dhe doli në oborr.
Marsela Basha mblodhi plaçkat e tyre pa thënë shumë. Në fytyrë i lexohej ende pakënaqësia, por nuk e zgjati më debatin.
I pari që iu afrua Alban Elezit ishte Ibrahim Gashi.
— Në të vërtetë, duhej të kishim telefonuar më parë.
— Po, baba, duhej.
— Atëherë do të nisemi.
Afërdita Begaj, megjithatë, nuk lëvizi nga vendi.
— Kaq ishte? As drekë nuk do të hamë?
Eriola Cani hodhi një vështrim nga ora.
— Erdhët pa na lajmëruar. Ne nuk ishim përgatitur për mysafirë.
— Po ne sollëm ushqime me vete.
— Sot mund të hamë bashkë, — tha Eriola pas një pauze të shkurtër. — Por pas drekës do të ktheheni në shtëpi. Për herën tjetër do të biem dakord që më përpara.
Vjehrra dukej sikur priste që nusja t’i nxirrte të gjithë jashtë portës pa mëshirë. Prandaj propozimi e zuri në befasi.
— Domethënë, sot mund të rrimë?
— Disa orë, po. Jo deri në fund të verës.
Mentor Tahiri ndezi mangallin e vogël që çifti e kishte blerë më parë. Alban Elezi mori përsipër mishin, Eriola preu perimet, ndërsa Marsela vendosi ushqimet në pjata. Ajri i rënduar nisi dalëngadalë të zbutej, megjithëse Afërdita Begaj pothuajse nuk hapi gojë.
Askush nuk e përmendi më çështjen e dhomave, as çadrat, as pushimet familjare. Fëmijët luanin vetëm në pjesën e oborrit ku nuk kishte vegla pune dhe materiale ndërtimi. Marsela vetë i mbante nën sy që të mos afroheshin pranë magazinës.
Pas drekës, të afërmit ndihmuan për të mbledhur tavolinën. Marsela sistemoi gjërat e fëmijëve, Mentor kontrolloi mangallin dhe i shuajti thëngjijtë me ujë. Nga mbrëmja, të dyja makinat dolën nga oborri.
Eriola mbylli portën dhe u kthye ngadalë drejt shtëpisë.
Alban Elezi rrinte ulur në prag. Pranë këmbëve të tij ishte stoli që ende nuk ishte montuar plotësisht.
— Për pak sa nuk pranova, — pranoi ai me zë të ulët.
— E vura re.
— Desha të thosha se deri në fund të gushtit nuk kishte mbetur edhe aq shumë dhe ndoshta mund ta duronim.
Eriola u ul pranë tij, duke lënë mes tyre një hapësirë të vogël.
— Pastaj në vjeshtë do të vendosnin të vinin për të mbledhur mollët. Në dimër do të donin të festonin këtu. Verën tjetër Marsela do të sillte edhe një pishinë.
Albanit i shpëtoi një buzëqeshje e hidhur.
— Ajo me të vërtetë e kishte ndër mend.
— Pikërisht për këtë arsye duhej ndalur sot.
Ai rrotulloi kaçavidën në duar, pa e parë drejt në sy.
— Nuk doja të hapej sherr.
— Në vend të një sherri të sotëm, do të merrje acarim të përhershëm brenda shtëpisë.
— E di.
Eriola e pa të shoqin me qetësi.
— Vendimet që prekin të dy ne nuk mund të merren nga frika se mos dikush tjetër fyhet.
Albani pohoi me kokë.
— Edhe unë doja të jetoja këtu i qetë. Thjesht kisha frikë t’ia thosha nënës.
— Tani ia the.
— Vonë, por ia thashë.
Eriola mori fletën me udhëzimet për montimin e stolit.
— Hajde ta mbarojmë. Përndryshe do të na mbetet kështu deri në vjeshtë.
Punuan deri sa perëndoi dielli. Albani shtrëngonte dërrasat, ndërsa Eriola kontrollonte që pjesët të vendoseshin drejt dhe pa u shtrembëruar. Kur stoli më në fund u bë gati, ata e çuan pranë mollës dhe, për herë të parë gjatë asaj dite të gjatë, u ulën të dy pa nxitim e pa tension.
Pas disa ditësh, Afërdita Begaj telefonoi Albanin. Biseda nuk zgjati shumë.
— Mami do të vijë të shtunën, — i tha ai Eriolës.
— Kush tjetër?
— Babai, Marsela, Mentori dhe fëmijët.
Eriola la mënjanë listën e blerjeve.
— Do të qëndrojnë për natë?
— Jo. Do të vijnë në mëngjes dhe do të ikin pas darkës. Thanë se do të sjellin ushqime dhe do të ndihmojnë në oborr.
— Këtë të shtunë kishim menduar të mbaronim shtegun.
— Ua thashë. Babai propozoi të merrej me dërrasat, kurse Mentori tha se mund të largonte degët e mbetura.
Eriola u mendua për pak.
— Le të vijnë në orën njëmbëdhjetë.
Të shtunën, të afërmit mbërritën pikërisht në orarin e caktuar. Afërdita Begaj solli një tortë, Marsela Basha kishte marrë një komplet dritash kopshti, ndërsa Ibrahim Gashi nxori nga bagazhi doreza pune.
Këtë herë askush nuk hyri në oborr duke dhënë urdhra apo duke bërë plane në emër të të zotëve të shtëpisë.
— Ku t’i vendos ushqimet? — pyeti vjehrra.
— Në kuzhinë, te rafti bosh, — iu përgjigj Eriola.
Marsela nuk shkoi të shikonte dhomat e gjumit. Ajo i ndihmoi fëmijët të ndërroheshin dhe pyeti se në cilën pjesë të oborrit mund të luanin.
Mentor Tahiri, bashkë me Albanin, nxori degët jashtë. Ibrahim Gashi u mor me dërrasat e shtegut. Afërdita pati dëshirë të jepte disa këshilla për rregullimin e oborrit, por u ndal në kohë dhe nuk ndërhyri.
Pas drekës, të gjithë iu kthyen punës. Deri në mbrëmje, shtegu ishte pothuajse i përfunduar, oborri ishte pastruar, ndërsa fëmijët ishin lodhur aq shumë, sa kërkuan vetë të shkonin në shtëpi.
Para se të niseshin, Marsela u ndal për pak pranë portës.
— Fundjavën tjetër nuk do të vijmë. Kemi plane të tjera.
— Në rregull, — tha Eriola.
— Po pas dy javësh, mund t’ju pyesim?
— Sigurisht. Fillimisht do të flasim për datën.
Kunata tundi shkurt kokën.
Afërdita Begaj iu afrua e fundit.
— Tortën jua lashë juve.
— Faleminderit.
— Sot nuk ju penguam?
Eriola e pa vjehrrën me kujdes. Pyetja tingëlloi e pazakontë, por nuk kishte ironi brenda saj.
— Sot shkoi gjithçka mirë.
— Atëherë, shihemi herën tjetër.
Makinat u larguan kur dielli i gushtit po zbriste pas pemëve.
Me kalimin e kohës, të afërmit u mësuan të telefononin përpara se të vinin. Ndonjëherë Eriola dhe Albani i ftonin të gjithë për një ditë. Herë të tjera refuzonin, sepse kishin punë me riparimet ose thjesht donin ta kalonin fundjavën vetëm. Askush nuk e merrte më një “jo” si fyerje personale.
Për përpjekjen për t’u vendosur aty për gjithë verën, më vonë kujtoheshin me siklet. Marsela nuk i quante më dhomat si të sajat, ndërsa Mentori nuk sillte më gjëra pa u marrë vesh më parë. Edhe Afërdita Begaj hoqi dorë nga zakoni për të bërë plane në vend të të zotëve të shtëpisë.
Shtëpia mbetej ende me kredi, kërkonte punë, kohë dhe shpenzime të vazhdueshme. Eriola nuk e fshihte këtë dhe nuk lejonte që të tjerët ta trajtonin blerjen e tyre si një dhuratë falas për gjithë fisin.
Ajo nuk bëri skandal të madh, nuk i dëboi të afërmit dhe nuk i preu marrëdhëniet me ta. Mjaftoi të hapte bllokun e shënimeve, të tregonte detyrimet reale dhe të thoshte me zë të lartë atë që Albani kishte pasur frikë ta shprehte për shumë kohë.
Ajo shtëpi ishte, para së gjithash, vendi i atyre që jetonin e punonin për të. Mysafirët priteshin me kënaqësi — por vetëm atëherë kur ishin vërtet të ftuar.