Karta e hyrjes kishte mbetur mbi komodinën e korridorit: një kartelë blu, e plastifikuar, me fotografinë time të bërë tre vjet më parë, kur ende mbaja balluke dhe nuk më ishin shfaqur këto dy rrudha të holla mes vetullave. E kuptova që e kisha harruar vetëm kur isha tashmë në furgon. Futja dorën në çantë për të gjetur abonenë e transportit dhe gishtat prekën fundin bosh të xhepit anësor, aty ku zakonisht mbaja kartën bashkë me çelësin e dollapit të garderobës.
Pa atë kartë nuk hyje dot në pavijon. Në hyrje ishte turniketi, pastaj roja, Pranvera Gashi, që më njihte prej shtatë vitesh, por prapë, çdo herë, më kërkonte ta afroja kartën te lexuesi, sepse, siç thoshte ajo, “rregulli është rregull, Nora Çuko”. Zbrita në stacionin pasues, kalova rrugën dhe mora furgonin në drejtim të kundërt. Deri në nisjen e turnit më kishin mbetur dyzet minuta. Po të nxitoja, do ta merrja kartën dhe do të kthehesha me vetëm dhjetë minuta vonesë, jo më shumë. Kryeinfermierja do të murmuriste pak, por dhjetë minuta nuk ishin hata.
Nuk telefonova për të lajmëruar. Pikërisht aty ishte gabimi im më i madh — ose, ndoshta, e vetmja gjë e drejtë që bëra atë mëngjes.
Çelësi u rrotullua në bravë pa zhurmë. Unë gjithmonë e mbyllja dhe e hapja derën me kujdes, që të mos zgjoja vajzën kur kthehesha nga turnet e natës. Ishte një zakon që më ishte ngjitur në gishta. Brenda apartamentit mbante erë kafeje dhe atë aromë brumi të ëmbël që e përgatiste vetëm vjehrra ime: me kanellë dhe me skaje të mbledhura bukur. Atë erë do ta njihja kudo. Pra, Lindita Basha kishte ardhur. E çuditshme. Zakonisht ajo njoftonte një javë përpara dhe kërkonte që, kur të mbërrinte, në frigorifer të kishte gjizë me yndyrën e duhur dhe bukë të freskët, jo të djeshme.
Mbeta në korridor, pa i hequr këpucët. Nga kuzhina vinin zëra. Dera nuk ishte mbyllur mirë; mes kornizës dhe fletës së saj kishte mbetur një e çarë sa një pëllëmbë, prej nga një shirit drite e verdhë binte mbi parket.
— Mos e zvarrit, Ledion, — po thoshte vjehrra. — Sa më gjatë ta shtysh, aq më keq do të jetë për të. Edhe për ty. Duhet ta zgjidhësh para se ajo të marrë vesh gjë.
Isha gati ta shtyja derën, të thoja “mirëmëngjes” dhe të shpjegoja punën e kartës, por diçka në tonin e saj më ngriu në vend. Ishte një zë i thatë, praktik, i përditshëm, sikur po fliste ku do të vendosej një dollap i ri. Qëndrova në korridor, me xhupin ende veshur dhe çantën në sup, duke dëgjuar se si në kuzhinë po vendosej fati im, pa e ditur ata që unë ndodhesha vetëm tre metra larg.
— Mami, po ku ta çoj? — zëri i burrit tim tingëlloi i plogësht, pa kundërshtim të vërtetë. Më shumë dukej si dikush që priste ta bindnin, jo si një njeri që po mbronte dikë. — Kemi Hana Rexhën. Vitin tjetër fillon shkollën.
— Hana Rexha është vajza jote, për të duhet të mendosh. Nora Çuko çfarë është? E huaj në këtë familje. Ishte, iku. Do divorcohesh, merr kujdestarinë, vajza mbetet me ty, kurse e ëma le të shkojë me qira. Apo u japin shtëpi infermiereve?
— Nuk u japin.
— Atëherë nuk është halli ynë. Apartamenti në emrin tënd është? Në emrin tënd. Pra është i yti. Pikë. Ajo as të mos e çojë nëpër mend ndryshe.
Rrija pa lëvizur dhe dëgjoja pulsin tim. Më rrihte diku në fyt, më shtynte nga brenda, më pengonte të merrja frymë. Shiriti i dritës mbi parket u drodh pak; dikush prej tyre duhet të kishte lëvizur stolin.
— Ledion, po ta them hapur. Për sa kohë ajo nuk e ka mendjen aty, letrat janë në dorën tonë. Sapo të nisë të endet pas avokatëve, mori fund, fillon rrëmuja. Tani ajo ende beson se jeni familje. Shfrytëzoje këtë moment. Do të firmosë çfarëdo që t’i japësh, vetëm të mos ketë skandal. Ti e di, ajo është e urtë.
E urtë. Po, e tillë kisha qenë. Shtatë vjet me radhë kisha qenë e urtë. Kthehesha nga turnet njëzetekatërorëshe, u ngrohja darkën, laja rrobat, hekurosja këmishët, shkoja te shtëpia e vjehrrës për t’i pastruar luleshtrydhet e pafundme, heshtja kur ajo e quante supën time pa shije dhe punën time “të merresh me legenë plakash”. Kisha qenë tepër e heshtur. Dhe tani kjo heshtje ime po përdorej kundër meje; ishte kthyer në lehtësi, në një mjet që mund të shfrytëzohej pa turp.
— Po sikur të kundërshtojë? — pyeti Ledioni.
— Pse duhet ta bëjë? Nga ana juridike ajo është zero. Mendon se, meqë është e martuar, gjithçka ndahet përgjysmë. Por nuk funksionon kështu. Kush të ndihmoi ta merrje apartamentin? Unë. Kush dha këstin e parë? Unë. Kështu do t’i thuash: paratë ishin të mamit, në të vërtetë apartamenti është i mamit, ti këtu nuk je askushi.
Mbylla sytë. Pikërisht aty, Lindita Basha, gaboje. Pikërisht aty.
Sepse këstin e parë nuk e kishe dhënë ti.
Unë e mbaja mend shumë mirë atë shumë fillestare. Ishte apartamenti im njëdhomësh në Krujë, që ma kishte lënë gjyshja me testament, dy vjet para martesës sime me Ledionin. Ishte pasuria ime para martese, imja dhe vetëm imja. Pas dasmës jetuam një vit në atë shtëpi të vogël, pastaj vendosëm të merrnim diçka më të madhe, një apartament me dy dhoma, sepse unë isha shtatzënë me Hana Rexhën. Dhe unë e shita apartamentin e gjyshes. I shita ato metra katrorë që më kishin mbetur nga i vetmi njeri që më kishte dashur pa kushte. E shita për një shumë të mirë dhe pothuajse gjithçka e futa si këst të parë për shtëpinë tonë të re.
Lindita Basha atëherë shtoi diçka. Po, shtoi. Treqind mijë Lekë. Madje e mbaj mend si ia dha Ledionit në praninë time, me solemnitet, sikur po i dorëzonte një medalje. “I keni nga unë për shtëpinë e re, fëmijë.” Treqind mijë Lekë nga pothuajse dy milionë Lekë këst i parë. Pjesa tjetër ishte e imja. Nga apartamenti i gjyshes.
Por dokumentet i bëmë në emër të Ledionit. Unë atëherë isha e shtruar për ruajtje shtatzënie; nuk kisha mendje për letra. Ai më tha: ç’rëndësi ka, jemi familje, në emrin e kujt është shkruar, prapë e përbashkët është. Dhe unë e besova. Firmosa pëlqimin për transaksionin te noteri, madje në dhomën e spitalit, ku ai erdhi me dokumentet në dorë. Nuk i lexova siç duhej. Dhimbjet kishin nisur dhe regjistrat nuk më interesonin më shumë se fryma që mezi merrja.
Në kuzhinë, një filxhan trokiti lehtë mbi pjatëz.
— Mirë, mami. Do të mendohem si është më mirë.
— Mos u mendo, vepro. Do që të flas unë me të? Si grua me grua. T’ia shpjegoj se nuk ia vlen të të shkatërrojë nervat as ty, as vetes. Po iku me të mirë, edhe mund t’i hedh ndonjë lek për fillim. Po deshi me të keq, le t’ia dijë vetes; në gjykatë do t’i bëj një rrëmujë të tillë, sa do të jetë e lumtur vetëm të shpëtojë këmbët.
— Nuk ke pse flet ti me të. E rregulloj vetë.
— Si të duash. Vetëm mos u qullos. Je burrë. Çfarë është ajo për ty? Barrë. As bukuri, as zotësi. Gjithmonë ta kam thënë: nuk ka qenë kurrë për ty. Do gjesh një normale, me apartament, me makinë, jo këtë me legenët dhe gjilpërat e saj.
Hapa sytë. Në korridor varej pasqyra e vjetër, ajo që vinte nga apartamenti i gjyshes; ishte e vetmja gjë që kisha marrë prej andej kur e shita. Në të pashë veten.