— E paskeni blerë shtëpinë? Shkëlqyeshëm! Atëherë ne e kemi ndarë mendjen: këtë verë do ta kalojmë familjarisht te ju, — shpalli Afërdita Begaj dhe, me një kënaqësi të dukshme në fytyrë, mbështeti pëllëmbët mbi tryezën e kuzhinës.
Eriola Cani e mbylli ngadalë derën e frigoriferit. Më parë vështroi vjehrrën, pastaj hodhi sytë nga e bija e saj, Marsela Basha, e cila tashmë kishte arritur t’i përshkonte dhomat bashkë me dy fëmijët. Burri i Marselës, Mentor Tahiri, kishte mbetur në oborr; me një pamje sikur po bënte matje serioze, po këqyrte hapësirën pranë kasolles, a thua se po zgjidhte vendin për punishten e vet.
Alban Elezi rrinte përballë së ëmës dhe nuk nxirrte zë. Nga mënyra si kaloi disa herë gishtat përgjatë buzës së filxhanit, Eriola e kuptoi menjëherë: i shoqi po kërkonte me ngut ato fjalë të kujdesshme që të mos lëndonin askënd.
Ai gjithmonë përpiqej t’i gjente fjalë të tilla. Dhe zakonisht përfundimi ishte i njëjtë: Albani pranonte kushtet e të tjerëve, ndërsa pasojat i binin mbi shpinë Eriolës.
Përtej dritares së hapur dëgjoheshin karkalecat e barit. Dielli i gushtit e kishte ngrohur mirë oborrin, megjithëse ora sapo kishte kaluar dhjetën e mëngjesit. Në fasadën e sapolyer binin fort në sy kornizat e bardha të dritareve; pranë verandës ishin vendosur thasë me dhe, kurse përgjatë shtegut që të çonte më tutje shtriheshin dërrasa për parcelat e ardhshme.
Shtëpinë e kishin blerë në fillim të verës. Ishte e vogël, njëkatëshe, me dy dhoma gjumi, një kuzhinë të bashkuar me ndenjjen dhe një copë truall që pronarët e mëparshëm për vite me radhë thuajse nuk e kishin prekur. Ajo blerje ishte fryti i kursimeve të gjata, i shumë udhëtimeve të hequra nga planet dhe i dhjetëra shtëpive të para e të krahasuara.
Eriola dhe Albani ishin njohur gjashtë vjet më parë, në ditëlindjen e një miku të përbashkët. Pas pak muajsh kuptuan se të përshkonin qytetin nga njëri cep në tjetrin vetëm për t’u takuar nuk kishte më kuptim, ndaj morën një apartament me qira bashkë. Një vit më vonë u martuan.
Për shtëpinë e tyre kishin filluar të flisnin pothuaj menjëherë pas dasmës. Nuk ëndërronin ndonjë vilë me gardh të lartë, tri kate dhe kopsht të pafund. Donin thjesht një vend të zakonshëm ku të mund të shkonin pas pune, të hapnin dritaret, të merreshin me tokën dhe të mos dëgjonin televizorin e fqinjit përtej murit.
Për disa vite lanë mënjanë para, ndiqnin njoftimet dhe vëzhgonin zona të ndryshme. Kur më në fund iu krijua mundësia të paguanin këstin fillestar, zgjodhën një shtëpi në një fshat afër, prej nga qyteti arrihej pa ngecur me orë të tëra në trafik.
Prona u regjistrua në emër të të dyve, edhe kredia u mor bashkërisht. Çdo dërrasë, çdo kovë bojë, çdo paketë vidash kalonte në listën e përbashkët të shpenzimeve. Ata e dinin shumë mirë sa para kishin ende për të shlyer dhe sa do të kërkonte mbajtja e shtëpisë e e truallit.
Sapo morën çelësat, iu përveshën punës.
Fasada ishte zbehur, prandaj Albani hoqi shtresën e vjetër, ndërsa Eriola lyente pjesën e poshtme të mureve. Në mbrëmje duart u dridheshin nga lodhja, por të nesërmen në mëngjes dilnin sërish me penela në dorë.
Kuzhina erdhi e çmontuar. Albani kaloi gjatë duke krahasuar pjesët me udhëzimet, ndërsa Eriola ndante vidat e kapëset dhe shënonte në një fletë modulet që ishin montuar. Dy herë u desh ta çmontonin një dollap, sepse shinave u kishin gjetur anën e gabuar. U grindën pak, qeshën me sigurinë e tepërt që kishin pasur në fillim dhe, diku afër mesnatës, ia dolën ta përfundonin.
As në oborr puna nuk ishte më e lehtë. Bari i vjetër u shkul, degët e thata u nxorën jashtë, shtegu deri te kasollja u pastrua. Eriola kishte ndër mend që në vjeshtë të përgatiste një cep për shkurret e frutave të pyllit, ndërsa Albani donte të ngrinte një strehë pranë shtëpisë.
Punonin pas orarit dhe pothuaj çdo fundjavë. Nganjëherë i zinte gjumi menjëherë pas darkës, pa arritur as të flisnin për çfarë do të bënin ditën tjetër. Megjithatë lodhja nuk i acaronte. Çdo pjesë muri e mbaruar, çdo raft i ngritur, çdo shteg i pastruar u kujtonte se po mundoheshin për veten e tyre.
Vendosën t’ua tregonin blerjen vetëm njerëzve më të afërt.
Për disa ditë Eriola nuk postoi asnjë fotografi. Shtëpia i dukej ende shumë e papërfunduar. Në verandë dergjeshin veglat, në dhomën e ndenjjes qëndronin kuti të pahapura dhe një pjesë e truallit ishte ende e mbuluar nga barërat.
Albani qeshi kur e shoqja refuzoi edhe një herë ta fotografonte kuzhinën.
— Ne do kemi edhe një vit punë me ndreqje e plotësime. Me këtë mendje, mund ta mbajmë të fshehtë deri verën tjetër.
Të premten në mbrëmje, Eriola më në fund bëri disa foto: fasadën, mollët, kuzhinën dhe Albanin me kaçavidë në dorë pranë një stoli ende të pambaruar. I dërgoi në bisedën familjare dhe shkroi se më në fund ishin vendosur në shtëpinë e tyre jashtë qytetit.
Përgjigjet nuk vonuan.
Në fillim erdhën urimet. Tezja e dytë e Albanit u uroi një jetë të qetë. Marsela kërkoi të shihte dhomat e fëmijëve. Afërdita Begaj shkroi se prej kohësh ia kishte thënë të birit sa i mirë ishte ajri jashtë qytetit.
Por pas gjysmë ore, toni i bisedës ndryshoi.
Marsela pyeti nëse kishte ndonjë liqen afër. Mentor Tahiri u interesua nëse në oborr mund të vendosej një skarë e madhe. Vjehrra nisi të arsyetonte se për fëmijët ishte shumë më e dobishme t’i kalonin pushimet larg qytetit.
Eriola i lexonte mesazhet me vetulla të mbledhura.
— Ata paskan filluar të planifikojnë pushimet, — i tha të shoqit.
Albani hodhi një sy në telefon.
— Thjesht janë gëzuar.
— Marsela ka shkruar se do të marrë pishinën fryrëse dhe do ta vendosë pranë mollës.
— Bën shaka.
— Atëherë pse nëna jote po pyet cila dhomë është e lirë?
Albani e rrëshqiti shpejt bisedën lart e poshtë.
— Mos e zmadho kot. Ata e kuptojnë që shtëpia është e vogël.
Eriola nuk deshi të hynte në debat. Të afërmit shpesh hidhnin ide që mbeteshin vetëm mesazhe në grup. Ajo vendosi të besonte se pas një a dy ditësh kureshtja për blerjen e tyre do të shuhej vetë.
Mirëpo të dielën në mëngjes, te porta u ndalën dy makina.
Në atë çast çifti ishte duke u marrë me kuzhinën. Eriola fshinte raftet e reja, ndërsa Albani vendoste dorezat në dyert e dollapëve.
I pari që hyri në oborr ishte Mentor Tahiri. Në njërën dorë mbante një qese, në tjetrën një karrige palosëse.
— Na prisni, se erdhën mysafirët!
Pas tij u shfaq Marsela me fëmijët. Afërdita Begaj ecte e fundit, krah për krah me të shoqin, Ibrahim Gashin.
Askush nuk kishte telefonuar më parë.
— Do rrini gjatë? — pyeti Eriola pas përshëndetjes.