— Te motra jote, te nëna jote, madje edhe në zyrë mund të flesh, po deshe. Për mua është njësoj.
— Po më kërcënon?!
— Jo, Rei. Po mbroj shtëpinë time. Po bëj atë që duhej ta kisha bërë dy javë më parë. Mund të vazhdosh të bërtasësh, të më fyesh, të më fajësosh për gjithçka. Por çdo fjalë tjetër do të të afrojë më shumë me çastin kur do ta gjesh veten te pragu me valixhe në dorë. Zgjedhja është e jotja.
Në anën tjetër ra heshtje. Rei merrte frymë rëndë; ndiente si i tërhiqej ngadalë adrenalina dhe në vend të saj po zbriste një kthjelltësi e ftohtë.
— Vendimin tënd e pres deri në orën shtatë, — shtoi Bora. — Gresa mund të vijë për gjërat e saj nga ora tetë deri në nëntë. Nëse e shoqëron, kujdesu të mos bëjë skena. Nuk kam më fuqi për drama. Kaq.
Sinjali i mbylljes së telefonatës i ra në vesh si vendim gjykate.
Rei u lëshua prapë në karrige dhe mbeti duke parë ekranin e telefonit. Mendimet iu bënë lëmsh. Nga njëra anë ishte Gresa, motra që e kishte mbrojtur që kur ishin fëmijë, vajza e vogël që pak më parë qante në telefon. Nga ana tjetër ishte Bora, gruaja me të cilën jetonte prej katër vitesh, ajo që e donte… ose të paktën kishte besuar se e donte.
Telefoni u ndez sërish. Gresa.
— E pra? Fole me të? Të kërkoi falje? Kur mund të kthehem?
Rei mbuloi fytyrën me pëllëmbë.
— Gresa… ma trego edhe një herë. Me hollësi. Çfarë ndodhi saktësisht?
— Ç’do të thotë “me hollësi”? — u ofendua ajo menjëherë. — Rei, nuk më beson?
— Vetëm ma trego. Që nga fillimi.
— Mirë… u zgjova si zakonisht. Diku nga ora njëmbëdhjetë. Dola në kuzhinë…
— Në njëmbëdhjetë? — e ndërpreu Rei. — Po në ç’orë fjete mbrëmë?
— Eh… nga ora tre, mbase. Po flisja me vajzat, pastaj mbarova një serial…
— Prit. Vajzat ishin te ne?
— Po, erdhën pak. Edhe çfarë? Rrinim qetë!
Reit iu kujtua e hëna, kur Bora, pa thënë asnjë fjalë, kishte mbledhur nga dyshemeja e sallonit copat e gotës që “kishte rënë rastësisht nga rafti”.
— Vazhdo.
— Pra, dola në kuzhinë se doja të haja mëngjes dhe aty ishte Bora. Menjëherë nisi me atë të sajën: laji enët pas vetes. I thashë se do t’i laja më vonë, se më parë duhej të haja. Ajo më tha se te unë “më vonë” do të thotë gjithmonë në darkë dhe se ishte lodhur duke pastruar pas meje. E kupton? Sikur unë bëja pis me qëllim!
— Dhe i lave enët?
— Rei! — shpërtheu Gresa. — Në anën e kujt je ti?
— Thjesht po pyes.
— Epo… ndonjëherë më harrohej. Kam provimet përpara! Duhet të mësoj!
Rei mbylli sytë. Kur Gresa thoshte “ndonjëherë më harrohej”, zakonisht nënkuptonte: “nuk i kam larë kurrë”.
— Pastaj?
— Pastaj filloi të më thoshte se bëja zhurmë natën. Se ajo duhej të ngrihej herët. Mirë, ndonjëherë dëgjoj muzikë, po jo me zë të lartë! Për më tepër, shtëpia është e madhe, s’kishte pse ta dëgjonte!
— Është apartament me tri dhoma, Gresa. Tri dhoma, jo pallat mbretëror.
— Sido që të jetë! Dhe aty pashë se po hekuroste fustanin tim. Atë të kaltrin që vesha në festë. E pyeta pse ma kishte marrë, ndërsa ajo më tha se ishte fustani i saj! E imagjinon?
Diçka e akullt lëvizi në stomakun e Reit.
— Gresa. Ai fustani blu, me të cilin dole në foton e Instagramit javën e kaluar?
— Po! I bukur, apo jo? Mendova se Bora nuk do ta vinte re, se kishte kohë pa e veshur…
— Zot i madh, — rënkoi Rei. — Gresa, ia more gjërat pa leje?
— Rei, po ne jemi pothuajse familje! Çfarë ka kaq të madhe këtu? Edhe motrat i ndajnë rrobat me njëra-tjetrën!
— Ju nuk jeni motra.
— Mirë pra… pothuajse! Dhe gjithsesi do ta laja e do t’ia ktheja, vetëm se rastësisht iu bë një njollë…
— Çfarë njolle?
— Eh… u derdh pak verë. E kuqe. Por nuk e bëra me dashje!
Rei ndjeu si zemërimi i tij i drejtë, ai me të cilin kishte hyrë në këtë histori, u avullua papritur.
— Dhe çfarë tha Bora?
— Ajo… tha se fustani kishte kushtuar njëzet mijë lekë dhe se e kishte veshur vetëm një herë, në një aktivitet pune. Pastaj tha ose t’i paguaja pastrimin kimik, ose t’i blija një të ri. Unë i thashë: ku t’i gjej unë gjithë ato para? Dhe se, fundja, është vetëm një fustan, mund të blihet tjetër. Atëherë u zverdh fare dhe më tha të largohesha nga shtëpia.
— Po ti çfarë iu përgjigje?
— Çfarë duhej t’i thosha?! — zëri i Gresës u mbush prapë me fyerje. — I thashë se kisha ardhur te vëllai im, se kjo është edhe shtëpia jote dhe se unë nuk iki askund! Nëse nuk i pëlqen, le të ikë ajo!
Rei kaloi dorën mbi fytyrë, i lodhur.
— Gresa, — tha ngadalë. — Kjo nuk është shtëpia ime. Kjo është banesa e Borës.