— Derisa të kthesh çdo lek që more nga kutia ime e kursimeve dhe ia dhe vëllait tënd, mos guxo të kthehesh në shtëpi! Unë ato para nuk i mblodha për të, por për t’i blerë vetes makinë! Prandaj shko tek ai dhe nxirri mbrapsht si të mundesh!
— Edhe pak fare… — pëshpëriti Hana, pa qenë e qartë nëse po fliste me veten apo me kutinë e vjetër të çizmeve dimërore, të cilën e zbriti me kujdes nga maja e dollapit.
Buzët iu harkuan vetvetiu në një buzëqeshje. Ky ishte rituali i saj mujor, një ceremoni e vogël, pothuajse e shenjtë. Numërimi i parave e qetësonte më shumë se çdo meditim. Ajo nuk shihte thjesht kartëmonedha; përpara syve i shfaqej forma e dëshirës së saj: një SUV qyteti ngjyrë argjendi, aroma e një makine të re, timoni i lëmuar nën gishtërinj dhe ajo ndjesi lirie që dukej sikur e priste.
E vendosi kutinë mbi shtrat dhe, me një padurim të ëmbël, kaloi pëllëmbën mbi kapakun e mbuluar nga pluhuri. Zakonisht kutia kishte një peshë të këndshme, premtuese. Por sot… dora i rrëshqiti mbi të tepër lehtë.
Zemra i dha një goditje të çuditshme, të tepërt, pastaj sikur ngriu fare. Marrëzi. Me siguri po i dukej. Me një lëvizje të shpejtë, e hoqi kapakun. Bosh. Fundi i kutisë, dikur i lëmuar nga tufat e kartëmonedhave, tani i kthente një shikim të zbehtë prej kartoni të verdhë. Hana puliti sytë. Një herë. Pastaj edhe një herë. Bota nuk u errësua. Nuk iu mor mendja.
Përkundrazi, çdo gjë rreth saj u bë e padurueshme qartë: vijat e letrës së murit, grimcat e pluhurit që vallëzonin në rrezen e diellit, tik-taku i orës së murit. Motori i brendshëm, që pak më parë gumëzhinte nga pritja e lumtur, u fik menjëherë.
Ngadalë futi dorën brenda dhe preku fundin e kutisë me majat e gishtave. Asgjë. Vetëm karton i ftohtë, i sheshtë. Katërqind mijë lekë. Pothuajse katërqind mijë, të mbledhura për një vit e gjysmë, duke hequr dorë nga rrobat e reja, nga pasditet në kafene, nga pushimet. Kishin avulluar pa lënë gjurmë.
Ajo nuk shpërtheu në lot. Nuk vrapoi nëpër shtëpi për t’i kërkuar. Brenda saj nuk kishte më vend për panik. Në pak sekonda, aty u ngrit dhe u ngurtësua një zemërim i akullt, i pastër si kristali. Mori kutinë bosh, e çoi në kuzhinë dhe e vendosi fiks në mes të tryezës. Si provë.
Si gur varri. Pastaj mbushi një gotë ujë, u ul përballë saj dhe filloi të priste. Nuk pa orën. Nuk kontrolloi telefonin. Qëndroi ulur drejt, si një tel i tendosur deri në këputje, duke ngulur sytë te kutia e zbrazët, ndërsa jashtë muzgu po trashej.
Rei hyri në apartament diku rreth orës tetë, duke fishkëllyer një melodi të thjeshtë. I hoqi këpucët me shkelm, hodhi çelësat mbi komodinë dhe nisi të fliste ende pa mbërritur mirë në kuzhinë.
— Uf, çfarë dite… Kam uri si ujk, çfarë ka për da…
Fjalët iu prenë në mes sapo e pa. Hana rrinte pa lëvizur. Qëndrimi i saj, vështrimi i ngrirë dhe kutia bosh mbi tryezë krijonin një pamje si të shkëputur nga një film gangsterësh, nga ato skenat ku dikush pritet të japë llogari për gjithçka.
— Ka ndodhur gjë? — zëri iu bë menjëherë i kujdesshëm.
Hana ngriti ngadalë sytë drejt tij.
— Ku janë paratë, Rei?
Për një çast, fytyra e burrit u turbullua nga një hutim i pasigurt. Pastaj u përpoq të shtirej i habitur.
— Çfarë parash? Për çfarë po flet? Po kërkon arkën tënde? Po ti vetë më the që…
— Paratë. Nga kutia. Katërqind mijë lekë, — tha ajo qartë, pa e ngritur zërin. Çdo fjalë binte si goditje e vogël çekiçi prej akulli.
Rei heshti. Sytë i lëviznin sa andej-këtej nëpër kuzhinë, duke shmangur shikimin e Hanës. Hapi frigoriferin, pastaj e mbylli. Fërkoi qafën. Ajo lëvizje e rrëmujshme dhe nervoze fliste më shumë se çdo pranim faji. Hana nuk bërtiti. Ajo vetëm e vëzhgoi, si një entomolog që studion një insekt të panjohur dhe përpiqet të kuptojë reflekset e tij primitive. Më në fund, Rei nuk e përballoi dot më atë shikim që shponte.
— Ia dhashë Dashamirit… — nxori me vështirësi, duke parë dyshemenë. — Kupton, atij i duheshin më shumë. Ai me Klean ishin gati duke u ndarë, aq shumë e donte atë udhëtimin në Tajlandë… Dhe tani është shumë keq nga ana financiare. Desha të bëja mirë, për familjen…
Ai vazhdoi të belbëzonte diçka për detyrimin ndaj vëllait, për faktin se marrëdhëniet vlejnë më shumë se copa hekuri, se paratë do të ktheheshin, dikur, një ditë. Hana nuk e dëgjoi më. U ngrit. Rei, instinktivisht, futi kokën mes shpatullave, duke pritur ulërima, shuplakë, skandal. Por Hana kaloi pranë tij pa thënë asnjë fjalë, shkoi te dera e hyrjes dhe e hapi krah më krah, duke futur brenda ajrin e ftohtë të shkallëve.
— Ke saktësisht njëzet e katër orë për t’i sjellë deri në qindarkën e fundit, — zëri i saj ishte krejt i sheshtë, pa as dridhjen më të vogël. — Shko te vëllai yt, kërkoji, lutu, shiti veshkën po deshe — mua nuk më intereson. Ky është problemi yt. Por nëse nesër në këtë orë paratë nuk janë në këtë kuti, ti nuk hyn më kurrë këtu.
Rei mbeti i ngrirë në vend, duke e parë me sy të zgurdulluar. Më në fund e kuptoi: kjo nuk ishte krizë nervash. Ishte vendim.
— Hana, çfarë po bën… Ti nuk mund ta kesh seriozisht këtë.