— Ta shohim rrugës, — u përgjigj Marsela Basha, duke buzëqeshur sikur pyetja të mos kishte ndonjë rëndësi. — Fëmijët na e hëngrën kokën duke kërkuar ta shihnin shtëpinë.
Djali i saj i madh, pa pritur leje nga askush, ia kishte marrë vrapit drejt kasolles në fund të oborrit. Vajza më e vogël, ndërkohë, ngjitej te dritaret dhe përpiqej të shikonte çfarë kishte brenda.
— Te kasollja mos hyni, — i paralajmëroi Eriola Cani me zë të qartë. — Ka vegla pune atje.
Marsela vetëm tundi dorën, si për të thënë se nuk kishte pse bëhej kaq e madhe.
— Mos u shqetëso, ata janë të kujdesshëm.
Eriola nuk u mbështet te ajo fjali. Doli vetë pas fëmijëve, i kapi para se të hapnin derën dhe e mbylli kasollen me kujdes. Në atë kohë, Albani po sillte brenda qeset e shumta që kishin marrë me vete të afërmit.
Mysafirët u ndien si në shtëpinë e tyre pothuaj menjëherë. Mentor Tahiri nisi të ecte përgjatë gardhit, duke matur me sy vendin më të përshtatshëm për të vendosur mangallin. Ibrahim Gashi u afrua te mollët, i kontrolloi degët një nga një dhe njoftoi me seriozitet se dy prej tyre duhej të priteshin. Marsela hyri në shtëpi, kaloi nga njëra dhomë në tjetrën, pa të dyja dhomat e gjumit dhe pyeti, krejt natyrshëm, cila prej tyre ishte menduar për miqtë.
— Dhomë të veçantë për mysafirë nuk kemi, — ia ktheu Eriola.
— Po kjo këtu?
Marsela tregoi me kokë dhomën e vogël, ku çifti kishte vendosur përkohësisht kuti me rroba, pjesë mobiliesh dhe materiale ndërtimi.
— Ajo është planifikuar të bëhet zyra e Albanit, — tha Eriola.
— Tavolinën mund ta vini pranë dritares. Divani le të mbetet aty për ndonjë natë kur të flejë dikush.
— Ende nuk e kemi vendosur përfundimisht si do ta sistemojmë.
Marsela buzëqeshi me atë lloj durimi që përdoret me dikë që, sipas saj, nuk po kupton diçka shumë të thjeshtë.
— Unë thjesht po ju jap një zgjidhje më praktike.
Eriola nuk vazhdoi debatin. U kthye në kuzhinë dhe filloi të nxirrte e të rendiste ushqimet që kishin sjellë të ftuarit.
Pasi pinë çajin, Afërdita Begaj hodhi sytë rreth tryezës dhe, pa humbur më kohë, kaloi te ajo që kishte ardhur të thoshte.
— Pra, e morët shtëpinë. Shumë bukur! Ne, si familje, e kemi ndarë mendjen që verën ta kalojmë këtu te ju.
E tha lehtë, gati me hare, sikur të bëhej fjalë për një plan të zakonshëm dhe sikur i biri duhej ta miratonte menjëherë.
Eriola ktheu vështrimin nga dritarja. Deri në fund të gushtit mbeteshin ende disa javë, por nga toni i vjehrrës kuptohej qartë se nuk bëhej fjalë vetëm për atë verë. Në mendjen e tyre, të afërmit tashmë i kishin ndarë mes vetes edhe stinët që do të vinin.
— Kush, saktësisht, e vendosi këtë? — pyeti ajo qetë.
— E folëm në grup, — u përgjigj Marsela. — Mami dhe babi do të vijnë gjatë javës. Ne do vijmë me fëmijët. Mentorit i duhet të punojë një pjesë të gushtit, prandaj ai do të shkojë e do të vijë nga qyteti.
— Në cilin grup? — pyeti Eriola.
— Kemi një grup familjar më vete.
Albani ngriti menjëherë kokën.
— Pse unë nuk jam në atë grup?
Marsela ngriti supet pa u trazuar.
— E hapëm shpejt, që të mos e mbushnim grupin e përbashkët me biseda të kota.
— Domethënë, ju keni diskutuar për shtëpinë tonë pa qenë ne aty? — saktësoi Eriola.
— Mos e thuaj kështu, — ndërhyri Afërdita Begaj. — Askush nuk po përpiqet t’jua marrë shtëpinë. Thjesht duam të jemi afër, të kalojmë kohë bashkë.
Ajo u ngrit nga karrigia dhe hodhi një sy drejt korridorit, sikur tashmë po bënte ndarjen e hapësirave.
— Unë me Ibrahimin do të marrim dhomën pranë kuzhinës. Natën nuk e kemi kollaj të lëvizim larg. Marselën me fëmijët mund ta sistemojmë në dhomën tjetër. Mentori mund të sjellë një krevat palosës.
Eriola ktheu fytyrën nga i shoqi.
Albani puliti sytë i hutuar. Pastaj shikoi nënën e tij.
— Po ne ku do të flemë?
— Ju jeni të rinj, — tha Afërdita, si të ishte përgjigjja më normale në botë. — Në oborr mund të ngrini një çadër të mirë. Në gusht është ngrohtë.
Për disa çaste Albani mbeti pa fjalë.
— Ti po na propozon të dalim nga dhoma jonë e gjumit?
— Jo për gjithë kohën. Mund të ndërrohemi. Për më tepër, ju gjithsesi kishit ndërmend të merreshit me oborrin.
Marsela e mbështeti menjëherë të ëmën:
— Fëmijët kanë orar. Ata nuk flenë rehat në çadër. Kurse ju mund ta merrni si pushim në natyrë.
Eriola po vëzhgonte fytyrën e burrit. Albani kishte hapur gojën dhe ishte gati të thoshte atë frazën e tij të zakonshme: “Mirë, do gjejmë ndonjë zgjidhje.” Ajo e njohu çastin nga buzëqeshja e tendosur dhe nga frymëmarrja e shpejtë që mori para se të fliste.
Dikur, vendime të tilla kishin të bënin me një darkë, me një vizitë apo me plane festash. Këtë herë, Albani dukej sikur po përgatitej t’u dorëzonte të afërmve shtëpinë për të cilën ata të dy do të paguanin kredi për shumë vite.
Eriola u ngrit.
— Prisni pak.
Shkoi në dhomën e gjumit dhe u kthye me bllokun e saj të shënimeve. Aty mbante listat e blerjeve, datat e pagesave, shënimet për punimet dhe llogaritë e muajve në vazhdim.
E vendosi bllokun përpara vetes dhe hapi faqen që i duhej.
Afërdita Begaj u bë menjëherë më e vëmendshme.
— Çfarë është ajo?
— Shpenzimet e shtëpisë.
— Për çfarë na duhen neve?
— Sepse po planifikoni të jetoni këtu gjatë gjithë verës. Atëherë duhet të dini edhe sa kushton një qëndrim i tillë.
Mentor Tahiri, që deri atëherë shikonte nga dritarja, u kthye dhe u ul përsëri në tryezë.
Eriola kaloi gishtin mbi rreshtat e shkruar.
— Kësti i kredisë. Sigurimi. Energjia elektrike. Uji. Heqja e mbeturinave. Taksa. Mirëmbajtja e pajisjeve. Shpenzimet për oborrin. Materialet që po blejmë për riparime.
— Ç’lidhje kanë riparimet me ardhjen tonë? — pyeti Marsela.
— Lidhje të drejtpërdrejtë. Nëse këtu do të qëndrojnë edhe gjashtë persona të tjerë, punimet do të ngadalësohen ose do të ndalen. Dhomën ku kemi vendosur materialet ju sapo e caktuat për vete. Kjo do të thotë se një pjesë e gjërave duhet të zhvendosen dhe afatet e punës do të ndryshojnë.
— Mund t’ju ndihmojmë, — propozoi Ibrahim Gashi.
— Shumë mirë. Atëherë, përveç dhomave, do të ndajmë paraprakisht edhe detyrat.
Eriola ktheu faqen tjetër të bllokut.
— Kositja e oborrit, kujdesi për pemët dhe mbjelljet, pastrimi pas fëmijëve, blerja e ushqimeve, gatimi, larja e banjës, konsumi i ujit dhe i energjisë. Mentori mendon të vendosë një mangall të madh, kështu që duhet të llogariten dru ose qymyr, pastrimi i vendit dhe rregullat e sigurisë.
Mentori u drejtua në karrige.
— Për mangallin kujdesem vetë unë.
— Shkëlqyeshëm. Po e shënoj.
Ai mblodhi vetullat, por nuk tha më asgjë.
Eriola bëri llogaritë shpejt. Nuk përmendi çmimin e vetë shtëpisë dhe as nuk foli për të ardhurat e saj me Albanin. Renditi vetëm pagesat e detyrueshme dhe shpenzimet që do të shtoheshin nga prania e vazhdueshme e një grupi të madh njerëzish.
— Nëse vini të gjithë bashkë dhe qëndroni deri në fund të gushtit, pjesa juaj do të jetë afërsisht një e treta e shpenzimeve aktuale të shtëpisë për këtë periudhë. Ushqimet secili i blen vetë. Konsumi shtesë i ujit dhe i energjisë paguhet më vete. Punimet nuk do të ndërpriten, prandaj gjatë ditës dhomat duhet të mbeten të lira.