“Përveç kësaj, doja të kuptoja deri ku ishe në gjendje të shkoje kur bëhej fjalë për paratë e kompanisë. Pikërisht për këtë arsye, dy muaj më parë urdhërova një kontroll të brendshëm, pa zhurmë dhe pa paralajmërim.”
Gentiani uli sytë.
Në atë çast, copëzat që deri atëherë i ishin dukur të shpërndara nisën të lidheshin me njëra-tjetrën.
Pyetjet e Fjollës për disa lëvizje bankare.
Ndryshimet e papritura në procedurat e kontrollit të brendshëm.
Vonesat e çuditshme në miratimet që dikur kalonin pa pengesa.
Ajo nuk kishte qenë kurrë e paditur. As e verbër. As naive.
Ajo kishte pritur, kishte vëzhguar dhe kishte mbledhur prova.
“Fjolla, më shiko,” tha ai me zë të ulët. “Kam gabuar, po. Por ende mund ta rregullojmë këtë. Mund ta kthejmë gjithçka siç ishte.”
“Jo.”
“Unë jam burri yt.”
“Ishe burri im edhe atë ditë kur ngrite dorë mbi mua.”
Fjalët e saj ranë të ftohta, si një derë që mbyllet përfundimisht dhe nuk hapet më.
Fjolla mori dokumentin përpara saj dhe firmosi shkarkimin e tij.
Po atë ditë, Gentiani u largua nga detyra për shkelje të rëndë. Kompania paraqiti kallëzim penal kundër tij për shpërdorim detyre, përvetësim dhe përdorim të paligjshëm të fondeve të shoqërisë.
Ndërkohë, Nexhmija dhe Eriola filluan ta kuptonin se jeta që kishin njohur deri atëherë ishte shembur brenda pak orësh.
Pasi u detyruan të dilnin nga shtëpia, e kaluan natën në një lokal që rrinte hapur njëzet e katër orë. Eriola, me fytyrën të fryrë nga të qarat dhe nga zemërimi, telefonoi të fejuarin e saj, Klajdin, duke pritur që ai të vinte menjëherë e t’i merrte.
“Duhet të vish,” iu lut ajo mes dënesash. “Fjolla na nxori jashtë sikur të ishim kriminele.”
Në anën tjetër të telefonit pati disa sekonda heshtje.
“E pashë videon,” tha Klajdi më në fund.
“Ti nuk e di gjithë historinë.”
“Pashë vëllanë tënd duke e goditur. Dëgjova nënën tënde duke e tallur. Dhe dëgjova edhe ty kur the se një grua që punon nuk vlen për asgjë nëse nuk i shërben familjes së burrit.”
Eriola e shtrëngoi celularin me gishtat që i dridheshin.
“Ishim të nxehura. Nuk e kishim me të vërtetë.”
“Edhe familja ime e pa. Dasma anulohet.”
“Çfarë?”
“Nuk dua të ndërtoj jetë me dikë që e quan normale poshtërimin e të tjerëve.”
Klajdi e mbylli telefonin.
Eriola mbeti duke parë ekranin e errët, derisa Nexhmija e pyeti çfarë kishte ndodhur.
“Më la,” pëshpëriti ajo.
Nexhmija përplasi dorën mbi tavolinë.
“Të gjitha prej asaj gruaje!”
Por telashet e tyre sapo kishin filluar.
Kartat e kreditit që Gentiani u kishte lënë në përdorim u bllokuan me urdhër gjykate. Llogaria prej së cilës paguheshin makinat me qira, trajtimet estetike dhe blerjet luksoze u ngrirë si pjesë e hetimit. Meqë nuk kishin mjaftueshëm para as për një hotel, nënë e bijë u detyruan të udhëtonin drejt një fshati malor në zonat e thella të vendit.
Atje, Nexhmija kishte ende një shtëpi të vjetër, të trashëguar nga prindërit e saj.
Askush nuk kishte banuar në atë vend për më shumë se njëzet vjet.
Muret ishin të lagështa dhe mbanin erë myku. Një pjesë e çatisë ishte mbuluar me fletë të vjetra llamarine, të vendosura shkel e shko. Oborri ishte zaptuar nga ferrat, barërat e egra dhe degët e thata. Uji vinte nga një depozitë që duhej mbushur me pompë dore, ndërsa sinjali i internetit zhdukej çdo pak minuta.
Sapo hyri brenda, Eriola shpërtheu në të qarë.
“Unë nuk do të jetoj këtu.”
Nexhmija u ul rëndë mbi një karrige të vjetër prej druri.
“Nuk kemi ku të shkojmë tjetër.”
Dy ditë më vonë, në prag u shfaq Gentiani me një çantë shpine. Prokuroria e kishte thirrur sërish për t’u marrë në pyetje. Tashmë i ishin ngrirë edhe llogaritë personale. Madje paratë për biletën e autobusit ishte detyruar t’i merrte borxh.
Nexhmija nuk bëri asnjë lëvizje për ta përqafuar.
“Shiko ku përfunduam për fajin tënd,” i tha ftohtë.
Gentiani e pa i shtangur.
“Për fajin tim?”
“Po ta kishe trajtuar më mirë Fjollën, tani do të ishim ende në atë shtëpi.”
Nga dhoma tjetër doli Eriola.
“Dhe unë do të isha ende e fejuar.”
Gentiani shpërtheu.
“Ju nuk pushuat kurrë së kërkuari nga unë! Udhëtime, çanta, makina, para! Sa herë që ju thoja se nuk mund t’ia dilja, mamaja më mbushte mendjen se një burrë i suksesshëm duhej të mbante familjen. Dhe ti, Eriola, çdo herë më përgjëroheshe të gjeja para edhe vetëm një herë tjetër!”
“Ti vendose të vjedhësh,” ia ktheu ajo.
“Dhe ju vendosët t’i shpenzonit paratë e vjedhura!”
Për javë të tëra, zërat e tyre u përplasën nëpër muret e asaj shtëpie të rrënuar. Askush nuk pranonte pjesën e vet të fajit. Secili kërkonte një fajtor tjetër, sepse e vërteta ishte shumë e rëndë për t’u mbajtur.
Fjolla, nga ana tjetër, nuk jetonte më me frikë.
Ajo paraqiti kërkesën për divorc dhe dorëzoi të gjitha provat që kishte mbledhur ndër vite: raporte mjekësore, mesazhe, regjistrime zanore, lëvizje bankare dhe fotografi.
Në seancën e divorcit, Gentiani kërkoi gjysmën e shtëpisë dhe një pjesë nga investimet e Fjollës.
“Kemi qenë të martuar,” tha ai përpara gjyqtarit. “Më takon pjesë nga ajo që kemi ndërtuar së bashku.”
Mentori vendosi mbi tavolinë kontratën martesore.
Ndarje pasurie.
Shtëpia ishte blerë nga Fjolla para martesës. Edhe aksionet e saj në kompani rezultonin, me dokumente të plota, pjesë e pasurisë së saj personale. Për më tepër, Gentiani kishte marrë disa borxhe pa miratimin e saj, për të mbuluar shpenzimet e nënës dhe të motrës.
Fytyra e Gentianit u zbeh.
Diku në kujtesë iu kthye dita kur kishte firmosur ato letra para dasmës. Atëherë kishte qeshur dhe kishte thënë se ajo kontratë ishte “thjesht një formalitet, që Fjolla të ndihej e sigurt”.
Tani, pikërisht ai formalitet po e pengonte të prekte qoftë edhe një pjesë të pasurisë së saj.
Gjyqtari shpalli divorcin dhe konfirmoi pronësinë e plotë të Fjollës mbi të gjitha asetet e saj. Pretendimet financiare që lidheshin me borxhet dhe përvetësimet do të ndiqeshin në procese të veçanta.
Kur doli nga godina e gjykatës, Gentiani u përpoq ta arrinte.
“Fjolla.”
Ajo vazhdoi të ecte.
“Dua vetëm të të them edhe diçka.”
Fjolla ndaloi, por nuk u kthye nga ai.
“Unë të kam dashur vërtet,” tha ai.
Ajo mori frymë ngadalë.
“Edhe unë të kam dashur. Dhe pikërisht aty qëndronte problemi. Për shumë kohë besova se të duash dikë do të thoshte të duroje gjithçka.”
Pastaj u largua.
Disa muaj më vonë, Gentiani u përball me akuzat për disa vepra penale pasurore të lidhura drejtpërdrejt me kompaninë.