— Ish-burri yt, sido që të jetë, ia ka lënë dhomën fëmijës; atëherë ta shesim, — kështu e gjeti burri paratë për dhuratën që donte t’i bënte nënës së tij.
Arlinda po fshinte raftet e librave në dhomën e ndenjjes, kur pas shpine dëgjoi kollitjen e njohur të Mimoza Çukos. Vjehrra shfaqej gjithmonë pa zhurmë, sikur dilte nga hiçi vetëm për ta kapur nusen në ndonjë gabim.
— Prapë po e pastron vendin e gabuar, — mërmëriti plaka, duke rregulluar robdëshambrin. — Nuk e sheh sa pluhur ka televizori? Ti merresh kot me librat.
Arlinda shtrëngoi buzët, por nuk ia ktheu. Tre muaj bashkëjetesë i kishin mësuar se ishte më mirë të mos hynte në debat. Albani, diku në brendësi të apartamentit, po merrej me kompjuterin, ndërsa Rei shtatëvjeçar bënte detyrat në kuzhinë. Djali shkruante me kujdes shkronjat në fletoren e bukurshkrimit, me gjuhën pak jashtë nga përqendrimi.
— Rei i vogël, — hyri në kuzhinë Mimoza Çuko, — mos u kërrus ashtu, se do ta prishësh shpinën. Dhe për çfarë të duhen gjithë këto lakore e vija? Në kohën time, fëmijët shtatëvjeçarë lexonin, nuk vizatonin këto zhgarravina.
— Gjyshe, unë di të lexoj, — u përgjigj djali me zë të ulët, pa ngritur kokën. — Kjo është ushtrim shkrimi. Na e kanë dhënë detyrë.
— Po, po, sigurisht. Në familjen tonë të gjithë janë zhvilluar herët. Albani, që pesë vjeç, recitonte poezi përmendësh.
Arlinda ndjeu sikur diçka iu mblodh fort në kraharor. Çdo ditë e njëjta histori: thumbime të vogla, nënkuptime, krahasime. Mimoza Çuko dukej sikur i kërkonte me qëllim pikat më të ndjeshme dhe pastaj i shtypte një nga një, me durim të pamëshirshëm.
— Arlinda, ku je? — u dëgjua zëri i Albanit nga korridori.
— Këtu jam, — ia ktheu ajo, duke palosur leckën.
Albani u shfaq te dera, me flokët e shpupuritur dhe me pantallona shtëpie. Gjatë tre muajve martesë, kishte shtuar dukshëm në peshë; Mimoza Çuko e ushqente të birin sikur sapo të ishte kthyer nga shërbimi ushtarak.
— Dëgjo, mami sapo ma kujtoi, — tha ai, duke kruar zverkun. — Së shpejti ka ditëlindjen. Mbush gjashtëdhjetë. Është datë e rëndësishme.
— Natyrisht, — pohoi Arlinda. — Do ta festojmë. Porosisim një tortë, shtrojmë tryezën.
Albani hodhi një vështrim nga e ëma. Mimoza Çuko ngriti vetullat me kuptim dhe u zhduk në dhomën e saj, por Arlindës iu bë menjëherë e qartë: kjo bisedë ishte përgatitur më parë.
— Puna është kështu, — nisi Albani, duke u ulur në cep të karriges. — Mami ka ëndërruar gjithë jetën për një shtëpi pushimi. E di vetë, prej dhjetë vjetësh flet për këtë. Dhe unë mendova… po sikur t’ia blinim një? Për ditëlindje.
Arlinda e uli ngadalë filxhanin që mbante në dorë.
— Alban, a e kupton sa kushton një gjë e tillë?
— Sigurisht që duhen shumë para. Por kam menduar se nga mund t’i nxjerrim.
Diçka në mënyrën si e tha e bëri Arlindën të dyshonte. Fliste tepër i gëzuar, sikur po përpiqej të bindte edhe veten.
— Dhe si, sipas teje?
— Ish-burri yt, në fund të fundit, ia ka lënë dhomën fëmijës; atëherë ta shesim, — tha ai, me një shprehje në fytyrë sikur sapo kishte zbuluar një ide gjeniale.
Një të ftohtë i përshkoi Arlindës shpinën.
— E ke seriozisht?
— Çfarë të keqe ka? Mendoje pak: ajo dhomë rri bosh. Rei jeton këtu, për çfarë i duhet tjetra? Paratë do të mbeteshin brenda familjes. Mamit për shtëpinë e pushimit, neve për jetesë.
— Alban, — foli Arlinda ngadalë, duke peshuar çdo fjalë, — ajo është prona e Reit. Ia ka lënë i ati. Unë nuk kam të drejtë ta shes.
— Çfarë babai na qenka ai? — shfryu Albani, duke u bërë gati të nxirrte edhe pjesën tjetër të mllefit.