ishte i rraskapitur; lodhja i ishte ulur në fytyrë dhe poshtë syve i dalloheshin hije të errëta. Anxhela e priti në korridor, pa i dhënë kohë as të hiqte mirë xhaketën, dhe ia mori dorën.
— Duhet të flasim seriozisht. Vetëm unë dhe ti. Pa nënën tënde.
Dolën në sheshpushimin e shkallëve. Anxhela e mbylli derën pas vetes dhe uli zërin, por në fjalët e saj ndihej vendosmëria.
— Erion, nëna jote nuk i ka dhuruar thjesht apartamentin. Ajo ka firmosur edhe heqjen dorë nga e drejta për të jetuar aty deri në fund të jetës. Elvana e ka mashtruar nga fillimi në fund. Tani kemi bazë për ta çuar çështjen në gjykatë.
Erion Nushi u mbështet pas murit, si të mos kishte më fuqi të rrinte drejt.
— Çfarë gjykate, Anxhela? Nëna nuk pranon kurrë. Ajo dridhet për Elvanën sikur të ishte prej qelqi.
— Po ti? — ia ktheu Anxhela. — A je dakord të jetosh me nënën në një dhomë, ndërkohë që vazhdon të paguash kredinë për dy veta? A je dakord që motra jote të rregullojë jetën mbi kurrizin tënd?
Ai nuk foli.
— Nuk dua të luftoj me motrën, — tha më në fund, me zë të shuar. — Jemi familje.
— Familje? — përsëriti Anxhela me hidhërim. — Nëna jote erdhi te ne sepse motra jote e nxori jashtë sapo mori aktin e dhurimit. Kjo nuk quhet familje, Erion. Kjo quhet grabitje. Ajo e përpiu nënën e vet pa iu dridhur qerpiku. Dhe nëse ne heshtim, nesër do të na vijë radha neve.
Erioni e mbante shikimin në dysheme. Anxhela e kuptonte sa e rëndë ishte për të kjo bisedë. U afrua dhe foli më butë.
— Unë nuk po kërkoj hakmarrje. Po kërkoj drejtësi. Ti vetë ke thënë se të lanë pa trashëgimi. Babai yt e kishte lënë atë apartament për ju të dy. Pjesa jote duhet të ishte e jotja.
Ai ngriti kokën ngadalë.
— E di. Por nëna…
— Nëna jote nuk di të kërkojë mirënjohje. Di vetëm të sakrifikohet. Për Elvanën është gati të poshtërohet. Për ty, ama, nuk është gati as të pranojë se meriton më shumë.
Gishtat e Erionit u shtrënguan në grushte.
— Çfarë mendon të bëjmë?
— Të shkojmë te një avokat. Vetëm të mësojmë çfarë mundësish kemi. Nëse ekziston qoftë edhe një rrugë për të kthyer një pjesë të parave ose një pjesë të pronës, duhet ta provojmë. Përndryshe do të mbetemi të ngjeshur këtu, mes mllefit, fajit dhe urrejtjes.
Pas një heshtjeje të gjatë, Erioni pohoi me kokë.
— Mirë. Nesër shkojmë.
Të nesërmen në mëngjes u ulën në zyrën e një avokateje. Ishte një grua rreth të pesëdhjetave, me flokë të thinjur të mbledhur topuz, e cila po shqyrtonte me vëmendje kopjen e marrëveshjes.
— Nga ana formale, dokumenti është hartuar në rregull, — tha ajo më në fund. — Por ka një pikë ku mund të kapemi. Nëse nëna juaj pranon se e ka firmosur heqjen dorë nga e drejta e banimit për shkak të mashtrimit ose duke mos kuptuar pasojat, mund të ngremë padi për pavlefshmëri të kontratës. Megjithatë, duhet ta dini: këto çështje rrallë fitohen nga dhuruesi. Gjykatat nuk e zhbëjnë lehtë një dhurim. Duhet provuar se vajza i ka premtuar kujdes, por në të vërtetë nuk ia ka siguruar. Dhe se nëna nuk e ka kuptuar çfarë po nënshkruante.
— Kemi prova, — tha Anxhela menjëherë. — Mesazhe ku Elvana e kërcënonte, nëse nuk firmoste. Kemi edhe dëshmitarë, fqinj që e panë si u largua me nxitim nga shtëpia.
Avokatja tundi kokën.
— Atëherë do ta nisim me një kërkesë paraprake, para gjyqit. Do t’i dërgojmë motrës suaj një njoftim zyrtar: ose të kthejë pronën, ose të paguajë kompensim. Nëse refuzon, paraqesim padinë.
Kur Fatime Lufta mori vesh planet e të birit dhe të nuses, shpërtheu e tëra.
— Doni ta fusni Elvanën time në burg? — bërtiste ajo. — Doni t’i merrni edhe atë pak që ka! Ajo është vajza ime! Më mirë vdes sesa të dal kundër saj në gjykatë!
— Askush nuk po flet për burg, — iu përgjigj Anxhela qetë. — Po flasim për kthimin e pasurisë ose për dëmshpërblim. Ju vetë keni firmosur heqjen dorë, por nuk e keni lexuar se çfarë shkruhej aty. Elvana përdori besimin tuaj.
— Mos guxo të flasësh kështu për vajzën time!
Erion Nushi u vendos mes së ëmës dhe gruas së vet.
— Mjaft, mama. Edhe unë jam djali yt. Edhe unë kam të drejtë mbi atë që la babai. Ti ma hoqe këtë të drejtë pa më pyetur fare. Ia dhe gjithçka Elvanës. Dhe tani pret që unë të vazhdoj të hesht?
Fatime Lufta ia plasi të qarit.
— Ti je burrë, duhet të durosh. Elvana ime është vetëm, ajo nuk ia del dot.
— Nuk është fare vetëm, — tha Anxhela ftohtë. — Ka të dashur, shoqe, kredi dhe një apartament të ri. Kurse ti, Erion, ke vetëm mua dhe kredinë mbi shpinë. Nuk do ta lejoj motrën tënde të të përdorë si kafshë pune.
Sherri po merrte flakë. Vjehrra kërcënoi se do të ikte nga shtëpia, por nuk kishte ku të shkonte. Anxhela këmbënguli që avokatja ta dërgonte gjithsesi kërkesën zyrtare. Sapo e mori letrën, Elvana Bushati telefonoi të vëllanë.
— Çfarë po bën ti? — ulërinte në receptor. — Do të ma marrësh apartamentin? Unë jam motra jote! Gjaku yt!
— Ti e hodhe nënën në rrugë, — tha Erioni rëndë. — E detyrove me mashtrim të firmoste. Nuk pyete asnjëherë si jeton. Çfarë motre je ti për mua?
— Nuk e jap apartamentin. Do ta shes. Dhe ju nuk do të merrni asgjë.
Anxhela ia rrëmbeu telefonin nga dora Erionit.
— Nëse e shet, do të përgjigjesh për mashtrim. Ne kemi bërë kallëzim në polici për mënyrën si u krye nënshkrimi. Kemi dëshmitarë. Dhe dimë edhe diçka tjetër: firmën e nënës në dokumentin e heqjes dorë e ke falsifikuar. Ekspertiza do ta nxjerrë.
Në anën tjetër ra një heshtje e rëndë. Pastaj u dëgjuan vetëm sinjalet e shkurtra të telefonit të mbyllur.
Pas disa ditësh, Elvana u shfaq te hyrja e pallatit. Nuk dukej më aq e kuruar dhe e shtrenjtë sa zakonisht. Pallton luksoze e kishte zëvendësuar me një xhup të thjeshtë, ndërsa fytyra i ishte zbehur e holluar.
— Dua të flas me nënën, — tha ajo prerë.
Anxhela qëndronte në prag.
— Ajo nuk dëshiron të të shohë.
— Lërmë të hyj. Kam të drejtë.
— Të drejtat i humbe atë ditë kur e nxore nga shtëpia.
Elvana u përpoq ta shtynte, por Anxhela nuk lëvizi nga dera. Pikërisht atë çast, nga ashensori doli Erion Nushi.
— Çfarë po ndodh këtu?
— Motra jote ka ardhur të bëjë skandal, — tha Anxhela.
Erioni iu afrua Elvanës.
— Ik. Para se të të nxjerr unë vetë.
Elvana iu kap nga mënga.
— Erion, më fal! Kam gabuar! Do ta marr mamin prapë te vetja! Doja vetëm të zgjidhja hallet e mia!
— Tani është vonë, — tha ai. — Ti mashtrove nënën. Mashtrove edhe mua. Nuk kam ndërmend të shtirem më sikur ne kemi një familje normale.
Elvana u drodh, sikur fjalët e tij ta kishin goditur në fytyrë.