— Po përse erdhët te ne? Ju keni vajzën tuaj të dashur, asaj ia dhuruat apartamentin!
Anxhela rrinte në korridor me krahët kryq në gjoks. Vështrimi i saj mbi vjehrrën ishte i ftohtë, pa asnjë grimë buzëqeshjeje. Fatime Lufta, një grua e imët, e thatë, me buzë të shtrënguara, kaloi pragun dhe uli në dysheme një valixhe të vjetër me kuadrate. Prej saj vinte erë naftaline dhe ilaçesh. Erion Nushi, burri i Anxhelës, qëndronte pranë i hutuar, pa ditur ku t’i hidhte sytë.
Fatimja u drejtua aq sa ia lejonte shpina e sëmurë dhe e pa nusen me një lloj sfide.
— Elvana tani është në hallin e vet, s’ka kohë të merret me mua. Ka punime në shtëpi. Kurse ju jetoni vetëm dy veta në dy dhoma. Vallë s’gjendet një qoshe për nënën e burrit?
— Një qoshe? — Anxhela qeshi hidhur. — Apartamentin tuaj me tri dhoma në Gjinar ia dhuruat vajzës. Le t’jua japë ajo atë qoshe. Ne kemi një dhomë gjumi dhe një sallon të bashkuar me kuzhinën. Ku mendoni të flini? Në shtrat palosës mes televizorit dhe frigoriferit?
Erioni u kollit lehtë.
— Anxhela, boll tani. Mami do rrijë pak. Sa të mbarojnë punimet te Elvana.
— Pak? — ajo u kthye nga i shoqi. — Ti vetë e beson këtë? Elvana e nxori sapo u firmosën letrat. E di shumë mirë si shkon kjo punë: në fillim punimet, pastaj problemet, pastaj do gjejë ndonjë burrë që do ta ketë plakën pengesë. Dhe nëna jote do mbetet këtu. Përgjithmonë.
Fatimja ngriti duart me dëshpërim.
— Sa e pashpirt qenke! Erion, fol ti! Unë të kam rritur, s’kam fjetur net të tëra, të kam dhënë kafshatën e fundit!
— Kafshatën e fundit ia dhatë Elvanës, — ia preu Anxhela. — Madje jo të fundit, por gjithçka. Tërë apartamentin. Ndërsa mua dhe Erionin s’na keni llogaritur kurrë si njerëz. Çfarë është ai për ju? Djalë? Apo thjesht një i afërm sa për zbukurim?
Erioni psherëtiu. Ai ishte lodhur nga kjo zënkë ende pa nisur mirë. I vinte keq për veten, për gruan, por nënës nuk dinte t’i kundërshtonte. Ajo e kishte shtypur gjithnjë me ndjenjën e detyrimit. Motra, Elvana, kishte qenë përherë e përkëdhelura. Asaj i faleshin mungesat në shkollë, makina e babait e përplasur, martesat e dështuara. Erioni, përkundrazi, ishte rritur i qetë dhe i bindur. Kishte mbaruar shkollën profesionale, kishte hyrë në punë dhe bashkë me Anxhelën kishte blerë apartament me kredi. Tani qëndronte mes dy zjarreve, pa guxuar të zgjidhte anë.
— Erion, — Fatimja e uli zërin, duke e bërë ankues. — Më është ngritur tensioni. Të paktën më lër të ulem, se jam rrugësh.
Ai mori valixhen dhe e vendosi te muri i korridorit. Anxhela nuk lëvizi nga vendi.
— Le të hyjë në kuzhinë. Do bëj çaj. Por dua të di të vërtetën: apartamentin e shitët apo ia dhuruat?
Fatimja hoqi këpucët, veshi pantoflat që i kishte sjellë vetë në një qese dhe hyri në kuzhinë e mbështetur te krahu i të birit. U ul pranë tavolinës dhe i palosi duart përpara.
— Ia dhurova, — tha me zë të ulët. — Elvana më premtoi se do jetoja në dhomën që sheh nga oborri i qetë. Tha se do kujdesej për mua. Por sapo firmosa dokumentet, ndërroi bravat. Më tha se i duhej hapësirë personale dhe se unë i prishja jetën private.
Anxhela mbushi tri filxhanë me çaj. Gishtat i dridheshin pak, megjithatë zëri i mbeti i përmbajtur.
— Dhe tani doni që ne t’ju strehojmë pas një tradhtie të tillë? Ju nuk na keni vlerësuar as sa një qindarkë. Nuk na ftuat kur Elvana hyri në shtëpinë e re. Për ditëlindjen e Erionit kujtoheni një herë në gjashtë muaj, edhe atëherë vetëm kur ju duhet diçka.
— Anxhela, — ndërhyri Erioni, — mamasë i mjafton halli që ka.
— Edhe mua më mjafton, Erion. Më dhemb kur shoh nënën tënde duke shkelur mbi dinjitetin tënd. Ti punon në dy vende për të paguar kredinë. Motra jote mori apartament falas. Dhe tani nëna jote rri në kuzhinën tonë sikur kjo të jetë gjëja më normale në botë.
Fatimja shtrëngoi buzët.
— Erioni është burrë. Burri duhet ta mbajë familjen. Elvana është natyrë e brishtë, krijuese. E ka të vështirë në jetë.
— Natyrë krijuese, — përsëriti Anxhela me nënqeshje të hidhur. — Ajo s’ka punuar asnjë ditë. Më parë jetoi në kurrizin tuaj, tani do jetojë në apartamentin tuaj. Ndërsa ne do të jetojmë me ju në tridhjetë metra katrorë.
Erioni e përplasi filxhanin mbi tavolinë më fort seç duhej. Çaji u derdh anash.
— Mjaft! Mami do të qëndrojë. Ky është vendimi im.
Anxhela e vështroi gjatë.
— Vendimi yt? Po mendimi im a ka ndonjë vlerë këtu?
— Ku të shkojë? Në rrugë?
— Le të shkojë te ajo së cilës i dhuroi apartamentin. Le të kërkojë dhomën e premtuar. Sipas ligjit, nëse në kontratën e dhurimit nuk është parashikuar çregjistrimi, ajo ka të drejtë të banojë aty. A jeni ende e regjistruar në atë adresë?
Fatimja u skuq.
— Jo. Elvana më kërkoi të çregjistrohesha më përpara. Tha se kështu do ishte më e lehtë të rregullonte dokumentet për ndihmë.
— O Zot, — Anxhela mbuloi fytyrën me duar. — Pra edhe jeni çregjistruar. A menduat fare? Elvana ju hodhi tej si një komodinë të vjetër, e tani prisni që ne t’ju marrim në shtëpi.
Erioni u ngrit nga tavolina.
— Nuk mund ta nxjerr nënën time në rrugë. Edhe nëse ka gabuar. Ajo është nëna ime.
— Nëna jote, — u ngrit edhe Anxhela. — Mirë. Le të rrijë. Por mbajeni mend, Fatime Lufta: do t’ju duroj vetëm për respekt të djalit tuaj. Këtu nuk do bëni ligjin. Ky është apartamenti im. Unë dhe Erioni e blemë para martesës, por po e paguajmë bashkë. Ju këtu jeni mysafire, prandaj silluni si e tillë.
Fatimja shtrëngoi buzët, por nuk tha asgjë. U ngrit dhe shkoi drejt sallonit. Anxhela dëgjoi divanin të kërciste dhe vjehrrën të psherëtinte në dhomën tjetër.