Dera e dhomës u hap sa për një vijë. Arlinda Dushku futi kokën brenda dhe pëshpëriti, por jo aq ulët sa të mos dëgjohej:
— Klea, ke ndonjë karikues për iPhone? I imi u fik fare…
Klea ngriti dorën menjëherë, me një gjest të prerë: heshtje, jam në takim. Arlinda vetëm ngriti supet dhe, me atë pëshpërimën e saj të zhurmshme, shtoi:
— Po ne do rrimë urtë, vetëm në kuzhinë.
Pas pesë minutash, aroma e pulës së pjekur kishte pushtuar gjithë apartamentin. Pas dhjetë minutash, Mimoza Qosja trokiti në derë.
— Klea Vrioni, ku e mbani tiganin e madh? Atë të voglin s’e gjeta dot.
Klea e mbylli mikrofonin, tha diçka shkurt drejt kamerës dhe doli në korridor.
— Zonja Mimoza, jam në mbledhje. Dhe është shumë e rëndësishme.
— E shoh, moj, e shoh, — ia bëri vjehrra me dorë, sikur të largonte një mizë. — Vetëm sa ta kthej pulën nga ana tjetër.
Dhe pikërisht aty erdhi çasti që s’mund të shtyhej më.
Klea qëndronte te pragu i derës, kufjet i vareshin në qafë, ndërsa në ekranin e laptopit pulsonte mesazhi i drejtuesit të projektit.
Mimoza Qosja, Arlinda Dushku dhe teto Ylvije Shala e vështronin të tria sikur të kishin përballë një të huaj.
— Ju lutem, dilni, — përsëriti Klea, dhe këtë herë zëri nuk iu drodh aspak. — Tani. Menjëherë.
Arlinda nxori një tingull përçmues nga hunda.
— Ja pra, nusja prapë me kriza. Do t’i ankohemi Endrit Imerit.
— Ankohuni, — u përgjigj Klea, çuditërisht e qetë. — Dhe çelësat lërini mbi komodinën në hyrje. Të gjitha kopjet.
Ra një heshtje e trashë, aq e rëndë sa mund të dëgjohej edhe çorba që valonte lehtë në tenxhere.
E para që e mori veten ishte Mimoza.
— Ti… ti kush kujton se je? — zëri iu ngrit në një britmë të mprehtë. — Unë jam nëna e burrit tënd!
— Ju jeni nëna e burrit tim, — tha Klea, duke tundur kokën. — Kurse unë jam zonja e këtij apartamenti. Dhe nuk pranoj më që gjatë orarit tim të punës të hyni këtu pa lajmëruar, të gatuani, të hani, të lini rrëmujë dhe të ikni vetëm kur t’ju vijë për mbarë.
Teto Ylvija, që deri atëherë kishte heshtur, u ngrit papritur.
— Vajza, hajde të ikim. S’ka pse bëhet skandal.
— Po, do të bëhet skandal! — ia ktheu Mimoza dhe përplasi garuzhden në lavaman. — Endriti do ta marrë vesh si sillesh me nënën e tij!
— Endriti i di të gjitha, — tha Klea me zë të ulët. — Dhe sonte do të flasim përfundimisht. Tani, ju lutem, largohuni nga shtëpia.
Ajo u spostua anash për t’u hapur rrugën.
Arlinda rrëmbeu çantën, duke mërmëritur diçka për “histerike” dhe “mosmirënjohëse”. Ylvija psherëtiu lehtë dhe e ndoqi pas.
Mimoza mbeti e fundit. Sytë i shkëlqenin nga lotët; nuk kuptohej nëse prej fyerjes apo prej tërbimit.
— Ke për ta parë, do pendohesh për këtë, — fërshëlleu ajo. — Ta premtoj.
— Ndoshta, — tha Klea. — Por si deri tani, nuk do të jetoj më.
Dera u mbyll. Brava kërciti. Klea u mbështet pas murit dhe rrëshqiti ngadalë deri në dysheme.
Mbaroi.
Ose ndoshta sapo kishte filluar.
Ajo qëndroi ashtu rreth dhjetë minuta, derisa në telefon i erdhi mesazhi i Endritit:
“Me telefonoi mami. Po qan. Thotë se i nxore jashtë. Klea, çfarë ndodhi?”
Klea nisi të shkruante një përgjigje, e fshiu, pastaj e shkroi sërish nga e para.
“Eja në shtëpi. Duhet të flasim seriozisht. Sot do ta vendosim gjithçka, një herë e mirë.”
U ngrit dhe shkoi në kuzhinë. Çorba ishte ftohur. Mbi tavolinë kishte pulë të lënë përgjysmë, tri pjata të pista, thërrime buke dhe një njollë vaji.
Klea hapi dritaren kanat më kanat, që era e rëndë të dilte jashtë.
Pastaj mori telefonin dhe ndryshoi kodin e hyrjes në citofon. Më pas thirri një mjeshtër për të nesërmen, që të ndërronte bravën.
Vetëm pasi i bëri këto, u ul sërish para laptopit dhe i shkroi drejtuesit të projektit: “Ju kërkoj ndjesë për problemet teknike. Jam gati ta vazhdoj mbledhjen në çdo moment që ju përshtatet.”
Dhe vetëm atëherë ia lejoi vetes të qante. Pa zë, pa gulçime, thjesht me lot që i rridhnin nëpër faqe.
Sepse e dinte mirë: pjesa më e vështirë vinte tani.
Endriti do të mbërrinte së shpejti. Dhe do t’i duhej të zgjidhte.
Ose do të vendosnin së bashku rregulla të reja.
Ose… Klea nuk e dinte çfarë fshihej pas atij “ose”.
Por kthim pas nuk kishte më.
Pak më vonë, në korridor u dëgjua hapi i Endritit.