Në fund, gjykata e shpalli fajtor për disa vepra penale që kishin lidhje me pasurinë dhe me mënyrën si ishte përdorur kompania.
Gentiani u dënua me burgim dhe, përveç kësaj, u detyrua të kthente një pjesë të dëmit financiar që ishte shkaktuar. Kur, pas një kohe, doli nga burgu me kushte dhe nën mbikëqyrje, askush nuk dëshironte më t’i besonte një vend pune ku kërkohej përgjegjësi, para apo autoritet.
Në fund pranoi çfarëdo që i ofrohej. Punonte me sezone në sera dhe në plantacione frutash të zonës. Mbante arka të rënda mbi shpinë. Rregullonte gardhe të dëmtuara. Bënte pikërisht ato punë që dikur i kishte parë me përçmim, sikur të mos ishin të denja për njerëz si ai.
Zonja Nexhmije nisi, disa fundjava, të shiste ushqim në anë të rrugës. Në fillim e bënte me fytyrë të ngrirë nga turpi, pastaj me heshtjen e dikujt që nuk kishte më luksin të zgjidhte.
Eriola u përpoq të rikthehej në rrjetet sociale, të ndërtonte sërish imazhin e jetës së saj luksoze, por ajo jetë tashmë nuk ekzistonte. Nuk kishte më udhëtime, rroba të shtrenjta, darka të fotografuara me kujdes apo buzëqeshje të sajuara para kamerës. Ajo shiti ato pak veshje të kushtueshme që realisht i përkisnin asaj dhe më pas gjeti punë në një dyqan të vogël në fshat.
Me kalimin e muajve, edhe ajo e la zakonin e vjetër për të folur vazhdimisht për “njerëz me nivel”. Jeta ia kishte mësuar, në mënyrën më të ashpër, sa shpejt mund të rrëzohej njeriu kur gjithçka që e mbante në këmbë nuk ishte djersa e tij, por paratë e të tjerëve.
Një vit pas asaj nate që kishte ndryshuar gjithçka, Fjolla hapi një hotel të vogël boutique në male, vetëm pak kilometra larg fshatit.
Nuk ishte një zgjedhje e rastësishme.
Ajo zonë kishte pyje, shtigje për ecje, prodhues të kafesë, artizanë vendas dhe peizazhe që Fjolla i kishte zbuluar vite më parë gjatë një udhëtimi pune. Kishte parë aty një bukuri të qetë, të paprekur nga zhurma e qytetit, dhe kishte menduar se një ditë mund të krijohej diçka e veçantë.
Bleu një truall të braktisur, ringriti një ndërtesë të vjetër fshati dhe punësoi familje nga rrethina. Nuk ndërtoi vetëm një biznes; ndërtoi një vend ku njerëzit e zonës mund të punonin me dinjitet.
Ditën e hapjes kishte muzikë, gatime vendase dhe dhjetëra punonjës që kishin ardhur bashkë me familjet e tyre. Fëmijët vraponin në oborr, gratë flisnin me zë të ulët pranë tavolinave, burrat shtrëngonin duart me njëri-tjetrin, ndërsa të moshuarit shikonin ndërtesën me një lloj krenarie të heshtur.
Fjolla lëvizte mes tyre pa asnjë shenjë mburrjeje. Nuk kishte nevojë të tregonte se çfarë kishte arritur. Ajo thjesht ishte aty, e qetë, e pranishme, e lirë.
Mentori iu afrua duke mbajtur dy gota me ujë mineral.
“Ke ndonjë peng?” e pyeti ai.
Fjolla ngriti sytë nga malet. Për disa çaste nuk foli.
“Po,” tha më në fund. “Më vjen keq që m’u desh kaq shumë kohë për të vendosur një kufi.”
Në anën tjetër të rrugës, Gentiani po kthehej nga puna. Në duar mbante dy kuti veglash. Rrobat i kishte të pluhurosura dhe ecja i ishte rënduar nga lodhja.
Dëgjoi duartrokitjet dhe ktheu kokën nga hyrja e hotelit.
Pastaj e pa.
Fjolla qëndronte përpara një tabele prej druri, me buzëqeshje të qetë në fytyrë, teksa priste shiritin e hapjes. Njerëzit duartrokisnin për të. Jo sepse ajo kishte blerë respektin e tyre, por sepse e kishte fituar.
Për një çast, Gentianit iu kthye në mendje gruaja që dikur kthehej e rraskapitur nga zyra dhe, para se të ulej vetë, pyeste nëse të gjithë kishin ngrënë. Iu kujtuan faturat që ajo kishte paguar pa kërkuar kurrë asgjë mbrapsht. Iu kujtua çdo herë kur e ëma e kishte quajtur Fjollën të padobishme. Çdo tallje e Eriolës. Çdo shikim përçmues që ata i kishin hedhur, sikur prania e saj të ishte diçka e zakonshme, e detyrueshme, e pamerituar për mirënjohje.
Dhe, mbi të gjitha, iu kujtua dora e vet.
Ajo dorë që kishte goditur fytyrën e saj.
Fjolla ngriti shikimin dhe e dalloi përtej rrugës.
Sytë e tyre u takuan.
Gentiani uli kutitë e veglave në tokë. Qëndroi aty, pa lëvizur.
Priti.
Ndoshta një buzëqeshje.
Ndoshta zemërim.
Ndoshta një shenjë të vogël që do t’i tregonte se ai ende kishte ndonjë vend në kujtesën e saj.
Diçka. Çfarëdo.
Por Fjolla e pa vetëm ashtu si shihet një njeri që nuk ka më asnjë pushtet mbi jetën tënde. Pa urrejtje. Pa mall. Pa frikë. Pa nevojën për t’i provuar diçka.
Pastaj u kthye nga punonjësit e saj.
“Ejani,” tha me zë të butë. “Kemi mysafirë për të pritur.”
Dyert e hotelit u mbyllën ngadalë pas saj.
Gentiani mbeti në mes të rrugës, i palëvizur, me duart bosh pranë kutive të veglave.
Nga shtëpia, zonja Nexhmije thirri emrin e tij. Zëri i saj ishte i mprehtë, i lodhur, po aq kërkues sa dikur, por tani pa asnjë forcë të vërtetë pas tij.
Brenda, Eriola po debatonte për çmimin e disa ilaçeve.
Jeta vazhdonte.
Vetëm se nuk rrotullohej më rreth tyre.
Atë mbrëmje, Fjolla darkoi në tarracën e hotelit bashkë me një pjesë të ekipit që kishte punuar për projektin. Dritat e vogla të fshatrave poshtë dukeshin si yje të rënë në luginë. Era sillte aromën e druve, të gatimeve të ngrohta dhe të natës malore.
Një kuzhiniere e moshuar, e quajtur Afërdita, u ul pranë saj. Për pak kohë qëndroi në heshtje, pastaj i bëri një pyetje që askush nuk ia kishte bërë deri atëherë.
“Nuk deshët kurrë të hakmerreshit?”
Fjolla mbështeti duart rreth filxhanit dhe vështroi dritat në largësi.
“Desha,” pranoi ajo. “Në fillim po.”
“Po më vonë?”
“Më vonë kuptova se hakmarrja më e mirë nuk ishte t’i shkatërroja.”
Ajo heshti pak, sikur po zgjidhte fjalët më të sakta.
“Ishte të ndaloja më në fund së mbajturi peshën e tyre.”
Afërdita buzëqeshi lehtë.
Fjolla ngriti filxhanin.
Për vite me radhë, Gentiani dhe familja e tij e kishin ngatërruar bujarinë me detyrimin. Heshtjen me frikën. Dashurinë me lejen për të poshtëruar një njeri tjetër.
Ata humbën një shtëpi që në të vërtetë nuk kishte qenë kurrë e tyre.
Humbën para që nuk i kishin fituar vetë.
Humbën një pozitë shoqërore që nuk e kishin ndërtuar me duart e tyre.
Por humbja më e madhe nuk ishte materiale.
Ishte e vërteta që e kuptuan shumë vonë: gruaja që ata e kishin trajtuar si shërbëtore kishte qenë pikërisht ajo që mbante mbi shpatulla pothuajse gjithçka që ata, me aq krenari, e quanin “sukses”.
Dhe kur Fjolla nuk pranoi më t’i mbante, secili prej tyre u detyrua të mësonte të ecte nën peshën e jetës së vet.