Ajo nisi t’i fuste rrobat e sendet në çantë. Çdo lëvizje e saj ishte e prerë, e matur, pa asnjë dridhje. Rei, pa thënë asnjë fjalë, solli çantën e shkollës dhe fletoret.
— Mami, gjyshja është njeri i keq? — pyeti me zë të mekur.
— Jo, shpirt. Thjesht ne nuk përputhemi dot.
— Po xhaxhi Alban?
Arlinda ndali për një çast. Sytë i shkuan te fotografia e dasmës mbi komodinë.
— Edhe ai nuk është i keq, bir. Vetëm se është ngatërruar me veten.
Kur u bënë gati të dilnin, Albani qëndronte te pragu.
— Arlinda, mos ik. Le të ulemi e ta sqarojmë si njerëz.
— Çfarë ka mbetur për të sqaruar, Alban? Ti ishe gati të shisje pasurinë e tim biri vetëm që t’i plotësoje nënës tënde një dëshirë. Për këtë çfarë mund të flitet?
— Ajo është nëna ime! Ka bërë aq shumë për mua!
— Dhe unë, për këtë arsye, duhet t’i heq djalit tim të ardhmen, vetëm sepse ajo e kërkon?
— Nuk është tekë! Ajo shtëpi pushimi është ëndrra e saj!
Arlinda e pa gjatë, drejt e në sy.
— Kur isha e vogël, edhe nëna ime kishte ëndrra, Alban. Donte një fustan të ri, donte të udhëtonte, donte shumë gjëra. Por kurrë nuk më kërkoi t’i jepja diçka që ishte imja. Sepse e kuptonte se një fëmijë duhet të ketë diçka të vetën, diçka që askush nuk guxon t’ia prekë.
— Arlinda, prit…
Por ajo tashmë e kishte marrë Rein për dore dhe po shkonte drejt derës.
Banesa ku u kthyen ishte e vogël, por kishte ngrohtësi. Brenda një jave Arlinda e vuri në rregull; dhomat u mbushën me pastërti dhe dritë. Rei rregulloi në një qoshe këndin e vet të lojërave dhe në mur vari vizatimet e tij.
— Mami, a jemi mirë kështu, vetëm ne të dy? — e pyeti një mbrëmje, teksa shtronin tavolinën.
— Jemi shumë mirë, zemër.
Dhe kësaj here ajo nuk po gënjente. Nuk kishte më tension të përhershëm, nuk duhej të maste humorin e të tjerëve, as të jepte shpjegime për çdo hap. Vetëm atëherë Arlinda e kuptoi sa e kishte lodhur ajo jetë.
Gjatë dy javëve të para, Albani e telefonoi disa herë. I lutej të kthehej, i premtonte se do të fliste me të ëmën, betohej se nuk do ta përmendte më dhomën e Reit. Por Arlinda nuk e harronte shikimin e tij atë mbrëmje; nuk harronte sa lehtë ishte bërë gati të flijonte interesat e fëmijës.
— Kuptoje, — i tha në bisedën e tyre të fundit, — nuk bëhet fjalë për dhomën. Bëhet fjalë për faktin që ti kurrë nuk e pe Rein si djalin tënd. Për ty ai mbeti gjithmonë “barrë”, ashtu siç tha nëna jote.
— Nuk është e vërtetë!
— Është, Alban. Po të mos ishte ashtu, nuk do të kishe propozuar kurrë të shisnim trashëgiminë e tij.
Pas kësaj, ai nuk telefonoi më.
Një muaj më vonë, Arlinda dorëzoi kërkesën për divorc. Dy javë pas kësaj, njohu Blendin.
Ai banonte në apartamentin ngjitur, punonte si programues dhe, pas vdekjes së gruas, rritte i vetëm djalin tetëvjeçar. U takuan krejt rastësisht: Rei u sëmur, ndërsa Arlinda duhej të shkonte urgjent në farmaci. Blendi iu ofrua ta mbante djalin për pak.
— Jam mësuar, — tha thjesht. — Edhe unë kam në shtëpi një të vogël që nuk rri kurrë në vend.
Djali i Blendit, Rexhepi, ishte i qetë dhe i dhënë pas librave. Me Rein u afruan shpejt: bënin detyrat bashkë, luanin në kompjuter dhe shpiknin lojëra të tyre.
— Mami, — i tha një ditë Rei, — xhaxhi Blend nuk më pyet pse nuk kam baba.
— Po xhaxhi Alban të pyeste?
— Jo, por unë e shihja që ndihej në siklet. Kurse xhaxhi Blend thotë se familjet mund të jenë të ndryshme dhe prapë janë familje.
Arlinda rrinte në kuzhinën e vogël, pinte çaj dhe mendonte sa çuditshëm i kthente jeta rrugët e njeriut. Vetëm gjashtë muaj më parë kishte qenë grua e martuar, jetonte në një apartament të madh dhe ëndërronte për një jetë të qëndrueshme.