Kjo përfshinte edhe vlerën e përmirësimeve që nuk mund të shkëputeshin nga banesa, si dhe mobiliet e montuara posaçërisht për të.
Punimet zgjatën plot tetë muaj. E gjeta vetë skuadrën e mjeshtrave, zgjodha pllakat me dorën time, u përplasa me elektricistët për çdo prizë e çelës, miratova skicën e kuzhinës deri te dorezat e dollapëve. Pagesat i bëja vetëm nga llogaria ime personale, me transfertë bankare, që çdo gjë të mbetej e gjurmueshme. Faturat, kontratat, procesverbalet e dorëzimit dhe çdo dokument tjetër i vendosja në një dosje më vete. Jo se po prisja ndonjë fatkeqësi. Thjesht kështu isha mësuar: letrat duhej të ishin në rregull.
Në fund, apartamenti doli për t’u pasur zili. Dysheme me ngrohje, izolim akustik, kuzhinë e ndritshme me ishull në mes, dhomë gjumi e ngrohtë dhe një dhomë e dytë, të cilën e ktheva në zyrë. Dy ditë në javë punoja nga shtëpia, ndaj më duhej një kënd i mirëfilltë pune. U shpërngulëm, bëmë edhe një darkë të vogël për hyrjen e re, dhe jeta bashkëshortore nisi si nëpër filma.
Sinjali i parë që diçka nuk shkonte erdhi pas gjashtë muajsh.
Vjehrra ime, Mimoza Pepa, banonte në një lagje pranë nesh, por e konsideronte si detyrë të shenjtë të mbikëqyrte të birin. Dikur i kishte dhënë Lavdrimit 200 000 Lekë për këstin e parë të apartamentit dhe, sipas logjikës së saj, kjo shumë i siguronte të drejtën e përjetshme për të komanduar jetën tonë.
Në fillim Lavdrimi i bëri fshehurazi një kopje çelësash. “Sa për çdo rast, nëse ndodh ndonjë rrjedhje uji a diçka tjetër”, më tha. Asgjë nuk rridhte askund, por Mimoza filloi të vinte gjatë ditës, kur ne ishim në punë. Njëherë ujiste lulet, njëherë “rregullonte” frigoriferin, herë tjetër sillte kavanoza me reçel që ne nuk i hanim kurrë.
E mora vesh kur gjeta dokumentet e mia të punës të mbledhura në një pirg të rregullt, qartazi nga një dorë tjetër, ndërsa ekrani i kompjuterit kishte njolla të lëna nga një leckë e lagur.
Atë mbrëmje biseda nuk qe aspak e këndshme.
— Merrja çelësat, — i kërkova. — Nuk ndihem mirë kur dikush hyn në shtëpi pa mua, sillet si zonjë shtëpie dhe prek sendet e mia.
— Dafina, aman, mos ia nis tani, — më ndërpreu ai me dorë. — Është nëna ime. E bën nga e mira. Pa disa letra, mendoi t’i sistemojë. Është në pension, mërzitet. Çfarë të kushton?
— Nuk është çështje kostoje. Është çështje kufijsh. Nëse mërzitet, le të gjejë një hobi, jo të bëjë kontroll në banesën tonë.
Lavdrimi më premtoi se do të fliste me të. Nuk e di çfarë i tha, por çelësat mbetën po në xhepin e Mimozës. Vetëm se tani vizitat ndodhnin kur burri im ishte në shtëpi.
Ajo hynte, ulej në divan dhe niste me vërejtje.
— Eh, Dafina, po pse e hodhët gjithë atë para për këtë dysheme? — psherëtinte, duke fërkuar dërrasën me majën e papuçes. — Kishit shtruar një linoleum të thjeshtë dhe pjesën tjetër e ruanit. Lavdrimi im ecën ende me atë xhupin e vjetër.
— Zonja Mimoza, — i përgjigjesha me qetësi, ndërsa i vendosja çajin përpara. — Dyshemeja është paguar nga kursimet e mia personale. Mua më pëlqen të eci mbi dru. Sa për xhupin, Lavdrimi është në gjendje ta blejë vetë; paga ia lejon.
Ajo mblidhte buzët, pastaj ndërronte temë. Në mendjen e saj, martesa nënkuptonte se paratë e mia hynin automatikisht në një kazan të përbashkët, ku të drejtën për të marrë vendime e kishte djali i saj. Ndërsa apartamenti, sipas saj, ishte vetëm meritë e Lavdrimit.
Gjithçka u përkeqësua seriozisht një muaj më parë.
Motra e vogël e Lavdrimit, Teuta Qosja, njëzet e katër vjeçe, ishte ndarë nga i dashuri në një qytet tjetër dhe vendosi të kthehej këtu. Gjatë një darke familjare, Mimoza e njoftoi zhvendosjen e saj sikur po fliste për motin.
— Teuta vjen në fundjavë, — tha, teksa mbushte pjatën me sallatë. — I thashë të rrijë te ju. Dhoma e dytë prapë bosh është, fëmijë nuk keni ende. Do të sistemohet aty derisa ta marrë pak veten.
Mbeta me pirunin pezull në dorë. Lavdrimi vazhdoi të përtypej, sikur biseda të ishte për blerjen e një çajniku të ri.
— Zonja Mimoza, ndoshta e keni harruar, — u përpoqa ta mbaja zërin të barabartë. — Dhoma e dytë nuk është bosh. Është zyra ime. Aty kam kompjuterin, dokumentet, karrigen e punës. Unë punoj nga shtëpia. Nuk kemi ku ta strehojmë Teutën.
Vjehrra ngriti vetullat, e habitur sikur kisha thënë diçka të pakuptimtë.
— Aman, zyrë na qenka! Kompjuterin e çon në kuzhinë. Vajza s’ka ku të fusë kokën. Te unë nuk bëhet, pas ndarjes së banesës më ka mbetur një garsoniere ku s’kthehesh dot. Nuk do ta nxjerrim të marrë shtëpi me qira, kur vëllai i saj ka hapësirë që i rri kot. Një vit, dy maksimumi, do rrijë. Nuk do t’ju hajë bukën.
— Me ne nuk do të jetojë, — thashë prerë. — Jemi çift i ri dhe kemi nevojë për hapësirën tonë. Nëse Teuta ka nevojë për ndihmë në fillim, mund t’i japim para borxh për muajin e parë të qirasë. Kaq.
Mimoza e goditi Lavdrimin me një shikim plot zemërim.
— Lavdrim, po e dëgjon si më flet gruaja jote? Motrën tënde të gjakut po e nxjerr në rrugë! Nga apartamenti yt!
Lavdrimi u skuq dhe uli sytë mbi pjatë.
— Dafina, po vërtet tani, — nisi ai me pasiguri. — Është Teuta. Nuk do të zërë shumë vend. Vendosim një krevat portativ. Ti shtyn pak tavolinën. Jemi familje, duhet t’i ndihmojmë tanët.
— Tanët, po. Por jo duke sakrifikuar punën time dhe qetësinë time. Nuk kam hedhur miliona Lekë në riparime dhe izolim zëri që të përfundoj duke jetuar si në konvikt. Përgjigjja ime është jo.
Darka u mbyll me sherr, dhe Mimoza Pepa u largua nga tavolina e tëra nerva.