I shkrova edhe orën e vendin: të shtunën, në dy pasdite, në një kafene pranë Rrugës së Dibrës.
Lavdrim Molla mbërriti pak me vonesë. Porositi një americano, u ul përballë meje dhe u mbështet në karrige sikur gjithçka ishte ende nën kontrollin e tij. Sjellja e tij kishte atë sigurinë e rreme që ta jep dikush tjetër pas shpine; me sa dukej, gjatë atyre ditëve nëna e tij kishte pasur kohë t’ia mbushte mendjen se ishte një burrë i pafajshëm, që më në fund kishte shpëtuar nga një grua lakmitare.
— Ç’kemi, — tha ai, duke më përshëndetur me një tundje koke të shkujdesur. — Hë, të kaloi inati? E kuptove që e teprove? Teuta Qosjen e sistemuam në dhomën e punës, sendet e tua nuk i ka prekur njeri. Mami, sigurisht, është e fyer me ty, por po t’i kërkosh falje…
Pa thënë asnjë fjalë, hapa çantën, nxora një zarf të trashë dhe ia vendosa përpara mbi tavolinë.
— Ç’është kjo? Prapë me llogaritë e tua? — qeshi me ironi, por megjithatë e hapi zarfin.
Filloi të lexonte. Buzëqeshja iu shua dalëngadalë, pastaj fytyra iu zbraz nga vetëbesimi dhe në vend të tij u shfaq hutimi. Pas disa rreshtash, hutimi u kthye në frikë të pastër. E rilexoi shumën, vështroi vulën e zyrës ligjore dhe ngriti sytë drejt meje, krejtësisht i shtangur.
— Katër milionë e treqind mijë Lekë? Dafina, a je në vete? Për çfarë?
— Për rikonstruksionin, Lavdrim. Për dyshemetë, muret, hidraulikën dhe kuzhinën që sot po i përdorni ti, nëna jote dhe motra jote. Në kërkesë është shënuar edhe pika përkatëse e kontratës. E ke lexuar dhe e ke firmosur vetë te noteri.
— Po ne ishim familje! — gati bërtiti ai. — Kjo ishte pjesa jote për të ardhmen tonë të përbashkët! Ç’gjyqe më nxjerr tani? Unë nuk i kam ato para!
— Familje nuk ka më, Lavdrim. Ti vetë më the se, nëse nuk pranoja rregullat e tua, biseda mbyllej aty. Më nxore jashtë nga shtëpia sepse kështu të udhëzoi nëna jote. Vendimin tënd e pranova. Tani dua vetëm të më kthesh atë që kam investuar.
U zbeh në çast. Lavdrim Molla e dinte shumë mirë në ç’gjendje financiare ishte. Rroga e tij ishte rreth njëqind e dyzet mijë Lekë. Mbi shpinë kishte ende kredinë e banesës. Për të më paguar më shumë se katër milionë Lekë, do t’i duhej të merrte një kredi të madhe me interesa të rënda, të cilën banka vështirë se do t’ia miratonte për shkak të detyrimeve ekzistuese. I mbetej vetëm pengu mbi apartamentin — pikërisht ajo që e trembte më shumë.
— Dafina, të lutem, — zëri iu thye dhe gjithë arroganca iu avullua. — Ta zgjidhim me marrëveshje. Do flas unë me mamin. Teuta largohet që sot, të betohem! Çelësat ia marr mamit. Kthehu në shtëpi.
— Jo, Lavdrim. Kthim nuk ka. Ke tridhjetë ditë kohë për transfertën. Të dhënat e llogarisë janë në fund të dokumentit. Nëse paratë nuk vijnë, avokati dorëzon padinë. Borxhi nuk zhduket. Pastaj zgjidhe vetë ku do t’i gjesh: shite apartamentin, ristrukturo kreditë ose gjej një mënyrë tjetër.
U ngrita, lashë mbi tavolinë lekët për kafenë time dhe dola jashtë. Për herë të parë pas shumë ditësh, mora frymë lirshëm.
Në mbrëmje nisi stuhia e pritshme e telefonatave dhe mesazheve nga vjehrra. Fillimisht u përpoq të më godiste në ndërgjegje.
“Dafina, a nuk të vjen turp? Po rrjep burrin tënd! Ke jetuar një vit e gjysmë falas në atë shtëpi. Duhet të na falënderosh që nuk të kërkuam qira!”
Nuk përtova t’i përgjigjesha me mesazh zanor.
“Zonja Mimoza Pepa, unë dhe Lavdrimi kemi qenë burrë e grua, jo pronar dhe qiramarrëse. Askush nuk më ka paraqitur kontratë qiraje dhe askush nuk më ka lëshuar fatura për banim. Po të mos ishin paratë e mia, djali juaj ende do të paguante kredi për një kuti betoni dhe do të merrte me qira ndonjë dhomë ku të flinte natën. Për mua, kjo bisedë mbyllet këtu.”
Pas kësaj nuk shkroi më.
Tri javët që pasuan u kthyen në ferr për Lavdrimin. Më telefononte pa pushim, më priste pranë zyrës, përpiqej të më bënte të ndihesha fajtore, pastaj më akuzonte për mizori. Madje mori edhe një avokat. Më vonë ma pranoi vetë: avokati i kishte shqyrtuar dokumentet dhe i kishte këshilluar të gjente paratë.
Kur e kuptoi se nuk kishte rrugëdalje nga detyrimi, Lavdrim Molla zgjodhi të vetmen mundësi që i kishte mbetur.
Gjeti një bankë që pranoi t’i rifinanconte pjesën e mbetur të kredisë së banesës dhe, në të njëjtën kohë, t’i jepte një shumë shtesë me garanci po atë apartament. Falë punimeve që kisha paguar unë, banesa u vlerësua shtatëmbëdhjetë milionë Lekë; kolaterali e mbulonte borxhin me tepricë. Kredia e re mbylli të vjetrën dhe siguroi shumën e kompensimit tim.
Ditën e njëzetenëntë, në llogarinë time hyri e gjithë shuma.
Dy muaj më pas, divorci u shpall zyrtarisht.
Tani jam ulur në ballkonin e apartamentit tim të ri. Katër milionë e treqind mijë Lekët që m’u kthyen shkuan për këstin e parë, ndërsa pjesën tjetër e mora me kredi. Garsonierën time nuk e shita kurrë — pikërisht atë që ai donte ta hidhja në “folenë” tonë. E kam dhënë me qira dhe qiraja më mbulon gjysmën e pagesës mujore. Banesa ime e re është pak më e vogël se ajo e ish-burrit, por ka një ndryshim të madh: është vetëm e imja. Në ekranin e laptopit kam hapur raportin më të fundit, ndërsa pranë meje kafeja po ftohet.
Nga të njohurit e përbashkët kam dëgjuar se Lavdrimi tani ia dorëzon bankës më shumë se gjysmën e rrogës për kredinë me kolateral. Teuta Qosja jetoi tek ai gjashtë muaj, ia përmbyti dyshemenë e shtrenjtë me ujë nga lavatriçja e prishur dhe pastaj u zhvendos te i dashuri i ri, duke e lënë të vëllanë të merrej me dërrasat e fryra. Ndërsa Mimoza Pepa ankohet te farefisi për nusen grabitqare që ia shkatërroi djalin.
Unë mbyll laptopin dhe buzëqesh. Shifrat nuk gënjejnë kurrë. Njerëzit po, vazhdimisht. Dhe sa mirë që unë kam mësuar t’u besoj vetëm dokumenteve.