Kur zhurmat në sallon u fashitën, Erioni iu afrua Anxhelës dhe ia hodhi krahun mbi supe.
— Faleminderit, — i pëshpëriti.
— Mos më falëndero, — ia ktheu ajo po me zë të ulët. — Nuk po e bëj për të. Po e bëj për ty.
Atë natë Anxhela nuk vuri gjumë në sy. Qëndronte shtrirë pranë të shoqit, dëgjonte frymëmarrjen e tij të rregullt dhe mendimet i vërtiteshin pa pushim. I riktheheshin fjalët e Fatimes, ankesat e saj, ai dorëzim i çuditshëm. Megjithatë, diçka nuk i shkonte. Fatime Lufta ishte pajtuar tepër shpejt me kushtet. Ishte shtrirë tepër në heshtje. E kishte gëlltitur fyerjen me një qetësi që nuk i përshtatej fare. Një grua si ajo, e mësuar të urdhëronte e të mbante frerët në dorë, nuk dorëzohej aq lehtë.
Anxhela u ngrit me kujdes, hodhi mbi vete robdëshambrin dhe doli në kuzhinë. Në korridor ndriçonte dobët një llambë nate. Pranë valixhes së Fatimes qëndronte çanta e saj. Anxhela e dinte mirë se nuk ishte e hijshme të prekje sendet e tjetrit. Por brenda vetes kishte një parandjenjë të fortë: aty fshihej diçka me rëndësi.
U ul në gjunjë, hapi zinxhirin e çantës dhe kërkoi me kujdes. Brenda kishte një portofol, një shami, disa ilaçe dhe ca letra të palosura. Ajo nxori një fletë. Ishte kopje e kontratës së dhurimit. Sytë i rrëshqitën shpejt mbi rreshta.
Pastaj ngriu në vend.
Te pjesa “detyrimet e përfituesit” shkruhej qartë: “Përfituesi merr përsipër t’i sigurojë dhuruesit të drejtën e banimit të përjetshëm në pronën e kaluar në emër të tij.” Më poshtë ishte firma e Elvanës. Anxhela ktheu faqen tjetër. Në anën e pasme ishte shtuar me dorë një shënim: “Dhuruesi heq dorë nga kjo e drejtë me vullnet të lirë dhe pa pretendime.” Poshtë tij ndodhej firma e Fatime Luftës.
Por ajo firmë dukej e pazakontë. Shkronjat ishin të dridhura, vijat të këputura. Si të ishte drejtuar dora e plakës nga dikush tjetër, ose si të kishte nënshkruar në një gjendje ku nuk mund të kundërshtonte.
Anxhela kapërdiu pështymën. Kjo e ndryshonte krejt pamjen. Fatimja nuk i kishte falur thjesht apartamentin së bijës. Ajo kishte nënshkruar edhe heqjen dorë nga e drejta për të jetuar atje. Me dëshirë? Vështirë të besohej. Elvana Bushati e kishte mashtruar shumë më me dinakëri nga sa dukej në fillim. Dhe tani vjehrra e dinte se nuk mund të kthente më asgjë pas. Po pse ia kishte fshehur këtë dokument djalit? Pse nuk ia kishte treguar?
Nga dhoma tjetër u dëgjua një fërshëllimë e lehtë, si lëvizje çarçafi. Anxhela i futi letrat menjëherë në çantë dhe u kthye në dhomën e gjumit. Erioni flinte ende. Ajo u shtri pranë tij dhe mbeti me sytë nga tavani. Mendimet i zienin në kokë. Nëse Fatimja e mbante të fshehur atë dokument, do të thoshte se turpërohej. Ose se kishte ndonjë plan. Ndoshta thjesht nuk donte që i biri të merrte vesh sa marrëzisht ishte sjellë.
Por një gjë Anxhela e kuptoi qartë: tani kishte në dorë një letër të fortë. Dhe nuk kishte ndërmend ta linte pa e përdorur.
Të nesërmen, ndërsa Erioni ishte në punë, Anxhela vendosi të fliste hapur me vjehrrën. Fatimja rrinte në divan dhe shfletonte fotografitë e vjetra që kishte sjellë me vete. Anxhela u ul përballë saj.
— Fatime Lufta, e pashë kontratën tuaj të dhurimit.
Vjehrra u drodh dhe ngriti kokën menjëherë.
— Ke kontrolluar në çantën time?
— Po. Dhe nuk më vjen keq. Aty thuhet se kishit të drejtë të banonit përjetësisht në atë apartament. Pastaj, në faqen tjetër, keni hequr dorë nga kjo e drejtë. Pse?
Fytyra e Fatimes u zbeh.
— Nuk është puna jote.
— Është, përderisa tani jetoni në shtëpinë time. Unë duhet ta di me kë kam të bëj. Ju hoqët dorë nga e drejta për të jetuar te vajza juaj. Për çfarë arsye? Ju detyroi ajo?
Fatimja heshti gjatë. Më në fund, psherëtiu rëndë.
— Elvana më tha se ishte vetëm një formalitet. Më tha që unë, sido që të ishte puna, do të jetoja me të. Ajo letër, sipas saj, duhej vetëm që apartamenti të dilte “i pastër” në rast shitjeje. Unë firmosa. Nuk më shkoi mendja se do të më mashtronte.
— Ajo është vajza juaj. Si nuk ju shkoi mendja?
— Është gjaku im, — zëri i Fatimes iu drodh. — I besoja më shumë se vetes.
Anxhela tundi kokën me hidhërim.
— Dhe tani çfarë? Do të heshtnit? Do të rrinit këtu dhe do të bënit sikur gjithçka është në rregull?
— Po çfarë mund të bëj unë? — Fatimja ngriti zërin. — Të shkoj në gjykatë? T’ia marr apartamentin? Elvana do të marrë fund! Ka kredi, ka plane, nuk ia del dot!
— Po ju do t’ia dilni? — Anxhela u përkul pak përpara. — Keni mbetur pa strehë, pa para, pa adresë të sigurt. Pensioni juaj, me sa duket, mezi shkon te dhjetë mijë Lekë. Keni jetuar gjithë jetën për vajzën, ndërsa ajo ju hodhi jashtë si send të panevojshëm. Dhe prapë e mbroni?
Fatimja mbuloi fytyrën me duar.
— Nuk di të jetoj ndryshe. Unë gjithmonë e kam dashur më shumë atë. Erioni është i fortë, ai ia del. Elvana ka qenë gjithnjë e brishtë, ajo ka nevojë për ndihmë.
Anxhela u ngrit në këmbë.
— A e kuptoni çfarë plage i hapni djalit tuaj? Ai punon pa pushim që të paguajë apartamentin ku ju jeni ulur tani. Ndërsa motra e tij mori gjithçka vetëm pse ju e përkëdhelët gjithë jetën. Dhe ju ende gjeni arsye për ta justifikuar.
Fatimja nuk foli më. U kthye nga dritarja dhe mbeti ashtu, e heshtur. Anxhela e kuptoi se prej saj nuk do të nxirrte më asgjë. Mori telefonin dhe shkoi në kuzhinë. Gishtat i formuan vetë numrin e Elvanës. Një zile. E dyta. E treta.
— Alo, — u dëgjua një zë i bezdisur.
— Elvana, jam Anxhela. Nëna jote është te ne. Duhet të flasim.
— Për çfarë? — zëri i kunatës u bë i akullt. — Për faktin që nuk ishte e zonja të bënte një gjë kaq të thjeshtë? Unë i bleva apartament, i bëra rregullime, kurse ajo nuk deshi të jetonte me mua.
— Nuk deshi ajo? — Anxhela qeshi shkurt, pa gëzim. — Ti ndërrove bravat. Ti e bëre të firmoste heqjen dorë nga e drejta e banimit. Ti thjesht e flake jashtë.
— Kjo është punë e familjes sonë. Mos u përziej.
— Tashmë jam përzier. Dhe dëgjo mirë: nëna jote ka të drejtë të të hedhë në gjyq. Ajo mund të kërkojë pavlefshmërinë e marrëveshjes, nëse vërtetohet se ka nënshkruar e mashtruar. Dhe prova kemi.
Në anën tjetër ra heshtje. Pastaj Elvana qeshi.
— Le ta provojë. Ajo nuk del kurrë kundër meje. Jam vajza e saj. Ajo më do.
— Do ta shohim, — tha Anxhela dhe e mbylli telefonatën.
Në mbrëmje, kur Erioni u kthye nga puna, dukej i këputur nga lodhja.