Tani, në vend të asaj bote të madhe e të sigurt që kishte menduar se e priste, kishte vetëm një dhomëz të ngushtë në një qytet të vogël rrethi, një punë të qetë në bibliotekën vendore dhe… paqe.
Pas dritares fëshfërinin pemët, ndërsa në dhomën tjetër Rei po i lexonte me zë Rexhepit përrallën e Çipolinos. Blend kishte premtuar se do të vinte në mbrëmje; donte të flisnin për udhëtimin që kishin menduar drejt shtëpisë së pushimit të prindërve të tij.
— Mami, — u shfaq Rei te dera e kuzhinës, — ne nuk do të kthehemi më te gjyshja Mimoza Çuko, apo jo?
— Jo, zemër. Nuk do të kthehemi.
— Mirë është kështu, — tha djali me një seriozitet të çuditshëm për moshën e tij. — Ajo është e keqe. Edhe xhaxhi Alban u bë i keq kur rrinim me të.
Arlinda e afroi pranë vetes dhe e përqafoi fort.
— Dëgjo, Rei… nganjëherë njerëzit ndryshojnë për keq kur kanë pranë dikë që i shtyn në atë drejtim. Kjo nuk do të thotë se xhaxhi Alban është njeri i lig. Thjesht ai zgjodhi të jetonte ashtu siç i leverdiste nënës së tij, jo ashtu siç do të ishte e drejtë për të gjithë.
— Po xhaxhi Blend?
Arlinda heshti një çast dhe buzëqeshi lehtë.
— Xhaxhi Blend… është ndryshe.
Dhe kjo ishte e vërtetë. Blend nuk përpiqej t’i zinte vendin babait të Reit, as nuk priste mirënjohje vetëm pse e kishte pranuar Arlindën bashkë me fëmijën e saj. Ai thjesht ishte aty: i qetë, i besueshëm, i vëmendshëm, pa kërkuar asgjë me zor.
Mbrëmjen, pasi djemtë i zuri gjumi, Arlinda dhe Blendi u ulën në ballkonin e vogël. Pinë çaj dhe folën me zë të ulët për punën, për fëmijët, për planet që po lindnin ngadalë mes tyre.
— Arlinda, — tha papritur Blend, — a je penduar që ike?
Ajo e vështroi për pak, pastaj hodhi sytë nga dritaret e banesës së saj të re, ku pas perdeve të holla përhapej një dritë e butë.
— E kam menduar gjatë këtë gjë, — u përgjigj ajo. — Dhe kuptova se mund të më vijë keq vetëm për kohën që humba duke u kapur pas iluzioneve. Për faktin që besova se mund të ndërtohej një familje duke harruar interesat e fëmijës. Por për largimin… jo, nuk jam penduar. Rei është bërë më i qetë, më i sigurt. Kurse unë… më në fund marr frymë lirshëm.
— Po dashuria? — pyeti ai me zë të ulët.
Arlinda nuk u përgjigj menjëherë. Dëgjoi zhurmat e natës përtej dritares, sikur aty fshihej përgjigjja.
— Dashuria ka shumë forma, — tha më në fund. — Por nëse ajo të kërkon të flijosh atë që ke më të shtrenjtë, atëherë nuk është dashuri.
Blend uli kokën në shenjë miratimi.
— Gruaja ime thoshte gjithmonë: dashuri e vërtetë është kur dikush të pranon bashkë me gjithçka që ka rëndësi për ty. Nuk të vë përballë zgjedhjes mes tij dhe njerëzve që do.
— Ka qenë grua e mençur.
— Po. Dhe besoj se do të ishte e lumtur po ta dinte që Rexhepi po rritet në një familje ku e pranojnë dhe e duan pikërisht siç është.
Arlinda ia mori dorën në pëllëmbët e saj.
— Edhe unë jam e lumtur që Rei im më në fund mund të jetë thjesht fëmijë. Pa u detyruar të shpjegojë pse ekziston në këtë botë.
Diku larg, në qytetin e madh, ndoshta Alban rrinte ende pranë së ëmës dhe ankoheshin për nusen mosmirënjohëse që i kishte rënë në pjesë. Mbase e kishin blerë edhe atë shtëpinë e pushimit, me kredi ose me para të marra hua nga të afërmit.
Por këtu, në këtë apartament të vogël ku ajri mbante erë çaji kamomili dhe librash për fëmijë, kishte jetë të vërtetë. Pa fjalë të mëdha për detyrime familjare, pa sakrifica të imponuara, pa qortime që të rëndonin shpirtin. Ishte një jetë e thjeshtë, ku secili kishte të drejtë të ishte vetvetja.
— Mami, — u dëgjua zëri i përgjumur i Reit nga dhoma, — nesër xhaxhi Blend do të na i tregojë lepurushët?
— Do t’jua tregojë, shpirt. Fli tani.
Arlinda buzëqeshi. Lepurushë, shtëpi pushimi, darka të përbashkëta, ndihmë me detyrat — të gjitha ato gjëra për të cilat kishte ëndërruar dikur, kur kishte shpresuar të ndërtonte një familje të re. Vetëm se nuk u bënë realitet aty ku ajo i priste, as me njeriun që kishte zgjedhur në fillim.
Por u bënë realitet. Dhe kjo ishte më e rëndësishmja.