që nuk paguan asnjë lek për fëmijën dhe për tre vjet nuk e ka marrë as edhe një herë në telefon? Bukur baba, s’ke ç’thua.
— Kjo nuk ndryshon asgjë, — u përgjigj Arlinda, duke u përpjekur ta mbante zërin të qetë. — Ajo dhomë i përket djalit.
— Djali është shtatë vjeç! — zëri i Albanit u bë më therës. — Ai as nuk e kupton ç’do të thotë pronë. Ndërsa nëna ime ka vite që ëndërron për këtë…
— Mami, për çfarë po flisni? — Rei ngriti kokën nga fletorja.
— Për asgjë, shpirt, — ia preu shpejt Arlinda. — Vazhdo detyrat.
Por vogëlushi tashmë po dëgjonte. Sytë e tij të errët lëviznin herë te e ëma, herë te njerku.
— Arlinda, mendo pak me arsye, — Albani iu afrua edhe më shumë. — Ç’rëndësi ka? Rei banon këtu gjithsesi, ajo dhomë rri bosh. Pastaj, tani jemi familje. Duhet të jetë gjithçka e përbashkët.
Arlinda u ngrit dhe shkoi pranë dritares. Jashtë binte një shi i imët tetori; pika të vogla rrëshqisnin ngadalë mbi xham. Vetëm tre muaj më parë ajo ishte ndier aq e lumtur. Më në fund kishte takuar një burrë që e pranonte bashkë me fëmijën. Atëherë Albani i ishte dukur i butë, i vëmendshëm, njeri që dinte të kuptonte. Edhe me Rein sillej mirë: i kishte mësuar biçikletën, i lexonte përralla në mbrëmje.
— Alban, unë nuk mund ta shes dhomën e djalit tim. Nuk është e drejtë.
— Nuk është e drejtë? — zëri i të shoqit u ngurtësua. — Po çfarë qenka e drejtë? Që nëna ime, në moshën gjashtëdhjetëvjeçare, të mos marrë dot një dhuratë nga i biri, sepse gruaja e tij vë interesin e një fëmije të huaj mbi familjen?
— Të huaj? — Arlinda u kthye menjëherë nga ai. — Rei është djali im. Dhe tani duhet të ishte edhe yti. Apo jo?
Albani nuk foli. Por Arlindës i mjaftoi fytyra e tij për të kuptuar se, në mendjen e vet, ai e kishte marrë tashmë vendimin.
— Epo, — u dëgjua zëri i Mimoza Çukos, e cila ishte shfaqur te pragu i derës, me një trishtim të shtirur, — unë kujtoja se Albani im ishte burrë i rritur dhe mund të vendoste vetë si ta ndihmonte nënën e tij. Po, mesa duket, ende e mbajnë për hunde.
— Mama, të lutem, mos e fillo, — mërmëriti Albani, por në zërin e tij nuk kishte asnjë forcë.
— Çfarë të mos filloj? — Mimoza Çuko u ul në kolltuk dhe psherëtiu në mënyrë teatrale. — Gjithë jetën kam ëndërruar për një shtëpi pushimi. Gjithë jetën! Dhe tani, kur djali im mund të më ndihmojë, na del një vrimë e vogël më e rëndësishme se lumturia e nënës.
— Zonja Mimoza, — iu drejtua Arlinda, — e kuptoj që dëshironi një shtëpi pushimi. Por ajo dhomë është e vetmja gjë që Reit i ka mbetur nga i ati. Është siguria e tij për të ardhmen.
— E ardhmja? — gruaja e moshuar buzëqeshi me përçmim. — Fëmija ka çati mbi kokë, ka ushqim, ka rroba. Çfarë do më tepër? Në kohën tonë, fëmijët dinin të ishin mirënjohës për atë që kishin.
Rei rrinte i mbledhur në karrige, pranë tryezës. Arlinda e pa si po përpiqej të mos qante; supet e tij të vegjël dridheshin lehtë.
— Alban, — ajo iu afrua të shoqit, — ta lëmë këtë bisedë për më vonë. Ta diskutojmë me qetësi.
— Jo, do ta sqarojmë tani, — ai u ngrit në këmbë dhe Arlinda pa në sytë e tij diçka të ftohtë, krejt të panjohur. — Ose pranon ta shesim dhomën, ose…
— Ose çfarë?
— Ose mendoje mirë vendin tënd. Nëse një strofull e tillë të duket më e rëndësishme se nëna ime, atëherë ti dhe ai çuni mund të shkoni të jetoni atje.
Në dhomë ra heshtje. Edhe Mimoza Çuko mbeti pa fjalë; dukej qartë se as ajo nuk e priste një ashpërsi të tillë nga i biri.
— Mami, — foli Rei me zë të ulët, — të shkojmë në shtëpi.
Arlinda pa djalin, pastaj të shoqin, pastaj vjehrrën. Tre muaj kishin mjaftuar që gjithçka të shembej: iluzionet, shpresat, besimi se mund të ndërtohej një familje e re.
— Mirë, — tha ajo qetësisht. — Bëhu gati, Rei.
Albani dukej sikur nuk e kishte parashikuar aspak këtë përgjigje.
— Arlinda, mos e bëj këtë… Nuk e kisha në atë kuptim.
Por Arlinda tashmë ishte larguar drejt dhomës së gjumit.