Po ashtu, ajo kishte heshtur edhe për faktin se Rei do të kishte parapëlqyer që unë t’ia mbuloja shpenzimet, në vend që të merrte përgjegjësi për borxhet e veta.
— Mos iu përgjigj, — më tha Gentiani me lutje në zë.
Por pas njëmbëdhjetë vitesh në organizim eventesh, kisha mësuar diçka shumë të thjeshtë: kur një thashethem nis të qarkullojë mes dyqind njerëzve, heshtja nuk e shuan gjithmonë. Ndonjëherë, përkundrazi, i jep hapësirë të fryhet edhe më shumë.
Hapa grupin e familjes.
Tridhjetë e tetë mesazhe.
Mimoza kishte shkruar:
“Unë, në të vërtetë, nuk doja të flisja fare, sepse jam ende shumë e lënduar. Por Shpresa e bëri vajzën time të qante dhe na trajtoi sikur të ishim lypëse.”
Unë u përgjigja vetëm me një fjali:
“Meqenëse kjo çështje tashmë po diskutohet, po ndaj informacionin e plotë, që të mos ketë keqkuptime.”
Së pari dërgova pamjen e ekranit me mesazhin e Mimozës, ku ajo kishte njoftuar se unë do ta paguaja dasmën.
Pastaj dërgova email-in e lokalit, ku shihej qartë se rezervimi ishte bërë në emër të kompanisë sime.
Në fund shkrova:
“Unë nuk kam premtuar kurrë se do të paguaj ndonjë dasmë. Kur m’u kërkua ta organizoja dasmën falas dhe të mbuloja të gjitha shpenzimet, unë ofrova të përgatisja një ofertë normale profesionale. Vjehrra ime zgjodhi të shpallte diçka tjetër.”
Videon e bisedës me Bashkimin nuk e dërgova.
Jo ende.
Për pesë minuta, në grup ra një qetësi e beftë.
Pastaj shkroi vjehrri im, Agimi.
Ai ishte i ndarë prej vitesh nga Mimoza, por ende bënte pjesë në grupin familjar.
“Ti ke rezervuar një ambient në emër të firmës së Shpresës pa lejen e saj?”
Mimoza iu përgjigj:
“E dija që ajo mund ta rregullonte.”
Agimi shkroi sërish:
“Kjo nuk është përgjigje për pyetjen time.”
Kushërira që pak më parë më kishte akuzuar, e fshiu mesazhin e saj.
Më pas shkroi:
“Mirë… duke ditur këtë sfond, puna duket krejt ndryshe.”
Pastaj u shfaq Rei.
“Unë nuk e dija që Mimoza e kishte bërë këtë.”
Arlinda iu hodh menjëherë:
“Rei, mbylle gojën!”
Kjo ishte më e rëndë për të sesa çdo gjë që unë mund të kisha planifikuar vetë.
Sepse, papritur, ata nisën të ziheshin me njëri-tjetrin përpara gjithë familjes.
Rei shpjegoi se në fillim kishte propozuar të bënin vetëm kurorëzimin civil dhe pastaj një drekë ose darkë për dyzet veta.
Arlinda ia ktheu se ajo nuk do të martohej “sikur të ishte e varfër”.
Rei e pyeti çfarë kishte për turp të shpenzoje vetëm aq sa realisht kishe mundësi.
Atëherë ndërhyri Mimoza dhe tha se vajza e saj meritonte diçka “në nivelin e saj”.
Në atë çast, Agimi bëri pyetjen më të goditur:
“Cilin nivel, Mimoza? Atë nivel që paguhet nga njerëzit e tjerë?”
Gentiani qeshi aq fort, sa për pak i derdhi kafenë.
Në mbrëmje më telefonoi Arlinda.
Nuk e hapa.
Më mori prapë.
Herën e tretë iu përgjigja.
— Çfarë do?
— Fshiji ato pamjet e ekranit.
— Pse?
— Sepse tani të gjithë po tallen me ne.
— Unë nuk shpika asgjë.
— Por mund ta kishe zgjidhur privatisht!
— U përpoqa ta zgjidhja privatisht kur erdhët në shtëpinë time. Ju ishit ata që e bëtë publike, para se të më pyesnit mua për ndonjë gjë.
Ajo heshti.
Pastaj tha diçka që nuk e kam harruar as sot.
— Ti thjesht nuk e kupton si është të shohësh që të gjitha shoqet e tua kanë pasur dasma të bukura, ndërsa ti e di se nuk mund t’ia lejosh vetes diçka të tillë.
Për herë të parë që nga fillimi i gjithë kësaj historie, në zërin e saj nuk dëgjova arrogancë.
Dëgjova turp.
Prandaj edhe zëri im u zbut.
— Arlinda, nuk ka asgjë të gabuar të duash një dasmë të bukur. Gabim është të mendosh se dikush tjetër duhet ta paguajë atë, vetëm që ti të mos përballesh me atë që realisht mund të përballosh.
— Por ti mund ta paguash.
— Po.
— Atëherë nuk e kuptoj pse nuk do.
Ajo fjali e vetme përmblidhte gjithçka.
— Sepse fakti që mund të paguash diçka, nuk do të thotë se je e detyruar ta bësh.
Ajo nuk u përgjigj.
Unë vazhdova:
— Kur unë dhe Gentiani u martuam, edhe unë doja gjëra që nuk mund t’i përballonim. Dasma jonë kishte pesëdhjetë e tetë të ftuar. Nuk patëm kopsht luksoz. Fustanin e bleva me ulje në fund sezoni. Fotograf ishte një shok universiteti i një shoqes sonë. Kursyem gati një vit të tërë.
— Por tani ti ke para.
— Sepse për njëmbëdhjetë vjet kam punuar fundjavave, ndërkohë që të tjerët dilnin e argëtoheshin. Sepse kam kaluar mbrëmje festash duke çmontuar skena. Sepse në tre të mëngjesit kam bërë pazare me furnitorë. Sepse për pesë vjet, pothuajse çdo lek që fitoja e fusja përsëri në biznesin tim.
Arlinda mori frymë thellë.
— Mami tha se 700 000 lekë për ty nuk janë ndonjë gjë e madhe.
Qesha, por ishte një e qeshur e hidhur.
— Nëna jote nuk ka as idenë më të vogël sa para kam unë.
Pas kësaj, ajo nuk foli më.
Dhe pikërisht në atë çast kuptova diçka edhe më shqetësuese.
Mimoza nuk kishte premtuar vetëm paratë e mia.
Ajo i kishte mbushur mendjen vajzës së saj, për vite me radhë, se unë isha një lloj bankomati familjar.
Tre ditë më vonë, Arlinda u shfaq në zyrën time.
Këtë herë ishte vetëm.
Pa Mimozën.
U ul përballë meje dhe vendosi një dosje mbi tavolinë.
— Rei do ta anulojë dasmën e madhe.
— Më duket vendim i arsyeshëm.
— Unë nuk doja kështu.
— E mora me mend.
— Jemi zënë tmerrësisht keq.
Brenda dosjes kishte preventivë.
Ambienti: 280 000 lekë.
Ushqimi dhe shërbimi: 190 000 lekë.
Dekori: 85 000 lekë.
Foto dhe video: 48 000 lekë.
Fustani: 62 000 lekë.
Muzika dhe argëtimi: 75 000 lekë.
Më shumë se 700 000 lekë, dhe aty nuk ishin futur ende shpenzime të tjera.
— E di sa kemi kursyer? — më pyeti ajo.
Tunda kokën në shenjë mohimi.
— 34 000 lekë.
Nuk thashë asgjë.
Arlinda uli sytë.
— Kur i shoh kështu shifrat përpara, tingëllon komplet çmenduri.
— Sepse është tamam ashtu.
— Mami tha se ti do të merrje ulje dhe se në fund pothuajse gjithçka mund të dilte falas.
— “Falas” nuk ekziston. Nëse një furnitor më bën mua ulje, ai heq dorë nga një pjesë e fitimit të vet. Nëse unë kërkoj njëzet favore për dasmën tënde, në fund prapë dikush paguan.
Ajo mbeti duke parë shifrat.
— Rei do diçka të thjeshtë. Gjendje civile, një vakt për të ftuarit, pak muzikë. Kaq.
— Po ti?
Iu desh shumë kohë para se të përgjigjej.
— Unë doja të provoja se edhe unë mund të kisha diçka madhështore.
Ja ku ishte.
E vërteta.
Ajo nuk kërkonte thjesht një dasmë.
Ajo kërkonte një fotografi që t’i bindte të tjerët se jeta e saj ishte më e suksesshme nga sa ishte në të vërtetë.