— Ose si te miqtë, — shtoi Endriti. — Siç bëjnë njerëzit normalë kur respektojnë shtëpinë e tjetrit.
— Po nëse sëmurem? Nëse më bie të fikët? — zëri i Mimoza Qosjes u bë menjëherë tragjik.
— Atëherë më merr në telefon dhe më thua: “Nuk jam mirë.” Dhe ne vijmë vetë të të marrim. Por nëse shfaqesh papritur, me justifikimin “kalova vetëm për pesë minuta”, pa njoftuar më parë, dera do të mbetet e mbyllur.
Në telefon shpërtheu e qara. Mimoza Qosja qante me zë, si të ishte tradhtuar para gjithë botës.
— Ti më braktise… për shkak të saj!
— Nuk të kam braktisur, mami, — iu përgjigj Endriti, i lodhur, por i vendosur. — Po zgjedh familjen time. Atë që kam ndërtuar vetë. Nëse për ty është e vështirë ta pranosh, kjo është zgjedhja jote. Por rregullat do të jenë këto.
Ai e mbylli telefonatën. E vendosi celularin mbi tavolinë dhe ngriti sytë nga Klea.
— Kaq ishte? — pyeti me zë të ulët.
— Pothuajse, — tha ajo dhe u ngrit, pastaj u ul pranë tij. — Ka mbetur edhe një rregull i fundit. Më i rëndësishmi.
— Cili?
— Nëse dikush nga familja jote e kalon përsëri kufirin, unë nuk do të bërtas, nuk do të grindem, nuk do të shpjegoj asgjë. Thjesht do të iki. Për një ditë, për një javë, për një muaj. Pa sqarime. Që ta kuptosh si ndihet njeriu kur të tjerët vendosin brenda shtëpisë sate.
Endriti ia mori dorën. Gishtat e saj ishin të ftohtë.
— E kuptova, Klea. Sot e kuptova. Kur mamaja më telefonoi dhe nisi të ulërinte, për herë të parë pas shumë vitesh… më erdhi turp. Turp që e kam lejuar këtë gjë. Më fal.
Klea mbështeti ballin te balli i tij.
— Nuk dua të të vë të zgjedhësh mes meje dhe nënës sate. Dua që të zgjedhësh ne. Dhe t’u mësosh të gjithëve ta respektojnë këtë zgjedhje.
Ai e përqafoi aq fort, sa ajo mezi mori frymë.
— Do t’ua mësoj. Të premtoj.
Kaloi një muaj.
Në fillim gjithçka ishte e vështirë. Mimoza Qosja nuk telefonoi fare për një javë të tërë; ishte fyer deri në palcë. Pastaj, më në fund, mori vetë. Me një zë të thatë pyeti nëse mund të vinte të shtunën për dy orë dhe nëse lejohej të sillte një byrek me lakër. Erdhi tamam në orarin e caktuar. Pa qese të stërmbushura, pa tenxhere, pa rrëmujë. U ul qetë, piu çaj, bisedoi pak dhe u ngrit të ikte. Te pragu u ndal dhe tha vetëm:
— Faleminderit që më pritët.
Një javë më vonë u lajmërua edhe Arlinda Dushku. Erdhi vetëm, me një tortë të blerë në pastiçeri. U ul në kuzhinë, tundte këmbët poshtë karriges, derisa papritur pyeti:
— Klea, a mund të bëj ndonjëherë dush te ju? Te ne e kanë ndërprerë ujin e ngrohtë për dy javë.
— Mundesh, — iu përgjigj Klea. — Por vetëm kur nuk jam në ndonjë telefonatë pune. Dhe më lajmëron përpara.
— Dakord, — buzëqeshi Arlinda, dhe për herë të parë buzëqeshja e saj dukej e sinqertë.
Edhe teta Ylvije Shala telefonoi vetë. Pyeti nëse mund të kalonte për një orë dhe solli ca turshi. U ul, u ankua pak për tensionin, piu çaj dhe u kthye në shtëpi. Askush nuk kërkoi më çelësa.
Pastaj ndodhi pikërisht ajo nga e cila Klea kishte pasur më shumë frikë.
Në mes të tetorit, Mimoza Qosjen e çuan në spital; tensioni i kishte shkuar gati në dyqind. Endriti u nis menjëherë, ndërsa Klea shkoi pas tij me një termos dhe një batanije të ngrohtë. Qëndroi gjithë natën në korridor, derisa mjekët i vendosën serum dhe gjendja iu stabilizua.
Në mëngjes, vjehrra hapi sytë. Kur pa nusen pranë krevatit, në fytyrën e saj u shfaq diçka që Klea nuk e kishte parë më parë: jo inat, jo kokëfortësi, jo fyerje, por mirënjohje e pastër.
— Klea… — pëshpëriti ajo. — Faleminderit që erdhe.
— Jemi familje, — tha Klea thjesht.
Dhe për herë të parë pas kaq vitesh, Mimoza Qosja pohoi me kokë, pa kundërshtuar.
Që nga ajo ditë, gjërat nisën të ndryshonin. Jo menjëherë. Jo me ndonjë kthesë të madhe. Por ndryshuan.
Vizitat u bënë më të rralla, por më të ngrohta. Byrekët silleshin vetëm për festa. Çelësat nuk i kërkoi më askush.
Në dhjetor, kur Klea mësoi se ishte shtatzënë, Endriti ia tregoi lajmin së pari nënës së tij. Dhe ditën që Mimoza Qosja erdhi, ashtu siç ishte rënë dakord, vendosi mbi tavolinë një palë këpucëza të vogla foshnjeje, të punuara me grep.
— Kam filluar t’i thur, — tha ajo me kujdes. — Nëse më lejoni.
Klea e pa atë, pastaj Endritin, dhe sërish vjehrrën.
— Të lejojmë, — buzëqeshi. — Madje do të të qerasim edhe me çaj. Dhe me ëmbëlsirë.
Në atë çast Klea e kuptoi më në fund:
kufijtë nuk janë mure. Janë dyer që hapen vetëm për ata që mësojnë të trokasin. Dhe ata, më në fund, kishin mësuar.