Dashamiri, në pamje të parë, dukej i sigurt në vetvete, madje edhe paksa i pacipë, sikur të kishte ardhur për të vënë në vend një shërbëtore që kishte harruar kufijtë. Klea, përkundrazi, ishte e tendosur. Me gishta shtypte pa pushim rripin e çantës së re dhe përpiqej të mos hidhte sytë brenda apartamentit, sikur të druhej se vetëm me shikimin e saj mund ta ndynte atë vend.
Hana i pa në prag dhe nuk tha asnjë fjalë. U tërhoq mënjanë dhe i la të hynin në kuzhinë. E kishte ditur se kështu do të ndodhte. Njerëzit e dobët gjithmonë kërkojnë dëshmitarë për dobësinë e tyre, sidomos kur përpiqen ta shesin atë si forcë. Të tre u ngjeshën pranë hyrjes së kuzhinës, ndërsa Hana qëndroi te dritarja, e ndarë prej tyre jo vetëm me heshtje, por edhe me hapësirë. Mbi tavolinë, kutia bosh tërhiqte sytë si një provë e lënë në vendin e krimit.
Siç pritej, fjalën e mori Dashamiri. I veshi vetes rolin e gjykatësit të drejtë dhe të më të mençurit të familjes, ndonëse ishte më i ri.
— Hana, mjaft me këtë shfaqje, — nisi ai me një ton përçmues. — Jemi familje. Rei u përpoq për ne, për mua dhe për Klean. Donte të bënte mirë. Ti, për disa copa letre, po e kthen gjithçka në tragjedi. Mos e tepro. Nuk jemi të huaj. Shkojmë, pushojmë, kthehemi dhe pastaj do ta rregullojmë disi këtë punë.
Pas tij, Rei tundte kokën me miratim, duke e parë të vëllanë me mirënjohje. Më në fund dikush po e kuptonte. Më në fund dikush po e shihte çështjen ashtu si duhej. Hana e ktheu ngadalë kokën. Por vështrimi i saj nuk u ndal as te Dashamiri, as te Rei. Sytë e saj të qetë, të drejtë, u ngulën te Klea. Vajza u drodh lehtë dhe, pothuajse pa e kuptuar, bëri gjysmë hapi prapa.
— Klea, të pëlqen udhëtimi për në Tajlandë? — pyeti Hana me zë të ulët, por aq qartë, sa heshtja në dhomë dukej sikur u ça në mes.
— Unë… po… domethënë, po, — belbëzoi Klea, pa kuptuar ku donte të dilte.
— Mirë, — tha Hana dhe pohoi lehtë me kokë. — E meriton ta dish sa kushton. Jo në lekë. Kushton ndryshe. Kushton njëqind e dyzet e gjashtë udhëtime me autobus urban në vend të taksisë së mbrëmjes vonë, kur mezi qëndroja në këmbë nga lodhja. Kushton tetë muaj pa blerë asnjë rrobë të re, ndërkohë që të vjetrat ishin konsumuar deri në fund.
Ajo do të thotë edhe çizmet e mira të dimrit që nuk i bleva kurrë, prandaj gjithë dimrin e kaluar e kalova me ato të vjetrat, me shollën që po shqitej, duke pasur frikë çdo ditë se mos më hynte uji në këmbë. Do të thotë çdo drekë e futur në kuti nga shtëpia, ndërsa kolegët e mi uleshin në kafene. Të gjitha këto ishin këtu, brenda kësaj kutie.
Hana fliste me të njëjtin zë të rrafshët. Nuk bërtiste. Nuk akuzonte me ulërima. Thjesht rendiste fakte. Dhe secili prej tyre binte mbi Klean si shuplakë. Fytyra e vajzës, që në fillim kishte qenë vetëm e hutuar, u zbardh. Pastaj, në mollëza, iu shfaqën njolla të kuqe turpi. Herë shihte Hanën, herë manikyrin e saj të sapobërë, ndërsa buzët nisën t’i dridheshin.
— Ky udhëtim kushton ëndrrën time, — vazhdoi Hana, pa ia hequr sytë. — Nuk doja makinë për t’u mburrur para të tjerëve. E doja që të mund ta çoja nënën time të moshuar në shtëpinë e fshatit, pa e munduar nëpër autobusë e udhëtime të gjata. Doja të ndihesha e lirë. Dhe i dashuri yt, — ajo bëri një shenjë të shkurtër drejt Dashamirit, — vendosi se argëtimi yt ishte më i rëndësishëm.
Ndërsa burri im, — vështrimi i saj rrëshqiti për një çast mbi Rein, — vendosi se ëndrra ime nuk ishte gjë tjetër veçse një burim që mund të merrej pa leje dhe t’i hidhej përpara tekës së dikujt tjetër. Prandaj, Klea, shijoje pushimin. Do të shtrihesh në një plazh të paguar nga këmbët e mia të lagura dhe nga barku im bosh.
Kaq mjaftoi. Si një shpërthim i heshtur, fjalët e saj e përmbysën gjithçka. Klea u kthye e tmerruar nga Dashamiri. Në sytë e saj nuk kishte më dashuri, as emocion pritjeje për udhëtimin. Kishte vetëm turp dhe neveri.
— Ti… ti më the se ishte hua! Më the se ishte vetëm ndihmë! — zëri iu thye në mes. — Nuk më the se ai i kishte vjedhur! Prej saj!
— Mos ia vër veshin! — ulëriti Dashamiri, duke humbur menjëherë qetësinë që kishte shtirur. — Po të manipulon!
— Më manipulon?! — klithi Klea. — Unë nuk shkoj në Tajlandë! Jo me para të vjedhura! Dhe nuk dua të kem më asgjë me ty!
Ajo u kthye vrullshëm dhe doli me vrap nga apartamenti. Përplasja e derës së hyrjes tingëlloi si akordi i fundit i një muzike që s’mund të vazhdonte më. Dashamiri mbeti për disa sekonda duke parë nga drejtimi ku ajo ishte zhdukur. Pastaj fytyra iu shtrembërua nga inati dhe u kthye me tërbim nga Rei.
— Je i kënaqur tani?! Budalla! Pse na solle këtu?! Nuk ishe në gjendje ta zgjidhje vetë punën me gruan tënde?! I prishe të gjitha! Të gjitha!
— Unë?! — Rei mbeti gojëhapur. — Unë e bëra për ty! Që ajo të mos ndahej prej teje!
— Për mua?! Ti më fute në këtë pisllëk, më turpërove para Kleas, dhe tani del se fajin e paskam unë?! Zhduku! — bërtiti Dashamiri, duke ia drejtuar gishtin në fytyrë. Doli me vrap nga kuzhina dhe, pas një çasti, u dëgjua edhe dera e dytë që u përplas fort.
Rei mbeti në mes të kuzhinës. Vetëm. Krejtësisht vetëm. Gruaja e kishte shtyrë larg. Vëllai e kishte poshtëruar. Dhe në fund, ai vetë ishte kthyer në shkakun e një ndarjeje. Hodhi sytë përreth në dhomën e zbrazët, pastaj vështrimi iu ndal te kutia bosh e këpucëve. Më në fund, pa Hanën.
Ajo qëndronte pranë dritares, duke parë oborrin e errët poshtë. Dukej aq e largët, aq e paarritshme, sikur të mos i përkiste më së njëjtës botë me të. Ia kishte shembur gjithë universin pa thyer asnjë pjatë, pa ngritur zërin, pa bërë skenë. Thjesht kishte thënë të vërtetën. Dhe ajo e vërtetë ishte më e frikshme se çdo skandal.