— Zbraze dhomën. Në këtë shtëpi ti je mysafire, jo zonjë. Shtëpia është e djalit tim, jo e jotja.
Mimoza Pepa kishte zënë pragun e dhomës së gjumit me duart ngjeshur në bel. Faqet i digjeshin nga zemërimi, ndërsa buzët i kishte mbledhur në një vijë të hollë. Pas saj, i mbështetur pas murit, rrinte burri im, Lavdrim Molla. Vështronte vijat gri të letrës së murit me një përqendrim të çuditshëm, sikur po i shihte për herë të parë.
E mbylla kapakun e laptopit, e vendosa filxhanin me kujdes mbi parvazin e dritares dhe u ktheva nga vjehrra.
— Mimoza Pepa, ju dëgjoj shumë mirë. Nuk ka nevojë të ngrini zërin.
— Unë nuk po bërtas! Po të shpjegoj! — hyri ajo një hap brenda. — Erdhe nga s’dihet se ku, u fute në shtëpinë e Lavdrimit tim, dhe tani na bën edhe ligjin? Motrën e tij të gjakut nuk e lejon të hyjë në prag? Turp i madh!
Ia hodha sytë burrit tim.
— Lavdrim. Edhe ti kështu mendon? Të nis ta bëj gati valixhen?
Ai kruajti zverkun, u zhvendos nga njëra këmbë te tjetra dhe ia nguli sytë dritares.
— Dafina, po çfarë prisje? — mërmëriti. — Ti e fryve kot këtë punë. Mami ka të drejtë. Banesën e kam marrë para martesës. Dhe nëse Teuta nuk ka ku të rrijë derisa të rregullojë punën, do të banojë këtu. Jemi familje. Ti u ngule në tënden. Nëse nuk do t’i pranosh njerëzit e mi, atëherë s’kemi më çfarë flasim.
Unë vetëm pohova me kokë. Për dy vjet kisha besuar sinqerisht se pas shpinës sime kisha një mur të fortë. Doli të ishte veç një perde kartoni. Dhe pas saj fshihej një burrë i rritur, për të cilin ishte më e lehtë të tradhtonte gruan sesa t’i thoshte një herë të vetme nënës: “jo”.
Që të kuptohet pse shprehja “erdhe nga s’dihet se ku” tingëllonte si tallje e hidhur, duhet të kthehem tre vjet pas.
U njohëm kur unë isha njëzet e tetë vjeçe. Punësohesha si kontabiliste kryesore në një kompani të madhe ndërtimi, fitoja mirë dhe jetoja në një garsoniere të vogël, të cilën e kisha blerë vetë me kredi që kur isha studente, duke punuar pas orëve dhe duke kursyer çdo qindarkë. Lavdrimi merrej me drejtimin e magazinave në një firmë tregtie me shumicë. Ishte i këndshëm, i vëmendshëm, i lehtë në komunikim. Gjithçka mes nesh u zhvillua shpejt.
Pas një viti më propozoi martesë. Në atë kohë, krenaria e tij më e madhe — një apartament me dy dhoma në një pallat të ri — sapo i ishte dorëzuar nga ndërtuesi. Lavdrimi e kishte blerë që në fazën e ndërtimit, kishte futur aty të gjitha kursimet dhe ndihej shumë krenar për veten.
Vetëm se kishte një problem. Apartamenti ishte dorëzuar krejt bosh, me mure të zhveshura. Beton i ftohtë, pa ndarje të brendshme, pa shtresë dyshemeje, pa instalime elektrike. Një kuti gri prej gjashtëdhjetë metrash katrorë. Kredia i merrte gjysmën e pagës dhe për meremetim nuk i mbetej asgjë.
Ne flisnim shpesh se ku do të jetonim pas dasmës. Garsonierja ime ishte e ngushtë për dy veta.
— Dafina, ta rregullojmë apartamentin tim me dy dhoma, — më tha një mbrëmje. — Shite garsonieren tënde, i hedhim paratë te punimet dhe te mobiliet. Do të jetë foleja jonë familjare. Pse të ngjeshemi në pak metra, kur kemi një apartament bosh që po pret?
Unë jam kontabiliste. Profesioni im është të llogaris, të peshoj rreziqet dhe të mos i marr premtimet për të mirëqena vetëm sepse tingëllojnë bukur. E doja Lavdrimin. Por të fusja banesën time të vetme në një pasuri që juridikisht ishte e dikujt tjetër dhe ishte blerë para martesës, më dukej marrëzi e pastër.
— Lavdrim, garsonieren nuk do ta shes, — iu përgjigja butë, por pa lëkundje. — Ajo është mbështetja ime. Do ta jap me qira dhe ato të ardhura do t’i përdorim për jetën tonë të përbashkët.
Ai u prek. Më tha se nuk i besoja, se në familje buxheti duhej të ishte i përbashkët, ndërsa unë po mbaja një vend ku të tërhiqesha po të shkonte keq puna. Gati u grindëm. Por i propozova një zgjidhje tjetër.
Kisha kursime. I kisha mbledhur për vite, duke hequr dorë nga pushimet dhe nga një makinë e re. Nuk më dukej e arsyeshme të shlyeja para kohe një kredi me interes të ulët, kur depozitat bankare sillnin më shumë. Isha gati ta paguaja vetë meremetimin dhe mobilimin, që të jetonim si njerëz. Sipas preventivit, shuma shkonte rreth katër milionë Lekë.
— Do të paguaj punimet bazë, materialet, mjeshtrit dhe mobiliet e montuara, — i thashë. — Por do të nënshkruajmë një kontratë martesore.
— Për çfarë na duhet ajo? — u habit ai me të vërtetë.
— Sepse apartamenti është regjistruar në emrin tënd para martesës. Sipas ligjit, është pronë jote personale. Ndërsa katër milionë Lekët që do të investoj unë janë paratë e mia personale, të kursyera para martesës. Nuk dua të vijë një ditë e të mbetem pa asgjë. Kontrata thjesht do të fiksojë këtë: nëse jeta jonë e përbashkët merr fund dhe unë paraqes kërkesë për divorc, ti, me kërkesën time me shkrim, do të më kthesh të gjitha shpenzimet e vërtetuara me fatura për investimet në atë banesë.
Lavdrimi psherëtiu, më quajti “makinë llogaritëse me këmbë”, por te noteri shkuam. Kontrata u hartua siç duhej. Në të shkruhej qartë, e zezë mbi të bardhë: regjimi i pronësisë së veçantë ruhej, ndërsa në rast ndërprerjeje të jetës së përbashkët dhe paraqitjeje kërkese për divorc, Lavdrim Molla detyrohej, me kërkesën time me shkrim, të më kompensonte vlerën e shpenzimeve të dokumentuara me prova.