Policët reaguan menjëherë. E shtynë me forcë pas murit, ia përthyen krahët pas shpine dhe, para se Gentiani të kuptonte çfarë po ndodhte, prangat i klikuan në kyçe.
Eriola shpërtheu në britma.
“Ju s’mund ta merrni kështu! Kjo është shtëpia e tij!”
Për herë të parë atë mbrëmje, Fjolla e pa drejt në sy me një buzëqeshje aq të lehtë, sa mezi dallohej.
“Jo, Eriola. Kjo shtëpi nuk ka qenë kurrë e tij.”
Mentori nxori nga dosja një tjetër dokument dhe e vendosi mbi tavolinë. Ishte akti i pronësisë. Emri i vetëm që figuronte aty ishte ai i Fjollës.
Ajo e kishte blerë atë pronë tre vjet përpara se të niste lidhjen me Gentianin, me paratë e një investimi që kishte bërë bashkë me të atin.
Zonja Nexhmije ia rrëmbeu letrat avokatit nga duart.
“Kjo është mashtrim! Djali im paguan gjithçka këtu!”
“Djali juaj nuk paguan as taksën e pronës,” iu përgjigj Mentori ftohtë. “Dhe duke filluar nga ky çast, pronarja e banesës ua revokon lejen për të qëndruar më tej në këtë shtëpi.”
Eriola mbeti e ngrirë në vend.
“Po na nxjerr jashtë?”
“Keni pesëmbëdhjetë minuta për të marrë rroba dhe sende personale, vetëm ato për të cilat mund të provoni se ju përkasin.”
Punonjësit e sigurisë së kompleksit i shoqëruan të dyja drejt katit të sipërm.
Pikërisht në atë moment, telefoni i Gentianit, i lënë ende mbi tavolinë, nisi të dridhej pa pushim.
Thirrje nga bordi drejtues.
Nga sektori juridik.
Nga një auditues i jashtëm financiar.
Dhe nga një numër që Gentiani e njihte më mirë se çdo tjetër.
Vetë drejtori i përgjithshëm.
Fjolla hodhi sytë nga ekrani, por nuk e preku celularin.
Mentori iu afrua dhe foli me zë të ulët.
“Auditorët i kanë gjetur transfertat. Nesër do ta thërrasin zyrtarisht.”
Fjolla tundi kokën ngadalë.
“E prisja.”
“Ka edhe diçka tjetër,” shtoi Mentori. “Blerja e aksioneve u mbyll sot pasdite.”
Ajo e vështroi në heshtje.
“Sa për qind?”
“Pesëdhjetë e tre.”
Për herë të parë atë natë, buzëqeshja e Fjollës ishte e vërtetë.
Gentiani ende nuk e dinte.
Por sapo ishte arrestuar sepse kishte goditur gruan që, që prej asaj pasditeje, kontrollonte kompaninë ku ai kishte besuar se ishte i paprekshëm.
Dhe as kjo nuk ishte ende goditja më e rëndë që do të merrte mëngjesin pasardhës.
Në orën gjashtë të mëngjesit, Gentiani doli nga ambientet e Prokurorisë. Këmisha i ishte rrudhur, fytyra i dukej e lodhur dhe nofullat i mbante të shtrënguara fort.
Ndaj tij ishte lëshuar një urdhër mbrojtjeje, i cili ia ndalonte çdo afrim me Fjollën.
Nuk kishte fjetur asnjë minutë.
Avokati i tij ia kishte bërë të qartë se shuplaka e regjistruar nga kamerat, raportet e mëparshme mjekësore dhe përpjekja për ta sulmuar Fjollën me karrige e bënin mbrojtjen pothuajse të pamundur.
Për më tepër, autoritetet kishin marrë edhe të dhëna për shkelje të mundshme pasurore të lidhura me kompaninë ku ai punonte.
Në mendjen e Gentianit kishte mbetur vetëm një ide.
Të shpëtonte vendin e punës.
Për sa kohë të mbetej drejtor financiar, ai mund të paguante avokatë më të mirë, të ndihmonte nënën dhe motrën, madje ndoshta të gjente ndonjë mënyrë për të negociuar me Fjollën.
Mori një taksi për në Tiranë.
Kur hyri në ndërtesën e kompanisë, askush nuk e përshëndeti.
Punonjës që dikur ngriheshin në këmbë sapo ai kalonte pranë, tani kthenin kokën mënjanë.
Dy asistente pëshpëritën me njëra-tjetrën.
Në recepsion nuk iu dha më karta e zakonshme e hyrjes, por vetëm një leje e përkohshme, sepse aksesi i tij për katin e drejtuesve ishte bllokuar.
“Ju presin në sallën e mbledhjeve,” i tha recepsionistja pa e parë gjatë në sy.
Me stomakun të mbledhur nyje, Gentiani hyri në dhomë.
Drejtori i përgjithshëm, dy juristë të kompanisë dhe përgjegjësi i auditimit të brendshëm ishin tashmë ulur rreth tavolinës.
“Gentian,” nisi drejtori i përgjithshëm me ton të matur, “mbrëmë morëm prova për një sulm fizik të kryer nga ana juaj. Por kjo nuk është arsyeja e vetme pse jemi mbledhur sot këtu.”
Njëri nga auditorët ndezi projektorin dhe në mur u shfaqën disa transferta bankare.
Pagesa për një klinikë estetike.
Bileta udhëtimi.
Çanta firmato.
Kësti mujor i makinës së Eriolës.
Të gjitha ishin paguar nga llogaritë operative të kompanisë dhe ishin regjistruar si shpenzime përfaqësimi.
Gentiani ndjeu sikur ajri po i mungonte.
“Unë mund t’i shpjegoj.”
“Atëherë shpjegoni edhe faturat e manipuluara,” tha njëri nga juristët e kompanisë. “Dhe firmat e digjitalizuara, të përdorura pa autorizim.”
Gentiani mbeti duke parë imazhet në mur.
Në atë çast e kuptoi se nuk kishte më rrugëdalje.
Dokumentet që Fjolla kishte hedhur në tenxhere kishin qenë vetëm kopje.
Origjinalet digjitale ndodheshin prej javësh në serverët e auditimit.
“Unë… kisha ndër mend t’i ktheja paratë.”
“Brenda tetëmbëdhjetë muajve keni përvetësuar mbi njëzet e tre milionë lekë,” u përgjigj auditori.
Gentiani u ngrit vrullshëm nga karrigia.
“Familja ime varej nga unë!”
Drejtori i përgjithshëm e pa me përçmim të hapur.
“Kjo nuk e kthen pasurinë e kompanisë në pasurinë tuaj personale.”
Gentianit iu prenë këmbët. U ul në gjunjë pranë tavolinës, si njeri që nuk kishte më ku të mbahej.
“Ju lutem. Mos më pushoni. Më jepni pak kohë. Do të firmos çfarë të doni. Do të shes gjithçka që duhet të shes.”
Askush nuk foli.
Dera u hap.
Tingulli i takave të larta u përhap nëpër sallë.
Gentiani ktheu kokën.
Fjolla hyri brenda.
Vishte një kostum pantallonash ngjyrë fildishi, flokët i kishte të kapur rreptë pas koke dhe në dorë mbante një dosje.
Nuk kishte bërë asnjë përpjekje për ta mbuluar me grim mavijosjen në faqe.
Ajo u ul në krye të tavolinës.
Gentiani puliti sytë disa herë, sikur pamja para tij të mos ishte reale.
“Çfarë kërkon ti këtu?”
Drejtori i përgjithshëm u ngrit në këmbë.
“Zonja Fjolla Ortega përfaqëson grupin e ri të aksionarëve shumicë.”
Gentiani qeshi shkurt, me një nervozizëm që nuk arriti ta fshihte.
“Kjo është e pamundur.”
Fjolla hapi dosjen përpara saj.
“Gjatë tre viteve të fundit, përmes një shoqërie investimesh, kam blerë pjesë nga disa aksionarë të vegjël. Dje u finalizua transaksioni që na jep pesëdhjetë e tre për qind të aksioneve.”
Gentiani e vështroi sikur përballë kishte një të panjohur.
“Pse nuk më the kurrë asgjë?”
“Sepse ti nuk më pyete kurrë për punën time,” tha ajo qetësisht. “Për ty, unë isha vetëm gruaja që duhej të kthehej në shtëpi dhe të gatuante për ty.”
Heshtja në sallë u bë e rëndë, pothuajse mbytëse.
Pas një pauze të shkurtër, Fjolla vazhdoi: