Vjehrra ime shpalli përpara gjithë fisit se unë do të paguaja rreth 3 500 000 lekë për dasmën e kunatës sime, pa më pyetur asnjëherë nëse isha dakord. Kur i thashë jo, më quajti egoiste dhe, për më tepër, rezervoi një vend dasmash në emër të kompanisë sime. Unë nuk u futa në sherr me të. Në vend të kësaj, pranova t’u prezantoja një “bamirës” të mundshëm… por në mes të bisedës, telefoni i dhëndrit nisi të binte.
PJESA 1
— Unë tashmë i kam thënë gjithë familjes se ti do ta paguash dasmën e Arlindës. Prandaj mos më nxirr tani mua gënjeshtare.
Këto qenë fjalët e para që më hodhi vjehrra ime, Mimoza, sapo kaloi pragun e apartamentit tonë në Qytetin e Meksikos.
E tha me një qetësi të tillë, sikur po më njoftonte se kishte ardhur fatura e ujit, jo sikur sapo kishte vendosur vetë për kursimet e mia, pa marrë mundimin të më pyeste.
Pas saj u shfaq Arlinda, kunata ime, me një buzëqeshje që i zinte gjithë fytyrën.
— Po martohem! — thirri ajo dhe ngriti dorën përpara meje, që të më tregonte një unazë fare të vogël.
Unë ktheva sytë nga burri im, Gentiani.
Kishim shtatë vjet martesë mbi shpinë dhe gjatë atyre viteve kishim kaluar ditëlindje që përfundonin me debate familjare, Krishtlindje ku Mimoza vendoste se kush e kishte “tradhtuar” familjen atë vit, si edhe borxhe që Arlinda nuk i kthente kurrë.
Por kjo që po ndodhte tani i kalonte të gjitha.
— Urime, — thashë me kujdes. — Me kë po martohesh?
— Me Rein.
E njihja.
Ai shpërndante pako përmes një aplikacioni dhe prej tre vitesh përsëriste se ishte vetëm një hap larg lançimit të “një platforme revolucionare”.
— Dhe kur mendoni ta bëni dasmën? — pyeta.
Mimoza u ul në sallonin tim sikur shtëpia të ishte e saj.
— Në mars. Duam diçka elegante. Një kopsht të bukur, menu me tri pjata, fotografë, mariachi, DJ, tavolinë ëmbëlsirash, fishekzjarrë të ftohtë… rreth dyqind të ftuar.
Prej njëmbëdhjetë vitesh merresha me organizim eventesh.
E dija shumë mirë sa kushtonte çdo gjë që sapo kishte përmendur.
— Patjetër, — u përgjigja. — Nesër mund t’ju dërgoj një ofertë të detajuar. Meqë jeni familje, mund t’ju bëj dhjetë për qind ulje nga tarifa ime.
Mimoza hapi sytë fort.
— Ofertë?
Buzëqeshja e Arlindës u shua menjëherë.
— Shpresa, mos u bëj qesharake. Nuk e ke seriozisht që do të na marrësh para.
— Po, e kam seriozisht. Sepse kjo është puna ime.
Mimoza përplasi pëllëmbën mbi tavolinë.
— Ti duhet t’ia bësh dhuratë dasmën!
Për disa sekonda mendova se nuk kisha dëgjuar mirë.
— Më fal?
— Ti fiton më shumë se të gjithë ne. Gentiani është përgjegjës turni në fabrikë, ti ke agjencinë tënde, njeh furnitorë, lokale, fotografë… Për më tepër, ty të leverdis. Mund të thuash se e organizove ti dasmën. Reklamë falas.
Ndjeva gjakun të më ngjitej në fytyrë.
— Po restoranti, me siguri, do ta pranojë “reklamën” si pagesë, apo jo?
— Ah, Shpresa, — psherëtiu ajo. — Me ty gjithçka përfundon te paratë.
Gentiani ndërhyri para se unë të flisja përsëri.
— Mami, mjaft. Nëse Arlinda do një dasmë të madhe, atëherë ajo dhe Rei duhet ta paguajnë.
Mimoza e pa të birin sikur ai sapo të kishte prerë lidhjet me të.
— Që kur u martove me të, nuk mendon më fare për familjen tënde.
Në atë çast, Arlinda nxori telefonin.
— Epo, kemi një problem. Sepse mami e ka lajmëruar tashmë.
Ajo ma zgjati celularin dhe më tregoi grupin familjar.
Mimoza kishte shkruar:
“Familje, bëhuni gati: Shpresa dhe Gentiani po i dhurojnë Arlindës dasmën që meriton. Rreth 3 500 000 lekë! Do të jetë e paharrueshme!”
Poshtë mesazhit kishte më shumë se dyzet urime.
Por goditja më e keqe erdhi vetëm pak sekonda më vonë.
Në postën time elektronike mbërriti një email nga vendi më i shtrenjtë me kopshte për dasma, me të cilin kompania ime punonte shpesh.
“Konfirmojmë rezervimin e kërkuar nga zonja Mimoza Ramírez në emër të Eventeve Shpresa Torres. Parapagimi i papaguar: 600 000 lekë.”
Vjehrra ime buzëqeshi me kënaqësi.
— E sheh? Tani nuk mund të tërhiqesh më gjithsesi.
Dhe pikërisht atëherë kuptova se një “jo” e thjeshtë nuk do të mjaftonte më.
Mimoza nuk e kishte idenë se çfarë do të ndodhte më pas.
PJESA 2
Të nesërmen në mëngjes telefonova menjëherë vendin e dasmave, anulova rezervimin që ishte bërë pa autorizimin tim dhe kërkova që çdo kërkesë e ardhshme në emër të kompanisë sime të bllokohej, përveç rasteve kur vinte drejtpërdrejt nga unë.
Pastaj thirra numrin e Bashkim Salgados.
Zoti Bashkim kishte qenë dikur një nga klientët e mi më të mirë.
Ishte në fillim të të gjashtëdhjetave, kishte krijuar pasuri duke ndërtuar qendra tregtare dhe dashuronte me pasion të vërtetë dy gjëra:
kafenë jashtëzakonisht të shtrenjtë dhe vënien në vend të njerëzve të pacipë.
Kur i mbarova së treguari historinë, ai heshti për tre sekonda.
Pastaj shpërtheu në të qeshura.
— Silli të dyja nesër tek unë.
Po atë pasdite telefonova Mimozën dhe Arlindën.
— Njoh një sipërmarrës që ndihmon çiftet e reja, — u thashë. — Ndonjëherë financon edhe dasma të plota.
Sytë e Arlindës u ndezën.
— Të plota-plota?
— Deri në 5 000 000 lekë, nëse mendon se çifti e meriton.
Mimoza gati u ngrit nga divani prej entuziazmit.
— E dija unë që mund të flisnim si njerëz të arsyeshëm!
I paralajmërova se Bashkimi ishte paksa ekscentrik dhe se bisedat me kandidatët i bënte gjithmonë personalisht.
Të nesërmen shkuam në zyrën e tij në Polanco.
Drurë të errët.
Kolltukë lëkure.
Vepra arti në mure.
Dhe një fotografi gjigante e Bashkimit, ku ai i shtrëngonte dorën një ish-presidenti të një shoqate biznesmenësh.
Arlinda rregulloi flokët me gishtërinj.
Mimoza vendosi në fytyrë buzëqeshjen e saj më aristokratike.
Bashkimi hyri në zyrë pa i përshëndetur fare.
— Pra, ju doni që një i huaj t’ju paguajë dasmën.
Mimoza u shtrembërua pak.
— Unë nuk do ta formuloja kështu.
— Unë po.
Ai u ul në karrige.
— Kam një rregull. Nuk u jap para njerëzve që nuk më dëshmojnë se janë të gatshëm të marrin përgjegjësi. Detyra e parë: Arlinda, më shisni brenda tre minutash idenë e supozuar të biznesit të të fejuarit tuaj.
Arlinda u zbeh.
— Është një aplikacion.
— Për çfarë?
— Për… t’i bërë dërgesat më të lehta.
— Domethënë si njëzet aplikacionet që ekzistojnë tashmë?
Në dhomë ra heshtja.
— Detyra e dytë, — vazhdoi Bashkimi. — Planifikim buxheti.
Ai i zgjati një fletë.
— Keni 125 000 lekë në muaj në dispozicion. Qira, ushqime, transport, shpenzime shtëpie, kursime dhe 400 000 lekë borxhe. Ndajini paratë.
Arlinda shkroi për dhjetë minuta.
Ajo rezervoi 40 000 lekë për “dalje, rroba dhe thonj”.
Për kursime:
zero.
Bashkimi ngriti njërën vetull.
Pastaj vështrimin e ktheu nga Mimoza.
— Tani radhën e keni ju.