dera u përplas pas saj me zhurmë. Pas asaj mbrëmjeje, Lavdrim Molla kaloi tri ditë duke më trajtuar sikur të mos ekzistoja. Mbante fytyrë të ngrysur, fliste vetëm kur ishte e domosdoshme dhe luante rolin e njeriut të plagosur rëndë. Në mendjen e tij, unë kisha qenë e pamëshirshme, egoiste dhe tepër e lidhur pas rehatisë sime.
Unë ende shpresoja se do t’i kalonte inati. Mendoja se, kur të qetësohej, do ta kuptonte se nuk mund të futej dikush në shtëpi me forcë, sidomos në dhomën ku unë punoja. Por nuk e kisha llogaritur mirë këmbënguljen e Mimoza Pepës.
Të martën punoja nga shtëpia. Isha në një telefonatë të rëndësishme me kontraktorët; po kontrollonim preventivin e një objekti të madh dhe çdo shifër duhej verifikuar me kujdes. Papritur, nga korridori u dëgjua përplasja e derës së hyrjes. Hoqa kufjet dhe dola.
Në mes të korridorit qëndronte Mimoza Pepa. Pranë saj ishte Teuta Qosja, me dy valixhe të mëdha dhe një çantë sportive të mbushur deri në grykë.
— Hyr, Teutë, mos rri aty. Çoji plaçkat në atë dhomë, — urdhëroi vjehrra, duke treguar me dorë kabinetin tim.
Unë u ndala para tyre.
— Çfarë po ndodh këtu?
Mimoza më hodhi një vështrim sfidues.
— Po ndodh ajo që duhej të ndodhte. Vajza ime ka ardhur të jetojë te vëllai. Lavdrimi e ka lejuar. Ai është i zoti i kësaj shtëpie. Ti hap rrugën.
Nxora telefonin dhe i rashë Lavdrimit. Nuk ma hapi menjëherë.
— Lavdrim, — thashë sapo dëgjova zërin e tij. — Në korridor kam nënën tënde dhe motrën tënde me valixhe. A është e vërtetë që u ke thënë të vijnë, pa më pyetur mua?
Nga ana tjetër ra një heshtje e rëndë.
— Dafinë, dëgjo… mami këmbënguli. Nuk munda t’i thosha jo. Teuta nuk ka ku të shkojë. Lësho pe tani, të lutem. Në mbrëmje flasim qetë. Mos bëj skena.
E mbylla telefonin pa thënë më shumë. Kur ngrita sytë, Mimoza Pepa po buzëqeshte me atë shprehjen e njeriut që mendon se e ka fituar betejën.
— Mimoza Pepa, Teuta nuk do të banojë këtu, — i thashë qartë. — Valixhet mund t’i lini përkohësisht në korridor, derisa të gjejë një vend tjetër. Por në kabinetin tim nuk hyn askush.
Pas rreth gjysmë ore, Lavdrim Molla mbërriti me nxitim, i thirrur nga e ëma. Unë, ndërkohë, kisha marrë laptopin dhe isha zhvendosur në kuzhinë për të vazhduar raportin. Nuk kisha ndërmend të rrija roje te valixhet në korridor. Pikërisht atëherë Mimoza tha fjalinë që nuk do ta harroja: se unë në atë shtëpi isha thjesht mysafire, se nuk kisha asnjë të drejtë dhe se duhej ta liroja dhomën.
Lavdrimi zgjodhi anën e saj. Zgjodhi qetësinë e vet, miratimin e nënës dhe, me një lëvizje, fshiu gjithçka që kisha bërë unë për atë shtëpi.
E pashë drejt në sy.
— Ju jap tridhjetë minuta kohë ta mendoni mirë. Nëse pas tridhjetë minutash këto valixhe janë ende këtu, do t’i nxjerr vetë jashtë te shkallët. Kjo është shtëpia jonë, jo bujtinë për farefisin.
— Lavdrim, pse rri si gur? — Mimoza e shtyu të birin në shpatull. — Po ta nxjerr motrën përjashta dhe ti nuk flet fare?
Ai shpërtheu.
— A je në vete? Dafinë, mblidh plaçkat dhe ik, nëse nuk të pëlqen! Kjo është banesa ime!
E tha me zë të lartë, para nënës dhe motrës së tij. Nuk u përpoq as ta zbuste, as ta ndreqte. Atëherë kuptova se vendimi nuk ishte marrë atë ditë. Ishte pjekur më herët, vetëm pritej çasti të dilte në sipërfaqe.
Nuk bërtita. Nuk theva pjata. Nuk qava. Brenda meje, ajo pjesa e ftohtë dhe llogaritëse, pjesa e ekonomistes, kaloi menjëherë në gjendje emergjence. Mora valixhen e udhëtimit nga pjesa e sipërme e dollapit.
Për dyzet minuta futa brenda rrobat e domosdoshme, kozmetikën, dokumentet dhe laptopin e punës. Nga rafti mora edhe dosjen me faturat, mandatet dhe kontratën martesore.
Në kuzhinë, Mimoza dhe Teuta ishin ulur dhe flisnin me zë të lartë se si do ta ndryshonin vendosjen e mobilieve. Lavdrimi rrinte në korridor, me krahët kryq në gjoks. Në fytyrë i lexohej një përzierje faji dhe acarimi. Me sa duket priste që unë të shpërtheja në lot dhe t’i kërkoja falje.
— Në kabinet janë kompjuteri, monitori dhe karrigia, — i thashë. — Faturat për gjithçka i kam unë. Gjatë javës do të vij të marr pjesën tjetër. Dhe mos guxojë njeri t’i prekë.
Mora nga komodina çelësat e mi dhe i futa në çantë.
— Mirupafshim, — thashë thatë.
Kalova mbi valixhen e Teutës dhe dola nga dera.
Po atë ditë mora me qira një apartament të mirë në qendër. Qiraja ishte e kripur, por të ardhurat nga dhënia me qira e garsonierës sime, bashkë me pagën, më mjaftonin më shumë se duhet. Në mbrëmje i shkrova Krenar Jakupit, një juristi që dikur kishte punuar në kompaninë tonë dhe më pas kishte hapur zyrën e vet.
U takuam të mërkurën në mëngjes, në zyrën e tij.
— Pra, Dafinë, rast klasik, — tha Krenari, pasi hodhi një sy mbi kontratën dhe pasqyrën bankare. — Dokumentet i ke të pastra. Kontrata është noteriale, transfertat janë të gjitha të përcaktuara për qëllim konkret, faturat e materialeve janë në emrin tënd dhe adresa e dorëzimit përputhet me banesën e burrit. Shuma e investuar: katër milionë e treqind mijë Lekë.
— Çfarë duhet të bëj? — e pyeta. — Nuk kam ndërmend t’ia fal ato para. Ai e bëri zgjedhjen e vet.
— Paraqet kërkesën për divorc. Unë i përgatis një pretendim paraprak, me kërkesë për kompensim sipas pikës përkatëse të kontratës. I japim tridhjetë ditë afat për pagesë vullnetare. Nëse refuzon, shkojmë në gjykatë dhe kërkojmë masa sigurimi mbi banesën. Provat janë të forta; shanset për ta fituar janë reale. Edhe shpenzimet gjyqësore do t’i përfshijmë në kërkesë për rimbursim.
E përgatitëm menjëherë shkresën. Po atë ditë dorëzuam edhe kërkesën për divorc. Krenari bashkëngjiti kopjet e faturave, detajimin e transfertave dhe llogaritjen e interesave në rast vonese.
Të premten në mbrëmje i dërgova Lavdrimit një mesazh të shkurtër: duhej të takoheshim të nesërmen për të folur ballë për ballë.