Hana nuk iu përgjigj fare. Vetëm e vështroi, ndërsa dorën e mbante ende te dera e hapur. Rei bëri një hap drejt saj, pastaj edhe një tjetër, dhe pa e kuptuar mirë, u gjend në shkallë. Në çastin pasues, dera iu mbyll përpara fytyrës me një kërcitje të ulët, por të prerë, si vulë përfundimtare. Nga brenda dëgjoi çelësin të rrotullohej në bravë, jo një herë, por dy.
Ai tingull, në qetësinë e shurdhët të pallatit, iu përplas në vesh si krismë. Rei qëndroi disa sekonda pa lëvizur, duke ngulur sytë në sipërfaqen e lëmuar të derës, ku nuk kishte as syth vëzhgimi. Nuk e ndiente të ftohtin që i hynte përmes bluzës së hollë të shtëpisë. Ndiente vetëm fyerjen. Një fyerje të nxehtë, të padrejtë, pothuajse fëmijërore. Jo faj.
Jo, nuk ishte pendesë për atë që kishte bërë. As që bëhej fjalë. Mendja e tij, e hedhur menjëherë në mbrojtje, kishte ngritur tashmë murin e vet: ai nuk ishte hajdut, ishte shpëtimtar. Kishte shpëtuar martesën e të vëllait, kishte vepruar si burrë i vërtetë, si koka e familjes, ai që i zhvendos burimet aty ku nevoja është më e madhe. Ndërsa Hana… ajo thjesht nuk e kuptonte. Ishte bërë e vogël, meskine.
Zbriti shkallët ngadalë, dhe me çdo hap ndjesia e fyerjes i ngurtësohej brenda, duke u fryrë në një zemërim që atij i dukej krejt i drejtë. Si mund ta bënte këtë? Ta nxirrte atë, burrin e saj, jashtë pragut si një fëmijë të pabindur? Për para! Për disa copa letre që i mbante fshehur në një kuti këpucësh, si ndonjë plakë fajdexhie.
Mendimet i vinin e i iknin pa rregull, por të gjitha përfundonin në të njëjtën pikë: ai kishte të drejtë, ajo jo. U fut në makinë; lëkura e ftohtë e sediljes ia kthjelloi pak kokën. Ku të shkonte tani? Njëzet e katër orë. Ajo i kishte dhënë njëzet e katër orë. Ky mendim, në vend që ta trembte, i nxori në fytyrë një buzëqeshje tallëse. A e besonte vërtet ajo se ai tani do të shkonte t’i “rripte” të vëllanë, i cili me siguri, në mendjen e vet, ishte shtrirë tashmë në plazhin e Ksamilit? Qesharake.
Rei ndezi motorin dhe mori rrugën për te Dashamiri. Jo për paratë. Për mirëkuptim. Për miratim. Kishte nevojë të dëgjonte nga dikush se ai ishte hero, jo fajtor.
Apartamenti i Dashamirit e priti me dritë të ngrohtë dhe me një aromë të re, që mund të ishte parfum ose era e sendeve sapo të nxjerra nga paketimi. Nga dhoma dëgjohej muzika dhe e qeshura e Kleas. Në korridor, mbi dysheme, qëndronte një valixhe gjysmë e hapur; prej saj varej cepi i një pareoje me ngjyra të ndezura.
Rei hyri në dhomë. Dashamiri dhe Klea ishin ulur përtokë, të rrethuar nga grumbuj pantallonash të shkurtra, bluzash dhe rrobash banje të reja, duke prerë etiketat me gërshërë. Sapo e panë Rein, Dashamiri u zgërdhi i tëri.
— O, erdhe, vëlla! Po bëjmë gati garderobën e parajsës. Shiko çfarë syzesh ka kapur Klea!
Klea ia tundi me gëzim syzet e reja të diellit, me kornizë moderne. Ajo pakujdesi e tyre, ajo lumturi e blerë me paratë e tij — më saktë, me paratë e Hanës — nuk i ngjalli Reit as zili, as inat. Përkundrazi, ndjeu një lloj krenarie. Ja ku ishte, para syve të tij, prova e prekshme e veprës së tij fisnike.
— Hana e mori vesh, — tha Rei me zë të ulët.
Buzëqeshja iu shua ngadalë Dashamirit nga fytyra.
— Si “e mori vesh”? — pyeti ai, duke lënë gërshërët mënjanë.
Klea pushoi së qeshuri dhe e pa Rein me kureshtje.
— Gjeti kutinë bosh. Më nxori nga shtëpia. Tha të mos kthehem pa para. Më dha një ditë afat.
Dashamiri fishkëlleu lehtë. Hodhi sytë nga Klea, pastaj sërish te Rei. Në shikimin e tij nuk kishte frikë, as ndjenjë faji. Vetëm një bezdi e hollë, si ajo që të kap kur papritur nis shiu dhe rrezikon të prishë një piknik.
— Lëre, mos e merr kaq rëndë, — i tha, duke e goditur lehtë në shpatull. — Gratë kështu e kanë. Bëjnë pak zhurmë, pastaj u kalon. Mos më thuaj se je martuar sot për herë të parë? Do bërtasë, do përplasë ndonjë gjë, e pastaj vetë do vijë të pajtohet.
— Nuk bërtiti, Dash, — Rei tundi kokën. — Pikërisht kjo është. Ajo thjesht… më nxori jashtë. Më tha të shisja veshkën, po të ishte nevoja.
Dashamiri ia plasi të qeshurit. Me zë të lartë, krejt sinqerisht.
— Veshkën time! Kjo qenka e bukur! Dëgjo, mos bjer pre e këtyre lojërave. Je burrë apo jo? I dhe dorën vëllait tënd, shpëtove një familje. Kjo quhet vepër! Kurse ajo merret me ca “hekurishte”. S’mund të gëzohet thjesht për ne? — ia hodhi krahun Kleas, e cila menjëherë nisi të pohonte me kokë.
— Sigurisht, Rei, — shtoi Klea me një zë të butë, pak të ndrojtur. — Ne të jemi jashtëzakonisht mirënjohës. Hana vetëm… ndoshta është e lodhur. Do qetësohet.
Fjalët e Dashamirit dhe të Kleas ranë mbi shpirtin e Reit si balsam. Ai nuk mori thjesht mbështetje; mori falje. Ajo që kishte bërë nuk dukej më si vjedhje, por u ngrit përfundimisht në rangun e një akti heroik. Hana, nga një grua e tradhtuar në besim, u shndërrua në mendjen e tij në një shtrigë egoiste e të pandjeshme, të paaftë për mëshirë.
— Po unë çfarë të bëj? — pyeti Rei, megjithëse tashmë e dinte mirë se nuk kishte ndër mend të bënte asgjë.
— Asgjë! — shpalli Dashamiri me siguri të plotë. — Fli këtu sonte, po deshe. Nesër shkon në shtëpi sikur të mos ketë ndodhur gjë. I flet si burrë. Ia shpjegon se ka gjëra më të rëndësishme se paratë. Për shembull, familja.