Ai nuk e përdori çelësin për të hyrë. Klea Vrioni nuk ia hapi portofonin derisa dalloi qartë zërin e tij. Endrit Imeri ishte ngjitur më këmbë deri në katin e nëntë; mezi merrte frymë, flokët i ishin lagur nga shiu dhe i ngjiteshin pas ballit. Në dorë mbante një qese marketi: qumësht, bukë dhe kosin e saj të preferuar me luleshtrydhe. Sikur ato pak gjëra mund të rregullonin gjithçka.
— Klea… — nisi ai që te pragu.
Ajo ngriti dorën dhe e ndali.
— Së pari, bravat, — tha me një qetësi të ftohtë. — Nesër në dhjetë vjen mjeshtri. Do të bëjmë dy palë çelësa të rinj. Një palë për ty, një për mua. Të afërmit e tu nuk do të kenë më çelës të kësaj shtëpie.
Endriti pohoi pa folur. Hyri në sallon dhe u ul në divan, ndërsa qesen e la në dysheme, pranë këmbëve. Për disa çaste vështroi dritaren, ku pikat e shiut rrëshqisnin ngadalë poshtë xhamit.
— Nëna më ka marrë tri herë, — tha me zë të ulët. — Po qan. Thotë se e ke turpëruar para gjithë pallatit. Arlinda Dushku më shkroi se je e çmendur. Kurse halla Ylvije Shala pyeti vetëm nëse jemi ende gjallë.
Klea u ul përballë tij, me duart të lidhura fort mbi prehër.
— Nuk e turpërova. Mbrojta veten. Dhe ty bashkë me mua.
— Mua? — qeshi ai hidhur, pa gëzim. — Nga kush më mbrojte mua?
— Nga ajo ditë kur do të ktheheshe në shtëpi dhe nuk do të gjeje më as grua, as atë fëmijë për të cilin flasim. Sepse do të kisha mbledhur gjërat e do të isha larguar. Pa shpjegime. Siç bëjnë shumë njerëz kur durimi u soset përfundimisht.
Endriti ngriti sytë. Në vështrimin e tij ishin mbledhur lodhja, hutimi dhe një frikë që ai nuk po përpiqej më ta fshihte.
— Nuk e dija që ishte kaq e rëndë për ty, — pranoi ai. — Vërtet nuk e kam kuptuar. Mendoja se ti… që je e qetë nga natyra. Se ia dilje ta përballoje.
— E kam përballuar tre vjet, Endrit. Tre. Vjet. Çdo ditë. Ndërsa ti je në punë, unë mbetem këtu vetëm me vizitorët tuaj që “kalojnë vetëm për një minutë”. Ti më përsërit se “janë familje”, kurse unë laj pjatat e njerëzve që sillen si të huaj në shtëpinë time dhe buzëqesh, sepse nuk dua të të lëndoj.
Ai uli kokën.
— Kam qenë budalla, — tha thjesht.
— Jo. Je mësuar që të falet gjithçka. Edhe nëna jote është mësuar të besojë se asaj i lejohet gjithçka. Ndërsa unë… unë nuk dua më të jem ajo që fal çdo gjë.
Heshtja që ra mes tyre ishte e rëndë, por jo armiqësore. Më shumë dukej si një ajër i ngjeshur që më në fund po pastrohej.
— Çfarë do që të bëjmë? — pyeti ai pas pak.
— Rregulla. Të qarta. Për të gjithë. Dhe do t’i thuash ti, sepse është familja jote.
Endriti tundi kokën.
— M’i thuaj.
Klea hapi sirtarin dhe nxori një fletë. E kishte shkruar më herët, gjatë ditës, teksa priste si mjeshtrin, ashtu edhe atë.
— E para: çelës kanë vetëm dy veta, ti dhe unë.
E dyta: kushdo që do të vijë, njofton paraprakisht, të paktën një ditë përpara.
E treta: nëse jam duke punuar, atëherë nuk jam e lirë, edhe po të jem fizikisht ulur këtu.
E katërta: kur dikush vjen për vizitë, ose sjell ushqim me vete, ose porosit. Unë nuk jam më kuzhiniere me shërbim shtëpie.
E pesta: vizitat, maksimumi dy herë në muaj. Dhe jo më shumë se tri orë, nëse unë jam vetëm në shtëpi.
Endriti e lexoi fletën në qetësi. Pastaj e ngriti shikimin drejt saj.
— Janë të ashpra.
— E ashpër është kur katër veta hyjnë pa trokitur në mes të orarit tim të punës dhe kërkojnë drekë, — ia ktheu ajo. — Këto janë thjesht të drejta.
Ai e palosi letrën një herë, pastaj edhe një herë tjetër.
— Do ta marr nënën në telefon. Tani. Para teje.
Klea nuk e kishte pritur këtë. Mendoi se ai do ta shtynte, do të lutej pak, do të kërkonte ndonjë zbutje, do të propozonte një kompromis të turbullt. Por Endriti nxori celularin, vendosi altoparlantin dhe i telefonoi së ëmës.
— Endrit Imeri, më në fund! — zëri i Mimoza Qosjes shpërtheu menjëherë në një qarje ankuese. — A e imagjinon dot si u soll ajo me mua? Unë gjithë jetën e kam dashur si vajzën time…
— Mami, — e ndërpreu Endriti me një ton të prerë. — Më dëgjo dhe mos më ndërprit. Që nga sot, rregullat janë këto…
Dhe ia lexoi të gjitha, fjalë për fjalë. Pa zbutje. Pa “ndoshta”. Pa hapësira të lëna për keqkuptime. Thjesht, qartë, qetë.
Në anën tjetër të telefonit fillimisht ra heshtje. Pastaj u dëgjua një nuhatje e mbytur.
— Domethënë tani duhet të caktoj orar edhe për të ardhur te djali im?
— Po, mami. Si te mjeku.