— Drekën shkoni e kërkojeni në shtëpitë tuaja. Tani mblidhni gjërat dhe dilni të gjithë nga apartamenti im! — tha nusja me një zë që nuk linte vend për kundërshtim.
— Klea Vrioni, ç’të ka gjetur kështu? — Mimoza Qosja, vjehrra, ngriu te pragu i kuzhinës me garuzhden në dorë, sikur ta kishte goditur rryma. — Ne thjesht kaluam, si gjithmonë… Supën e kisha trazuar, mishin e nxora nga frigoriferi…
Klea Vrioni qëndronte te dera e dhomës së saj, ende me kufjet me mikrofon mbi kokë. Në laptop ekrani kishte mbetur i ngrirë; shenja e kuqe e regjistrimit ishte fikur vetëm pak çaste më parë. Fytyra i ishte zbardhur, por sytë i digjnin si kurrë ndonjëherë.
— Mimoza Qosja, — foli ajo ulët, por prerë, — ju lutem, largohuni menjëherë nga banesa.
Nga salloni u dëgjua zhurma e shapave që tërhiqeshin mbi dysheme. Arlinda Dushku, kunata, doli nga pas shpinës së së ëmës me telefonin në dorë; në ekran vazhdonte transmetimi i drejtpërdrejtë për shoqet e saj.
— Klea, e ke seriozisht? — e zgjati fjalën me një nënqeshje thumbuese. — Jemi familje, moj.
— Familja bie zilen dhe pyet nëse mund të hyjë, — iu përgjigj Klea Vrioni pa ngritur zërin. — Nuk futet me çelës në mes të ditës, pikërisht kur unë jam në takim njëkohësisht me Tiranën dhe Londrën.
Mimoza Qosja hapi gojën për të thënë diçka, pastaj e mbylli. Garuzhdja në dorën e saj u drodh dhe një pikë supe ra në dysheme, e kuqe e errët, si një shenjë paralajmëruese.
Gjithçka kishte nisur tre vjet më parë, kur Klea Vrioni dhe Endrit Imeri u vendosën në atë apartament me tri dhoma, në një pallat të ri në periferi të Tiranës. Banesën e kishin blerë bashkë me kredi: Klea kishte futur në pagesë ndihmën familjare dhe kursimet që i kishte mbledhur nga puna e lirë, ndërsa Endriti kishte shtuar shpërblimet e projekteve të fundit. Prona ishte regjistruar në emër të të dyve, gjysmë për gjysmë.
Në fillim vinte vetëm vjehrra, “për të parë fëmijët”. Sillte tenxhere të vogla, byrekë, rrinte një orë dhe ikte. Më pas, pak nga pak, iu bë zakon të qëndronte gjithë ditën. Më vonë nuk lajmëronte më fare. Kishte çelësin e vet, sepse Endrit Imeri ia kishte dhënë “për çdo rast”.
Pastaj nisi të shfaqej Arlinda Dushku. “Do kaloj vetëm për një orë, se kam punë nga qendra, te ju parkohet kollaj.” Pas saj erdhi halla Ylvije Shala nga rrethinat e Tiranës: “Autobusi kalon një herë në ditë, e kam rrugës, po ju hedh një sy edhe juve.” Më vonë u shtua edhe Bujar Hasani, kushëriri i Endritit: “S’kam ku të fle derisa të gjej një dhomë me qira.”
Klea punonte nga shtëpia. Përkthente tekste teknike, bënte interpretim simultan në konferenca, ndonjëherë deri në dymbëdhjetë orë në ditë. Klientët e saj ishin në Europë, Azi dhe Amerikë. Orari ishte i hekurt, afatet të pamëshirshme, çdo minutë kishte peshë.
Ndërkohë, në kuzhinën e saj ziente supa, në banjë laheshin rrobat e të tjerëve, ndërsa në sallon serialet buçisnin me zë të lartë.
Endrit Imeri vetëm tundte dorën: “Hë, Klea, mos e bëj të madhe. Vijnë për pak. Mami mërzitet vetëm. Arlinda është mes dy punëve. Nuk mund t’i nxjerrim jashtë njerëzit tanë.”
Klea kishte duruar. Kishte buzëqeshur. Kishte gatuar për të gjithë. Kishte larë enët, kishte pastruar, dhe natën, kur më në fund shtëpia zbrazjej, ulej të përkthente.
Deri sot.
Sot ishte takimi vendimtar për një kontratë vjetore prej tre milionë Lekësh: një kompani e madhe gjermane po kalonte në një program të ri dhe kërkonte përkthyes të përhershëm shqip-anglisht. Ishte një intervistë që mund t’i ndryshonte punën dhe të ardhurat. Klea ishte përgatitur dy javë rresht. Endriti e dinte. Madje i kishte premtuar: “Do t’i them mamit të mos vijë sot.”
Por ja ku ishte mesdita. Ajo rrinte me kufje, në ekran shfaqeshin tetë njerëz nga Berlini dhe Londra, dhe Klea përkthente drejtpërdrejt prezantimin mbi algoritmet e reja.
Pikërisht atëherë, në bravë u dëgjua rrotullimi i çelësit.
— Klea Vrioni, vetëm për një minutë erdhëm! — zëri i Mimoza Qosjes përshkoi gjithë apartamentin. — Sollëm pak pulë, po e pjek shpejt; me siguri prapë vetëm sanduiçe keni ngrënë me Endrit Imerin!