— Sa do të kontribuoni ju personalisht për dasmën e vajzës suaj? — e pyeti Bashkimi, pa e ulur aspak tonin. — Meqë thoni se familjet e mira e mbështesin gjithmonë njëra-tjetrën.
Mimoza gati u mbyt me pështymë.
— Epo… unë i jap mbështetje morale.
— Po para?
— Nuk jam e detyruar t’ju hap juve librat e mi të financave.
— Por nusja e djalit tuaj, sipas jush, duhet t’ju japë 700 000 lekë.
Fytyra e Mimozës u ngrys menjëherë.
Gentiani, që ishte ulur pranë meje, uli kokën për të mos i shpëtuar e qeshura. Po mundohej ta mbante veten, por e njihja shumë mirë: buza i dridhej.
Bashkimi, ndërkohë, nuk kishte ndërmend ta mbyllte me kaq.
Ai iu drejtua Arlindës dhe i kërkoi të merrte Reinin në telefon, me altoparlantin hapur.
— Thuaji, — i tha qetësisht, — se financimi mund të miratohet vetëm nëse ju të dy pranoni që për një vit të tërë, para se të merrni para për festën, do të shlyeni borxhet tuaja personale.
Arlinda formoi numrin.
Sapo Rei e dëgjoi kushtin, nuk u mendua as dy sekonda.
— Një vit? Mos, zemër, ç’janë këto. Atëherë le ta paguajë kunata jote, siç ishte menduar në fillim.
Bashkimi e mbylli altoparlantin.
Mimoza ishte bërë flakë në fytyrë.
— Tani na thoni troç, — tha ajo, duke shtrënguar çantën mbi prehër. — Do të na i jepni apo jo paratë?
Bashkimi hapi dosjen që kishte përpara, nxori prej saj një dokument dhe e vendosi mbi tavolinë.
— Po. Vendimin e kam marrë.
Arlinda zgjati menjëherë dorën drejt letrës.
Por para se gishtat e saj ta preknin, Bashkimi tha një fjali që e ngriu Mimozën në vend.
— Më parë dua që Shpresa t’ju shpjegojë se kush jam unë në të vërtetë.
Ajo që mësuan pas kësaj e ktheu dasmën e tyre të ëndërruar në një turp familjar që askush nuk do ta harronte shpejt.
Arlinda më pa e hutuar.
— Ç’do të thotë kjo, kush është ai në të vërtetë?
Mimoza e ktheu kokën ngadalë nga unë.
Shprehja e saj ndryshoi brenda pak sekondash.
Në fillim kishte kureshtje.
Pastaj dyshim.
Dhe në fund doli ai vështrim që unë e njihja më mirë se kushdo: vështrimi që i shfaqej sa herë e kuptonte se diçka po i dilte jashtë kontrollit.
Bashkimi u mbështet pas karriges.
— Vazhdo, Shpresa.
Mora frymë thellë.
— Nuk ekziston asnjë program që financon dasma.
Arlinda puliti sytë.
— Çfarë?
— Zoti Bashkim është miku im dhe klient i agjencisë sime. I tregova çfarë kishit bërë.
Mimoza u ngrit në këmbë sikur ta kishin pickuar.
— Pra na paskeni ngritur kurth?!
— Jo, — i thashë. — Ju ofrova saktësisht atë që kërkuat prej meje: paratë e dikujt tjetër, për të cilat ju vetë nuk kishit bërë asgjë. Ndryshimi i vetëm është se Bashkimi donte të dinte më parë nëse ju vërtet kishit nevojë për to dhe çfarë ishit gati të jepnit nga ana juaj.
— Ti na poshtërove!
Bashkimi trokiti lehtë me stilolaps mbi tavolinë.
— Më falni, zonja Mimoza, por askush nuk ju detyroi të vini këtu.
— Ju na mashtruat!
— Unë nuk ju premtova as edhe një lek. Nusja e djalit tuaj tha vetëm se njihte dikë që ndoshta mund t’ju ndihmonte. Ju dëgjuat “para falas” dhe erdhët me vrap.
Arlinda filloi të qante.
— Kjo është mizore.
Gentiani, që deri në atë çast kishte heshtur, më në fund foli.
— Mizore ishte të shpallje përpara dyzet të afërmve se Shpresa do të paguante 700 000 lekë, pa e pyetur fare.
Arlinda e vështroi e shtangur.
— Unë jam motra jote!
— Pikërisht, — tha ai. — Je motra ime. Jo vajza ime.
— Edhe? Kjo do të thotë se nuk mund të më ndihmosh?
— Ndihma është një gjë. Të financosh dikë nga fillimi në fund është tjetër gjë.
Mimoza qeshi thatë.
— Shikoje pak. Tani flet si ajo.
Kjo fjali preku diçka te Gentiani.
Ai u ngrit në këmbë.
— Jo, mami. Po flas si njeri i rritur.
Dhoma u zhyt menjëherë në heshtje.
Unë e njihja burrin tim. Ai ishte i qetë, shmangte përplasjet familjare dhe për vite me radhë kishte zgjedhur të tërhiqej edhe për gjëra të vogla, vetëm që të mos hynte në grindje me nënën e tij.
Por këtë herë nuk lëvizi as një hap mbrapa.
— Për vite me radhë, — vazhdoi ai, — ti i ke kërkuar para Shpresës dhe i ke quajtur “mbështetje familjare”. Kur babai ishte sëmurë, ajo pagoi ilaçet e tij. Festën tënde të gjashtëdhjetëvjetorit e organizoi falas. Për ditëlindjen e pesëmbëdhjetë të Kamilës, ajo gjeti furnitorë dhe bëri ndërmjetësime pa marrë asgjë. Ne i dhamë para Arlindës që të ndërronte makinën, dhe ajo nuk na i ktheu kurrë. Dhe tani, krejt papritur, Shpresa qenka e detyruar të paguajë edhe një dasmë, vetëm sepse fiton mirë.
Arlinda uli sytë.
Mimoza ia ktheu menjëherë:
— Këto gjëra bëhen për familjen.
— Atëherë më thuaj sa do të paguash ti vetë.
— Ta thashë që s’kam.
— Po Arlinda?
Kunata ime kryqëzoi krahët.
— Ne sapo po e nisim jetën bashkë.
— Rei?
— Ai ka projektet e veta.
— Pra tre njerëz të rritur, së bashku, kanë saktësisht zero lekë për një dasmë, por megjithatë vendosin që personi i katërt i rritur duhet të paguajë 700 000 lekë.
Askush nuk foli.
Bashkimi buzëqeshi lehtë.
— Pikërisht për këtë arsye bëj pyetje para se të investoj në një biznes. Njerëzit tregojnë shumë për veten kur u duhet të shpjegojnë çfarë duan të bëjnë me paratë e të tjerëve.
Mimoza rrëmbeu çantën.
— Hajde, Arlinda. Ne nuk kemi më punë me këta njerëz.
Por para se të dilte nga dera, u kthye dhe më drejtoi gishtin.
— Po ta them një gjë, Shpresa. Pas kësaj që ndodhi, për mua ti nuk je më pjesë e familjes.
Nuk e di çfarë përgjigjeje priste nga unë.
Ndoshta mendonte se do të shpërtheja në lot.
Ndoshta priste t’i lutesha.
Ose të kërkoja falje vetëm sepse kisha mbrojtur paratë e mia.
Në vend të kësaj, i thashë:
— Atëherë shpresoj që, që sot e tutje, as faturat familjare të mos përfundojnë më te unë.
Bashkimi qeshi me zë.
Mimoza e hapi derën me vrull.
— Ti je e ftohtë dhe llogaritëse.
— Jam organizatore eventesh, — iu përgjigja. — Llogaritja është, fjalë për fjalë, pjesë e profesionit tim.
Ato ikën.
Mendova se me kaq gjithçka kishte marrë fund.
Gabova.
Dy orë më vonë nisën të vinin mesazhet e para.
E para ishte halla e Gentianit, Lindita:
“Është e vërtetë që ti kishe premtuar ta paguaje dasmën dhe pastaj e poshtërove Arlindën qëllimisht?”
Pastaj shkroi kushëriri Dashamir:
“Po thonë se e ke çuar vjehrrën te një burrë i pasur vetëm që të talleshit me të.”
Pas tij erdhi një mesazh nga një kushërirë tjetër e Gentianit:
“Pse duhej ta bëje këtë? Nëse ke para, mund ta kishe ndihmuar.”
Aty e kuptova pjesën e dytë të planit të Mimozës.
Ajo kishte treguar versionin e saj të ngjarjes.
Sipas saj, unë paskësha ofruar vetë, me dëshirën time, ta organizoja dasmën. Më pas qenkësha penduar, kisha ndryshuar mendje dhe në fund kisha marrë me vete një burrë të pasur për t’i vënë Mimozën dhe Arlindën në një intervistë të rreme, vetëm që t’i turpëronim dhe të qeshnim me to.
Në historinë e saj, çuditërisht, mungonte rezervimi që ajo kishte bërë në emër të kompanisë sime.
Nuk përmendej as shuma prej 700 000 lekësh, të cilën ajo e kishte premtuar pa lejen time.
Dhe, natyrisht, kishte edhe gjëra të tjera që ajo kishte zgjedhur t’i linte jashtë.