Ajo e ka blerë që përpara se ne të martoheshim.
— E çfarë pastaj? Ju jeni burrë e grua!
— Kjo do të thotë vetëm se unë jam i regjistruar aty ligjërisht si banues, — shpjegoi Rei, duke u përpjekur ta mbante zërin të qetë. — Prona është e saj.
— Po ti je burri i saj!
— Pikërisht prandaj jetoj atje, Gresa. Kurse ti jo.
Në anën tjetër të telefonit ra një heshtje e rëndë. Ajo heshtje thoshte më shumë se çdo fjali.
— Pra ti… ti po mban anën e saj? — pëshpëriti më në fund Gresa, me zërin që iu drodh. — Kundër motrës sate?
— Po mundohem ta shoh situatën me mendje të ftohtë, — u përgjigj Rei, i rraskapitur. — Gresa, më thuaj sinqerisht: a pastroje pas vetes?
— Epo… jo gjithmonë…
— Enët i laje?
— Rei…
— Gresa. Po apo jo?
— Ndonjëherë më dilte nga mendja, — mërmëriti ajo.
— A ke sjellë shoqe e shokë në shtëpi pa lajmëruar më parë?
— Vetëm një herë…
— Sa herë?
— Dy, — pranoi ajo me zë të ulët. — Ndoshta tri.
— Dhe more rrobat e Borës pa i kërkuar leje.
— Ishte vetëm një fustan! Doja t’ia ktheja!
— Me njollë vere mbi të.
Gresa tërhoqi hundët, si fëmijë i fyer.
— Rei, pse po sillesh kaq keq me mua? Nuk e bëra me qëllim! Unë thjesht… mendova se jemi familje…
— Familja nuk është justifikim për sjellje të pahijshme, — tha Rei, dhe e ndjeu si po i shembeshin një nga një iluzionet e fundit. — Ti je sjellë si një fëmijë i llastuar, Gresa. Dhe Bora kishte çdo të drejtë të të kërkonte të largoheshe.
— Por…
— Jo. Tani do të më dëgjosh. Sonte mund të vish. Nga ora tetë deri në nëntë. Merr gjërat që të kanë mbetur aty. I kërkon falje Borës. Jo sa për të thënë, por si njeri i rritur. Pastaj largohesh. Shkon te mamaja ose merr një dhomë me qira. Paratë i ke, nga ato që të kam dërguar unë.
— Po provimi?
— Ke edhe dy ditë deri te provimi. Mjaftojnë për të gjetur një vend ku të rrish përkohësisht. Gresa, je nëntëmbëdhjetë vjeçe. Ka ardhur koha të mësosh se veprimet kanë pasoja.
— Atëherë ti po zgjedh atë.
— Unë po zgjedh arsyen. Dhe po, Gresa, po zgjedh gruan time. Sepse ajo ka të drejtë. Plotësisht.
— Do të pendohesh për këtë! — ia përplasi ajo, dhe menjëherë më pas në linjë u dëgjua vetëm sinjali i ndërprerjes.
Rei mbeti duke parë ekranin e telefonit. Mori frymë thellë, me vështirësi, pastaj kërkoi numrin e Borës.
— Po? — zëri i saj tingëlloi i kujdesshëm.
— Më fal, — tha Rei thjesht. — Kishe të drejtë ti. Për gjithçka. Unë u ndikova nga lotët e saj dhe as nuk u përpoqa ta kuptoja çfarë kishte ndodhur vërtet. Më fal.
Për disa çaste nuk u dëgjua asgjë.
— Fole me të? — pyeti Bora me kujdes.
— Po. Dhe kuptova sa budalla jam treguar. Bora, më fal. Për të bërtiturat, për fjalët e rënda, për faktin që nuk dola menjëherë në anën tënde. Ti ke duruar dy javë, ndërsa unë as që desha ta vija re…
— U përpoqa të të flisja, — tha ajo qetë. — Por ti gjithmonë e kaloje me dorë. “Është ende fëmijë”, “do të mësohet”, “jepi pak kohë”…
— E di. Isha i verbër. Ose nuk doja të shihja. Ishte më e lehtë të bëja sikur gjithçka ishte në rregull.
— Rei… unë nuk jam përbindësh. Vërtet u mundova. Por kur ajo më tha që unë të largohesha nga shtëpia ime… aty u mbush kupa. Atëherë e kuptova se, nëse nuk i vija pikë menjëherë, ajo do të rrinte aty përgjithmonë. Sepse ti nuk do të kishe forcë t’i thoshe jo.
— Ke të drejtë, — pranoi Rei pa u mbrojtur. — Nuk do ta kisha pasur. Prandaj faleminderit që të paktën njëri prej nesh pati shtyllë kurrizore.
— Nuk je i zemëruar?
— Me veten, shumë. Me ty? Jo. Ti bëre atë që duhej ta kisha bërë unë. Mbrojte shtëpinë tonë.
Bora lëshoi një psherëtimë të lehtë dhe Rei e dëgjoi, pothuajse fizikisht, si po i zbriste tensioni nga zëri.
— A do të vijë sonte? — pyeti ajo.
— Po. Do të marrë gjërat e saj. Dhe… Bora, unë do të jem aty. Do të kujdesem që gjithçka të kalojë qetë. Dhe që ajo të kërkojë falje. Siç duhet.
— Mirë, — tha Bora pas një pauze të shkurtër. — Rei… ndoshta e teprova kur të thashë “merri edhe ti gjërat e tua”…
— Jo, — e ndërpreu ai menjëherë. — Nuk e teprove. E meritoja. Por shpresoj shumë që të më japësh mundësi ta ndreq.
— Do ta shohim, — në zërin e saj u ndie një buzëqeshje e zbehtë. — Për fillim, sigurohu që motra jote të mos bëjë skenë sonte.
— Nuk do të bëjë. Të jap fjalën.
Kur mbylli telefonin, Rei vuri re se duart nuk po i dridheshin më. Për herë të parë atë ditë, mendja i dukej e kthjellët. Ndoshta për herë të parë në dy javët e fundit.
Hodhi sytë nga ora. Deri në mbrëmje mbeteshin edhe pesë orë. Mjaftueshëm kohë për të menduar fjalët që duhej të thoshte në një bisedë shumë të vështirë me motrën e tij. Një bisedë që duhej ta kishte bërë prej kohësh.
Por deri atëherë, raporti duhej përfunduar.
Kishte ardhur koha që të gjithë të rriteshin. Edhe ai vetë.