— Rei, fol njëherë me gruan tënde! Ç’kujton ajo se është?! Më nxori jashtë!
Rei ndodhej në zyrë, i përkulur mbi disa kontrata që po i sistemonte, kur telefoni iu drodh fort në tavolinë dhe nga ana tjetër shpërtheu një zë i mbytur nga histeria.
— Rei, bëj diçka me gruan tënde! Më hodhi në rrugë! Si guxon të sillet kështu?!
Ishte Gresa, motra e tij. Zëri i saj dridhej nga inati dhe lotët. Rei shtyu dosjet mënjanë dhe ndjeu atë dhimbjen e njohur t’i rrihte në tëmtha.
— Gresa, qetësohu. Më thuaj çfarë ka ndodhur.
— Çfarë ka ndodhur?! — britma e saj u ngrit edhe më shumë. — Gruaja jote… ajo… m’i flaku të gjitha gjërat në korridor! I mori dhe i hodhi jashtë sikur të ishin plehra! Tani jam te shkallët, me çantat rreth e rrotull, dhe komshinjtë më shohin sikur jam ndonjë endacake! Rei, e kupton?! Më poshtëroi para të gjithëve!
Rei mbylli sytë dhe shtypi me gishta rrënjën e hundës. Dy javët e fundit e kishte ndier se në shtëpi po mblidhej diçka e keqe. Bora ishte bërë e heshtur, e tendosur, ndërsa Gresa… Gresa po sillej sikur të kishte zënë vend në një hotel luksoz me shërbim të plotë.
— Po para kësaj, çfarë ndodhi? — pyeti ai me kujdes.
— Asgjë! Absolutisht asgjë! — Gresa mezi merrte frymë. — Rrija, mësoja për provimet, nuk i bija në qafë askujt. Sot në mëngjes ajo hyri vrullshëm në dhomën time… domethënë në dhomën e miqve, dhe nisi të bërtiste që të largohesha. I thashë se kisha ardhur te vëllai im, se edhe kjo është shtëpia jote, por ajo… ajo filloi t’i fuste rrobat e mia nëpër çanta! Rei, nuk më la as t’i paketoja si duhet! Më shtyu jashtë bashkë me plaçkat!
Brenda Reit nisi të valonte zemërimi. Si kishte guxuar Bora? Gresa ishte motra e tij, pothuajse ende fëmijë; kishte ardhur për provimet e pranimit në universitet, dhe kështu trajtohej? Në shtëpinë e tij?
— Ajo paska humbur fare mendjen?! — i doli pa u përmbajtur. — Ku je tani?
— Te shkallët! Me tri çanta! Rei, unë s’kam ku të shkoj! Pasnesër kam provim, duhet të isha duke mësuar, kurse unë…
— Rri aty. Do ta rregulloj menjëherë, — e ndërpreu Rei shkurt, dhe pa pritur të dëgjonte dënesat e mëtejshme të motrës, mbylli telefonin.
Gishtat i dridheshin ndërsa formonte numrin e Borës. Tingujt e ziles iu dukën të pafund.
— Po? — zëri i Borës ishte i rrafshët, madje tepër i qetë.
— Bora, çfarë po ndodh atje?! — shpërtheu Rei, pa mundur ta mbante më veten. — A mund të më shpjegosh pse motra ime ndodhet në korridor me gjithë sendet e saj?!
U bë një heshtje e shkurtër. Ai dëgjoi frymëmarrjen e saj: të matur, të kontrolluar.
— Sepse i kërkova të largohej dhe ajo refuzoi, — u përgjigj Bora me të njëjtën qetësi. — Prandaj e ndihmova të zhvendosej.
— Po tallesh me mua?! — zëri i Reit u ngrit në të bërtitur. Disa kolegë kthyen kokën nga ai; atëherë ai u kthye me qëllim nga dritarja dhe e uli tonin në një fishkëllimë të zemëruar. — Ajo është motra ime! Një vajzë nëntëmbëdhjetëvjeçare që ka ardhur për provime! Ti e nxore jashtë sikur të ishte ndonjë…
— Rei, më mirë mos e vazhdo atë fjali, — zëri i Borës u ftoh. — Mos thuaj diçka për të cilën do të pendohesh.
— Unë të pendohem?! — Rei gati po mbytej nga indinjata. — Ti hodhe jashtë motrën time! Një fëmijë! A e kupton fare çfarë ke bërë?
— Fëmijë, — përsëriti Bora ngadalë, dhe në tonin e saj u ndie diçka e rrezikshme. — Një “fëmijë” që për dy javë nuk lau asnjë pjatë pas vetes. Një “fëmijë” që organizonte festa në banesën tonë sa herë ne ishim në punë. Një “fëmijë” që mori pa leje fustanin tim të ri dhe i la njollë vere të kuqe. Një “fëmijë” që sot në mëngjes më njoftoi se nuk ka ndër mend të largohet, sepse “këtu banon vëllai i saj”.
— E pastaj?! — ia preu fjalën Rei. — Vëllai i saj vërtet banon aty! Kjo është edhe shtëpia ime, apo e ke harruar?
— Jo, Rei, — Bora foli më ulët, por pikërisht kjo e bëri zërin e saj edhe më kërcënues. — Kjo është shtëpia ime. Banesa ime, të cilën e kam blerë me paratë e mia tre vjet para se të martohesha me ty. Ti jeton këtu sepse je burri im. Motra jote qëndroi këtu sepse ti m’u lute për dy javë rresht dhe unë pranova. Përkohësisht. Vetëm gjatë periudhës së provimeve.
— Edhe çfarë pastaj që qenka banesa jote! — u hakërrye Rei, duke ndier se terreni po i rrëshqiste nën këmbë, por pa dashur ta pranonte. — Ne jemi familje! Apo për ty kjo s’ka asnjë vlerë?!
— Pikërisht sepse jemi familje, Rei, po flas me ty.