— A gjete ndonjë kujdestare? — pyeti ai.
— Jo.
— Ke bërë gabim, — tha Fatos Kola, këtë herë me një ton më të prerë.
U dëgjua shkrepja e çakmakut.
— Ta dërgova numrin e asaj agjencie. Paguan një shumë normale në muaj dhe mbaron puna. Të vjen një njeri që di si sillet me të sëmurët: e lan, e ushqen, e ndihmon të kthehet në anë, mban sytë hapur për çdo gjë. Kurse ti kthehesh në punë. Projektin tënd ua ke lënë në dorë atyre djemve të rinj. Pa ty, ata atje do të shpikin lloj-lloj marrëzish… Nuk shkon kështu, Luan Dushku. Jeta është jetë. Nuk e ndalon dot sikur të ishte makinë.
M’u duk sikur brenda meje ra menjëherë një i ftohtë i hidhur.
U ula me sy mbi duart e mia, që më rrinin të shtrira mbi batanije.
Lëkura ishte bërë e ashpër, e holluar.
Mbi duar më kishin dalë rrudha të imëta, si një rrjetë e lehtë pleqërie.
Edhe thonjtë kishin kohë që prisnin t’u vihej pak rregull.
Diçka në kraharor m’u shtrëngua aq fort, sa fryma më doli e shkurtër, e cunguar.
Fatos Kola kishte të drejtë, po ta shihje ftohtë.
Fliste si burrat që i ndajnë gjërat thjesht: çfarë ia vlen dhe çfarë jo.
Pse duhej Luan Dushku të shkatërronte shëndetin pranë meje?
Pse duhej të humbte muaj të tërë nga jeta e tij me një grua që po plakej dhe që nuk ngrihej dot as vetë në këmbë?
I mbylla sytë.
Prisja të dëgjoja zërin e lodhur të burrit tim, duke pranuar më në fund.
Në kuzhinë ra një heshtje e gjatë.
Vetëm çajniku nisi të ngrohej. Në fillim nxori një fishkëllimë mezi të kapshme, pastaj zhurma iu bë më e thellë, më e fortë.
Pastaj u dëgjua një klik.
— Nuk kam telefonuar në asnjë agjenci, — foli më në fund Luan Dushku.
Diçka cingëroi mbi tavolinë; me siguri po mblidhte pjatat.
— Dhe nuk kam ndërmend të telefonoj.
— Pse? Të vjen keq për paratë? Po të jetë puna aty, të ndihmoj unë!
— Ç’lidhje kanë paratë, Fatos? — psherëtiu rëndë Luani.
Stoli nën të kërciti gjatë.
— A e merr me mend çfarë do të ndodhë po ta prekë një njeri i huaj? Po ta kthejë në krevat? Po ta lajë? Drita Gjoni është krenare, e njeh ti. Do të digjet nga turpi, nëse dikush i panjohur e sheh kështu siç është tani.
— Po para teje, domethënë, nuk turpërohet? Edhe ti burrë je.
— Pikërisht. Jam burri i saj. Burri.
Pas këtyre fjalëve, Luani heshti për pak.
Kur foli sërish, zëri i tij ishte ulur shumë.
Por shtëpia ishte aq e qetë, sa unë e kapja çdo fjalë.
— Kur e pashë atë ditë në urgjencë… Fatos, m’u duk sikur m’u këput diçka përbrenda. Për gjithë këto vite jam mësuar që Drita Gjoni të lëvizë nëpër shtëpi: herë hekuros, herë gatuan, herë rregullon diçka, herë e zhvendos nga një vend në tjetrin. Gjithmonë me duar në punë. Si dollapi, si tavolina… gjithmonë aty, gjithmonë në vendin e vet.
— Po…
— Pastaj, për një çast, e kuptova: po të mos jetë ajo, unë mbaroj. Shtëpia do të mbetet bosh. Nuk do të kem ku të kthehem. Unë nuk rri pranë saj si kujdestar, Fatos. Unë e dua. Kaq është. Hë tani… mjaft më more në pyetje. Hidhe edhe një gotë.
Pas kësaj, biseda u shua.
Vetëm edhe një herë u përplasën lehtë gotat.
Unë ktheva kokën nga muri dhe e ngjesha fytyrën pas këllëfit të fortë të jastëkut.
Lotët më rrëshqitën vetë përgjatë hundës dhe u thithën nga pëlhura.
Nuk qaja me zë.
Nuk dënesa.
Vetëm merrja frymë shpejt, ndërsa gishtat më shtrëngonin me nervozizëm cepin e jorganit.
Dhe pikërisht në atë minutë e kuptova më në fund një gjë të thjeshtë.
Nuk ishte e domosdoshme të ngrihesha çdo mëngjes para se ora të shkonte shtatë pa një çerek.
Nuk ishte e domosdoshme që gjëja e parë të ishte fshehja e rrathëve poshtë syve me krem.
Nuk ishte e domosdoshme të kaloje gjithë jetën duke qenë e përshtatshme, e rregullt, e përmbajtur, vetëm që një ditë të mos të braktisnin.
Rreth gjysmë ore më vonë, dera e jashtme u përplas lehtë në korridor.
Brava kërciti.
Pastaj u dëgjuan hapat e rëndë, të njohur, që afroheshin.
Luan Dushku hyri në dhomën e gjumit.
U afrua te krevati dhe menjëherë pa faqet e mia të lagura.
U ndal i trembur.
— Çfarë ke? — pyeti, duke u përkulur menjëherë mbi mua. — Të dhemb këmba? T’u mpih?
Unë tunda kokën ngadalë dhe zgjata dorën drejt tij.
Ai u hutua pak, por u ul pranë meje.
Dysheku kërciti përsëri nën peshën e tij.
Me kujdes, Luani ma mbuloi pëllëmbën me dorën e vet.
Gishtat i kishte të ashpër, të ngrohtë.
Me majën e gishtit të madh preka shenjën e vjetër, të ngritur, që i kishte mbetur në gisht që nga vitet e studentit.
— Jam mirë, Luan, — arrita të them me mundim. — Vetëm ma rregullo pak jastëkun, të lutem.
Ai nuk pyeti më asgjë.
Vetëm pohoi me kokë, më mbështolli me kujdes nga shpatullat dhe më ngriti ngadalë.
Unë e fsheha fytyrën në këmishën e tij të vjetër prej fanellate.
Ajo kishte një aromë që e njihja.
Nuk mbante erë duhani.
As ilaçesh.
As spitali.
Ajo mbante erë shtëpie.
Shtëpisë sonë.