— …ndaj po bisedoj me ty dhe nuk po shkoj thjesht të ndërroj bravat, — ia ktheu Bora. — Rei, “vajza jote e vogël” u soll me egoizëm dhe pa pikë edukate. Dy javë e durova. U përpoqa t’i flisja. I shpjegova se në shtëpinë e dikujt tjetër duhet të mbledhësh gjërat pas vetes, të mos bësh zhurmë natën dhe të mos fusësh duart në sendet e huaja. E di çfarë më tha?
Rei nuk foli. Vetëm shtrëngoi nofullat.
— Më tha: “Kjo është shtëpia e vëllait tim, bëj ç’të dua. Po s’të pëlqeu, problemi yt.” Kështu, Rei. Fjalë për fjalë. Dhe kur i kërkova të gjente një vend tjetër për të qëndruar, më deklaroi se nuk kishte ndërmend të lëvizte prej këtu. Prandaj, po: ia nxora valixhet në shkallë. Madje të sistemuara bukur, jo të hedhura kuturu.
— Po ti duhej ta kishe zgjidhur ndryshe! — shpërtheu Rei, edhe pse e ndiente vetë se po fliste kot, por nuk po e ndalte dot gojën. — Ti je e zonja e shtëpisë! Ti duhej të gjeje mënyrën të merreshe vesh me të!
— Unë duhej? — në zërin e Borës u dëgjua habi e ftohtë. — Rei, po e thua seriozisht këtë? Detyra ime qenka të edukoj motrën tënde të rritur?
— Nuk është e rritur! Është nëntëmbëdhjetë vjeçe!
— Unë isha tetëmbëdhjetë kur mora me qira një dhomë në konvikt dhe punoja mbrëmjeve që ta paguaja, — tha Bora me një qetësi të akullt. — Megjithatë dija ta lija vendin pastër pas vetes dhe nuk i flisja me paturpësi njeriut që më kishte hapur derën. Prandaj mos ma shit mua këtë punën e moshës.
— Nuk është njësoj! — Rei po e kuptonte se po e humbiste debatin dhe pafuqia po ia shtonte inatin. — Gresa është rritur ndryshe, ajo është mësuar…
— Me çfarë është mësuar? — e ndërpreu Bora. — Që dikush të pastrojë gjithmonë pas saj? Që asaj t’i lejohet gjithçka? Që vëllai t’ia rregullojë çdo gjë? Rei, ajo është nëntëmbëdhjetë. Në atë moshë njerëzit krijojnë familje, bëhen prindër, marrin përsipër përgjegjësi të rënda, madje kryejnë edhe shërbim ushtarak. Dhe ti më thua se ajo është fëmijë?
— Mjaft më me këto leksione! — ulëriti Rei. — A e kupton fare çfarë ke bërë?! Ajo është në shkallë! Pasnesër ka provim! Nuk ka ku të shkojë!
— Ka nënën e saj, dy orë larg prej këtu, — u përgjigj Bora pa iu dridhur zëri. — Ka edhe konvikt, nëse pranohet. Dhe ka para për hotel, nga ato që ti i kalon rregullisht.
— Nga e di ti për kalimet? — i shpëtoi Reit.
— Sepse është llogaria jonë e përbashkët, gjeni, — tha Bora e lodhur. — Unë i shoh të gjitha lëvizjet. Pesë mijë lekë për shpenzime xhepi. Dhjetë mijë për rroba. Edhe shtatë mijë të tjera, askush s’e di për çfarë. Brenda dy javësh, Rei. Njëzet e dy mijë lekë.
— Ajo është motra ime!
— Kurse për mua u bë dhimbje koke! — për herë të parë Bora e ngriti zërin. — Dhe ajo dhimbje koke mbaroi saktësisht një orë më parë, kur e nxora jashtë derës!
— Ti… ti nuk je në rregull! — ia hodhi Rei, tashmë krejt jashtë kontrollit. — Je një egoiste pa zemër, që s’të bëhet vonë fare për familjen time!
— Ndal. — Zëri i Borës u ul përsëri. — Rei, sapo më quajte të çmendur dhe egoiste?
Diçka në tonin e saj e bëri të heshtte.
— Unë… reagova nga emocionet…
— Jo, prit. Ta çojmë deri në fund këtë mendim, — vazhdoi Bora me një qetësi që të kallte frikë. — Qenkam egoiste sepse nuk dua të jetoj në rrëmujë në banesën time? Sepse nuk dua që një njeri i huaj të më kontrollojë dollapët? Sepse u lodha duke pastruar pas një gruaje të rritur që nuk di as të përshëndesë?
— Gresa nuk është e huaj!
— Për mua është, Rei. Është e huaj. Para kësaj e kam parë tri herë në gjithë jetën time: në dasmën tonë, për Vitin e Ri dhe në ditëlindjen e nënës sate. Dhe çdo herë është sjellë sikur unë të isha shërbëtorja e saj. Prandaj, po: për mua ajo është një e huaj që abuzoi me mikpritjen time.
— Në rregull! Shumë bukur! — Rei nuk po e përmbante më veten. — Atëherë familja ime qenka e huaj për ty! Ndoshta duhet të iki edhe unë? Që të mos ta “përdhos” mbretërinë tënde?
Heshtja zgjati aq shumë, sa Rei madje kontrolloi nëse lidhja ishte ndërprerë.
— E di çfarë, Rei, — foli më në fund Bora, me një zë të çuditshëm, njëherësh të rraskapitur dhe të prerë. — Motra jote mund të kthehet. Sonte. Do të marrë gjërat që i kanë mbetur, do të më kërkojë falje për paturpësinë e saj dhe do të largohet. Nëse ty kjo të duket e padrejtë, shko bashkë me të. Këtë banesë e kam blerë para martesës, është tërësisht e imja. Mund t’i marrësh gjërat e tua dhe të jetosh ku të duash.