Do ta kuptojë. Fundja, ku tjetër do të shkonte?
Kaluan njëzet e katër orë. Rei qëndronte para derës së banesës së vet dhe, çuditërisht, ndihej si i huaj aty. Nata e kaluar në divanin e të vëllait, pastaj dita e mbushur me fjalimet e tij inkurajuese, por krejt boshe, ia kishin kthyer fyerjen e djeshme në një bindje të ngurtë, si gur. Nuk kishte ndër mend të kërkonte falje. Ishte kthyer për të vënë drejtësinë në vend dhe për t’i shpjeguar gruas së tij të humbur nga rruga se si funksiononte bota. Futi çelësin në bravë dhe u habit: dera nuk ishte mbyllur nga brenda. Ajo u hap menjëherë. Rei e mori këtë si shenjë të mirë. Pra, Hana ishte qetësuar. Pra, ishte gati për një bisedë të arsyeshme.
Hyri në apartament. Qetësi. E njëjta qetësi si një ditë më parë, vetëm se tani nuk i dukej ogurzezë; i ngjante më tepër një pritjeje të heshtur. Hana ishte ulur në të njëjtën karrige, në kuzhinë. Dhe po aty, në mes të tryezës, qëndronte kutia bosh e këpucëve.
Gjatë atyre njëzet e katër orëve, ajo nuk dukej se kishte lëvizur as edhe një milimetër. Hana nuk ngriti sytë drejt tij. Lexonte një libër, me fytyrë krejt të paqtë, sikur ai të mos ishte burri i kthyer pas një skandali, por thjesht një send i shtëpisë që, papritur, kishte marrë jetë dhe po lëvizte.
Rei hyri në kuzhinë dhe e lëshoi me zhurmë në dysheme qesen ku Dashamiri i kishte futur disa rroba ndërrimi. Priti ndonjë reagim. Nuk pati asnjë. Ajo madje nuk ktheu as faqen e librit. Kjo lojë e shpërfilljes nisi t’ia trazonte nervat.
— U ktheva, — tha ai, duke u përpjekur që zëri t’i dilte i fortë, i rëndë, autoritar.
Hana e shkëputi ngadalë vështrimin nga libri, vendosi shenjuesen mes faqeve dhe e mbylli.
— Paratë nuk i ke, — tha ajo. Nuk ishte pyetje. Ishte konstatim.
— Nuk i kam, — pranoi Rei, duke drejtuar shpinën. — Dhe nuk kam ardhur për t’i kthyer. Kam ardhur të flasim për gjëra më të rëndësishme. Për familjen. Për përparësitë.
Ai priste që ajo të shpërthente. Mirëpo Hana vetëm e anoi pak kokën dhe vazhdoi ta vështronte me një kureshtje të ftohtë, të largët, sikur po studionte diçka të huaj. Kjo e çoroditi për një çast, por Rei mblodhi mendimet dhe kujtoi gjithçka që kishin sajuar bashkë me Dashamirin një ditë më parë.
— Duhet ta kuptosh, Hana. Ka gjëra që nuk maten me para. Lumturia e vëllait tim, lidhja e tij, që ishte në fije të perit… këto kanë rëndësi. Unë e ndihmova. Si burrë. Si vëlla. Familja do të thotë të jesh në gjendje të japësh edhe të fundit për njeriun tënd të afërt. Kurse ti… ti vë përpara këtyre një makinë, një copë hekur. Ty të interesojnë vetëm ato letra që ishin në kuti.
Teksa fliste, vetë tingulli i fjalëve të tij i pëlqente. I dukej i drejtë, i pjekur, burrëror. Nuk ishte hajdut; ishte rojtar i vlerave familjare. Ndërsa ajo… një grua e vogël në mendime, e lidhur pas gjërave materiale, e paaftë të shihte përtej hundës së vet.
— Ti nuk e kupton këtë, — vazhdoi ai, duke marrë edhe më shumë vrull. — Ai udhëtim për ta ishte një mundësi për të rregulluar gjithçka! Dhe ti e ktheve në tragjedi. Për një makinë, të cilën gjithsesi do ta blinim një ditë!
Hana heshti. E dëgjoi deri në fund tiradën e tij, pa ia prerë fjalën, pa i lëvizur asnjë muskul në fytyrë. Kur më në fund Rei pushoi së foluri dhe priti prej saj pendesë, ose të paktën një shenjë mirëkuptimi, Hana u ngrit ngadalë. Mori kutinë bosh nga tryeza dhe ia zgjati.
— Derisa të kthesh çdo qindarkë që more nga kutia ime e kursimeve dhe ia dhe vëllait tënd, mos u kthe më në këtë shtëpi. Ato para nuk i mblodha për të, por për të blerë makinën time. Prandaj shko tek ai dhe nxirri si të mundesh!
Zëri i saj nuk ishte i lartë. Ishte i ulët, i barabartë, dhe pikërisht për këtë tingëllonte një mijë herë më frikshëm se çdo britmë. Nuk kishte emocion në të. Kishte çelik. Fjalinë që Rei e kishte pritur mes një shpërthimi histerik, ajo e tha me një qetësi aq të akullt, sa ia shembi menjëherë gjithë mbrojtjen.
— Ti… ti ende nuk ke kuptuar asgjë? — i doli atij me dëshpërim. — Po të shpjegoj! Nuk bëhet fjalë për paratë!
— Pikërisht për to bëhet fjalë, — u përgjigj Hana me po atë qetësi. — Për paratë e mia. Për një vit e gjysmë nga jeta ime. Për çdo heqje dorë të vogël. Ti nuk “ndihmove vëllanë”. Ti vodhe ëndrrën time për të paguar një tekë. Nuk more thjesht para, Rei. More kohën time, punën time, shpresat e mia dhe ia dorëzove atij. Sepse “dua” e tij për ty paska qenë më e rëndësishme se “gjithçka” ime.
Ajo e vendosi sërish kutinë mbi tryezë. Goditja e kartonit mbi dru tingëlloi si çekiçi i një gjykatësi. Në atë çast, Rei nisi të kuptonte se humnera mes tyre ishte shumë më e thellë se katërqind mijë lekë.
Ishte një çarje në vetë mënyrën se si e shihnin botën. Ai vështroi gruan e tij, për të cilën kishte besuar se e njihte, dhe pa përballë një njeri krejt të huaj. Të ftohtë. Të fortë. Të padepërtueshëm. Dhe kjo e trembi shumë më tepër sesa mendimi se mund t’i duhej të flinte përsëri në divanin e të vëllait.
Një orë më vonë, Rei u kthye. Por këtë herë nuk ishte vetëm. Pas shpinës së tij, si dy shtylla që mbanin më këmbë vetëbesimin e tij të shembur, qëndronin Dashamiri dhe Klea. Ai nuk kishte guxuar të vinte vetëm; i duhej një mbështetje, një mburojë e gjallë.