Në tryezë ra një heshtje e rëndë.
E para që e mori veten ishte Marsela Basha.
— Pra, ti po thua se do t’u marrësh para të afërmve për të fjetur këtu?
— Ju vetë thatë se doni të rrini në këtë shtëpi për disa javë, — iu përgjigj Eriola Cani pa e ngritur zërin.
— Po ne nuk po vijmë si të huaj.
— Pikërisht për këtë arsye nuk duhet të na i hidhni neve të gjitha shpenzimet mbi shpinë.
Afërdita Begaj drejtoi shpinën, sikur po përgatitej të thoshte diçka vendimtare.
— Te njerëzit e tu pushimet gjithmonë janë bërë pa pagesë.
— Është tjetër gjë të vish për disa orë, kur të kanë ftuar, — tha Eriola. — Dhe krejt tjetër gjë të caktosh vetë dhomat, të vendosësh ku do të flesh dhe të shpallësh se do të rrish këtu gjithë verën.
— Ne nuk do t’ju pengonim fare.
Eriola hodhi sytë nga fëmijët, të cilët në atë çast vraponin rreth stolit ende të papërfunduar. Njëri prej tyre kishte marrë ndër duar një pako me vida e kapëse, të cilën Albani e kishte lënë pranë hyrjes.
— Shtëpia dhe oborri janë ende në punime, — tha ajo. — Kudo ka vegla, materiale, pjesë të papërfunduara. Do të na duhet të rrimë gjithë kohës me sytë katër që fëmijët të mos dëmtohen. Edhe kjo, vetëm kjo, na i prish të gjitha planet.
Marsela thirri të birin dhe ia mori pakon nga duart.
— Gjërat e rrezikshme mund të hiqen mënjanë.
— Nuk kemi një dhomë të tepërt ku të fusim të gjithë kantierin, — u përgjigj Eriola.
— Atëherë pse e bletë shtëpinë, nëse nuk ka vend për askënd? — pyeti Marsela me nervozizëm.
Eriola e ktheu kokën paksa anash dhe e vështroi kunatën me kujdes, pa u nxituar.
— E blemë për vete.
Afërdita shtrëngoi dorezën e çantës që mbante pranë.
— Alban, a po e dëgjon si flet gruaja jote me motrën tënde?
Ai ngriti sytë nga blloku ku kishte shënuar llogaritë.
— Po, po e dëgjoj.
— Dhe nuk ke ndërmend të thuash asgjë?
Albani nuk u përgjigj menjëherë. Eriola nuk ndërhyri. Nuk e shtyu, nuk u përpoq të fliste në vend të tij. Nëse ai donte ta pranonte këtë “zbarkim” familjar, le ta thoshte hapur dhe le të shpjegonte pse një vendim i tillë merrej pa të.
Afërdita e shfrytëzoi atë pauzë.
— Nuk e kisha menduar kurrë se blerja e një shtëpie do ta ndryshonte kaq shumë Eriolën. Dikur ishte shumë më mikpritëse.
— Dikur ju nuk na propozonit të flinim në çadër, ndërsa ju zinit dhomën tonë të gjumit, — ia ktheu Eriola.
Ibrahim Gashi kolliti lehtë dhe i hodhi një vështrim së shoqes.
— Me atë punën e çadrës, vërtet e teprove.
— Unë dhashë një zgjidhje praktike, — kundërshtoi Afërdita.
— Praktike vetëm për ju, — tha Eriola qetësisht.
Vjehrra u kthye përsëri nga i biri.
— Me vite kemi thënë se duhet të kalojmë më shumë kohë bashkë. Tani që më në fund u krijua mundësia, para nesh nxirret një faturë.
Albani kaloi pëllëmbën mbi mjekër. Pastaj mbylli bllokun dhe e shtyu drejt Eriolës.
— Mami, Eriola ka të drejtë.
Marsela nxori frymën me zhurmë.
— Sigurisht. Ajo e ka vendosur gjithçka tashmë.
— Jo, — tha Albani dhe shikoi motrën. — Ju e vendosët gjithçka. Pa mua dhe pa Eriolën. Madje paskeni hapur edhe një grup më vete që të ndani shtëpinë tonë.
— Donim t’ju bënim surprizë.
— Surprizë quhet një dhuratë. Jo lajmi se të zotët e shtëpisë duhet të flenë në oborr.
Afërdita ktheu fytyrën nga dritarja.
— Domethënë, për prindërit këtu nuk paska vend.
— Vend ka për mysafirë që ftohen, — tha Albani. — Por askush nuk do të banojë këtu me javë të tëra vetëm sepse kështu ju ka ardhur për mbarë.
Eriola vuri re se fytyra e burrit kishte ndryshuar. Hutimi i mëparshëm i ishte zhdukur. Albani nuk fliste më me atë buzëqeshjen e fajshme që përdorte zakonisht kur përpiqej t’i kënaqte të gjithë njëherësh.
— Ne e blemë këtë shtëpi sepse donim të kishim një vend ku të vinim e të rrinim të qetë, — vazhdoi ai. — Gjithë verën po punojmë këtu pas punës sonë të përditshme. Nuk e kisha menduar që çdo mbrëmje të ndizja skarën për fisin dhe pastaj të kërkoja se ku të kaloja natën.
Mentor Tahiri ngriti duart, sikur donte të qetësonte situatën.
— Askush nuk të kërkoi të gatuaje çdo darkë.
— Mami sapo dha urdhër të blihej një skarë më e madhe.
— Ishte vetëm një ide.
— Ide të tilla diskutohen me të zotët e shtëpisë përpara se të sjellësh fëmijët dhe të zgjedhësh dhomat.
Marselës iu skuq fytyra.
— Ne sot erdhëm vetëm për ta parë.
— Atëherë pse po vendosje ku do të vihej divani për netët tuaja këtu? — pyeti Eriola.
Kunata hapi gojën, por nuk gjeti asnjë përgjigje.
Afërdita u përpoq ta çonte bisedën në një drejtim tjetër.
— Mirë. Ta zëmë se nuk rrimë këtu vazhdimisht. Por në fundjavë do të vijmë. Nuk do të na nxirrni faturë çdo herë, apo jo?
Eriola buzëqeshi lehtë, pa ironi të hapur.
— Mund të vini kur të jeni të ftuar. Data caktohet më parë. Nëse kemi punime, nëse kemi plane të tjera ose thjesht duam të rrimë të dy vetëm, vizita shtyhet.
— Pra, unë duhet të marr takim për të ardhur te djali im?
— Albani mund të takohet me ju kur të dojë. Por ardhja në shtëpinë tonë të përbashkët diskutohet me mua, ashtu siç edhe unë do ta diskutoja me të nëse do të sillja mysafirët e mi.
— Kjo shtëpi nuk është hotel dhe as qendër pushimi familjare, — shtoi Albani. — Këtu nuk mund të vendoset askush me vendim të një grupi mesazhesh.
Vjehrra mblodhi vetullat.
— Shumë mirë e paskeni rregulluar. Morët shtëpi dhe menjëherë u mbyllët nga të gjithë.
Eriola hapi bllokun në faqen ku ishin shënuar punët e përfunduara.
— Kush prej jush na ndihmoi të montonim kuzhinën?
Askush nuk foli.
— Kush erdhi të lyente fasadën?
Mentori uli sytë mënjanë.
— Kush pastroi oborrin, kush hoqi degët, kush bleu materiale, apo të paktën kush pyeti nëse kishim nevojë për ndihmë?
Afërdita bëri një lëvizje të pakënaqur me sup.
— Ju nuk kërkuat.
— E vërtetë. Ia dolëm vetë. Por as ju nuk u ofruat. Ndërkohë, sapo patë fotografitë, filluat menjëherë të vendosnit kujt do t’i takonte cila dhomë.
— Mos i numëro tani të gjitha vogëlsirat, — tha Marsela.
— Nuk po numëroj vogëlsira. Po numëroj paratë e mia dhe kohën time.
Eriola e ktheu bllokun nga të afërmit. Në atë faqe dukeshin datat e dorëzimit të materialeve, afatet e pagesave dhe lista e punëve që duhej të mbaronin para vjeshtës.
— Ne nuk kemi marrë një vilë të gatshme për pushime. Kemi marrë kredi dhe kemi blerë një shtëpi që ende po e rregullojmë. Këtu nuk ka personel shërbimi. Askush nuk do të gatuajë për një grup të madh, nuk do të pastrojë pas tyre dhe nuk do t’i shtyjë punimet vetëm që të tjerët të pushojnë rehat.
Mentor Tahiri u ngrit nga karrigia.
— Mendoj se e kuptuam të gjithë.
Ai thirri fëmijët.