Pasi kishte punuar deri në orën dhjetë të mbrëmjes, Fjolla u kthye në shtëpi dhe gjeti familjen e burrit duke e kthyer përmbys banesën që ajo vetë e kishte paguar. Gentiani e goditi në fytyrë dhe i tha me përçmim: “Roli yt këtu është të na shërbesh.” Ajo nuk ia ktheu me asnjë fjalë. I dërgoi avokatit të saj vetëm një regjistrim dhe vuri një tenxhere mbi sobë. Kur motra e tij kuptoi se kush po i ndiqte të gjitha drejtpërdrejt, çështja se kujt i përkiste vërtet shtëpia u bë papritur problemi më i vogël i saj.
PJESA 1
“Ti vjen në këtë orë dhe pret që ne të të presim me buzëqeshje? Shko në kuzhinë! Përgatit darkën menjëherë!”
Fjolla sapo kishte kaluar pragun e derës, kur Gentiani, burri i saj, e mbërtheu fort nga krahu dhe i ra me shuplakë.
Ora po i afrohej njëmbëdhjetës së natës.
Ajo sapo ishte kthyer nga Tirana, ku kishte qëndruar deri vonë në një firmë investimesh për të përfunduar një raport financiar. Trupi i saj ishte i rraskapitur, mendja e shteruar.
Gjëja e parë që vuri re pas goditjes nuk ishte dhimbja, por rrëmuja.
Kanaçe bosh, ambalazhe ushqimesh të shpejta dhe letra të yndyrshme ishin shpërndarë kudo. Tapeti kishte njolla të errëta. Nëpër tavolina e komodina ishin grumbulluar pjata të palara dhe gota me mbetje pijesh.
Zonja Nexhmije, vjehrra e saj, rrinte e rehatuar para televizorit dhe ndiqte një telenovelë. Pranë saj, Eriola, motra e Gentianit, lëvizte gishtin mbi ekranin e telefonit pa e ngritur kokën.
“Burri yt lodhet gjithë ditën,” tha zonja Nexhmije, sikur po jepte një vendim gjykate. “Më e pakta që mund të bësh është të kujdesesh për të. Një grua që nuk di të mbajë shtëpinë, nuk vlen as si bashkëshorte.”
Në cep të buzës, Fjolla ndjeu shijen metalike të gjakut.
Gentiani tregoi kuzhinën me dorë.
“Dua mish, oriz, diçka për të ngrënë si njerëz. Dhe shpejt. Nëna ime dhe motra ime nuk kanë futur gjë në gojë, sepse po të prisnin ty.”
Ishte një gënjeshtër e hapur.
Në koshin e plehrave dukeshin qartë kutitë e hamburgerëve, paketimet e ëmbëlsirave dhe disa shishe vere bosh.
Megjithatë, Fjolla nuk foli.
Për katër vite me radhë kishte bindur veten se heshtja e saj ishte durim, jo dobësi.
Ajo kishte paguar udhëtime, kishte shlyer karta krediti, kishte mbuluar shpenzime mjekësore dhe madje kishte dhënë edhe këstin fillestar për makinën e Eriolës.
Çdo herë Gentiani i premtonte se do t’ia kthente paratë.
Nuk ia kishte kthyer kurrë.
Fjolla ngriti sytë dhe i pa të tre, njërin pas tjetrit.
Nuk qau.
Nuk bërtiti.
“Në rregull,” tha ajo me një qetësi aq të ftohtë, sa Gentiani u hutua për një çast. “Do t’ju përgatis një darkë që jam e sigurt se s’keni për ta harruar kurrë.”
Ajo hyri në kuzhinë dhe mbylli derën rrëshqitëse pas vetes.
Pastaj nxori një tablet dhe aktivizoi sistemin e sigurisë që e kishte instaluar disa muaj më parë.
Kamera pranë hyrjes e kishte regjistruar shuplakën.
Ajo në sallon kishte kapur çdo fyerje, çdo urdhër dhe çdo ton poshtërues.
Fjolla ia nisi materialet Mentor, avokatit të saj.
Më pas hapi një transmetim privat drejtpërdrejt, ku u lidhën disa drejtues dhe kontrollorë të kompanisë ku punonte Gentiani.
Ajo nuk kërkonte spektakël.
Kërkonte dëshmitarë.
Pas kësaj, hapi një sirtar dhe nxori pesë orë luksoze, të cilat Gentiani i mbante me krenari sa herë donte të shiste suksesin e tij të rremë.
Ajo që Gentiani nuk dinte ishte se Fjolla e kishte zbuluar prej kohësh se tri prej tyre ishin blerë me para të devijuara nga llogaritë e firmës.
Numrat serialë, faturat dhe provat e transfertave ishin ruajtur tashmë. Të gjitha ndodheshin në duart e avokatit të saj.
Fjolla mbushi një tenxhere me ujë dhe e vendosi mbi sobë.
Kur uji nisi të vlonte, ajo hodhi orët brenda, një nga një.
Pastaj shtoi edhe kopje të pasqyrave të fshehta bankare.
Pesëmbëdhjetë minuta më vonë, Gentiani hyri në kuzhinë si stuhi.
Vështroi tenxheren.
Fytyra iu shtrembërua nga tmerri.
“Çfarë dreqin ke bërë?!”
Zonja Nexhmije dhe Eriola u shfaqën menjëherë pas tij.
Fjolla i kryqëzoi krahët mbi gjoks.
“Deshët darkën më të shtrenjtë të gjithë kësaj shtëpie. Ja ku e keni.”
Eriola ishte e para që vuri re tabletin e ndezur.
Kur lexoi emrat e atyre që ishin të lidhur drejtpërdrejt dhe po ndiqnin gjithçka, fytyra iu zbardh si letër.
“Gentian… shefat e tu po e shohin.”
Pikërisht në atë moment, nga jashtë u dëgjuan sirenat.
Gentiani e pa Fjollën sikur për herë të parë në jetë po kuptonte kush ishte ajo në të vërtetë.
Ajo nuk puliti as sytë.
Askush prej tyre nuk e dinte ende kush do të hynte pas pak nga ajo derë.
PJESA 2
Gentiani reagoi ndaj sirenave sikur ato të ishin një fyerje personale.
“Fike menjëherë!” ulëriti ai dhe u hodh drejt tabletit.
Fjolla e tërhoqi pajisjen mënjanë para se ai ta kapte.
Eriola u përpoq t’ia shkëpuste nga dora, por zonja Nexhmije e ndali në çastin kur në derën kryesore u dëgjua një trokitje e fortë.
“Policia! Hapni derën!”
Gentiani ia nguli sytë Fjollës me një përzierje urrejtjeje dhe frike.
“Këtë e bëre ti.”
“Jo,” iu përgjigj ajo qetë. “Këtë e bëre ti kur ngrite dorën kundër meje.”
Dy policë dhe një punonjës i shërbimit privat të sigurisë hynë në shtëpi.
Me ta ishte edhe Mentor, avokati i Fjollës.
Ende pa e goditur Gentiani, në momentin kur kishte mbërritur, Fjolla kishte aktivizuar pa rënë në sy butonin e emergjencës.
Sistemi kishte dërguar automatikisht sinjal alarmi, vendndodhjen dhe audion e drejtpërdrejtë.
Qëndrimi i zonjës Nexhmije ndryshoi brenda pak sekondash.
Ajo vuri të dyja duart mbi gjoks dhe nisi të qante me zë.
“Kjo grua është e çmendur! Erdhi në shtëpi e tërbuar, shkatërroi sendet e djalit tim dhe na kërcënoi! Gentiani vetëm po përpiqej të na qetësonte!”
Mentor hapi dosjen që mbante me vete.
“Zotërinj, këtu gjenden pamje të shkëputura nga kamerat, raporte të mëparshme mjekësore, fotografi me data të dokumentuara, si edhe kallëzimi i përgatitur i klientes sime, i cili do të dorëzohej menjëherë në rast të një dhune tjetër.”
Njëri nga policët e vështroi faqen e fryrë të Fjollës.
Gentiani humbi çdo vetëpërmbajtje.
Ai rrëmbeu një karrige nga dhoma e ngrënies dhe e ngriti lart.
“Do të ta tregoj unë çfarë ndodh kur më poshtëron para të gjithëve!”
Por nuk arriti të hidhte as edhe një hap më tej.