Për këtë arsye, ia shtyva dosjen sërish përpara.
— Atëherë duhet të vendosësh çfarë do në të vërtetë: të martohesh apo të organizosh një garë për t’u dukur më mirë se të tjerët.
Ajo u ngrit dhe iku pa më kërkuar para.
Një javë më vonë, Mimoza u shfaq te dera e apartamentit tonë.
Derën e hapi Gentiani, por nuk e ftoi të hynte brenda.
— Çfarë kërkon, mami?
— Dua të flas me Shpresën.
Dola në korridor.
Mimoza dukej ndryshe nga herët e tjera. Jo e penduar. Jo me atë lloj fytyre të njeriut që ka kuptuar gabimin e vet. Thjesht dukej e lodhur, sikur të kishte kaluar disa net pa gjumë duke llogaritur diçka që nuk i dilte askund.
— Arlinda po mendon tani për një dasmë me njëqind të ftuar, — tha ajo. — Të paktën mund të na ndihmosh me furnitorët.
— Mund t’ju rekomandoj disa.
— Po ulje çmimesh?
— Çfarëdo uljeje që ata vetë janë të gatshëm të bëjnë.
— Dhe pagesa jote?
— Do ta llogaris siç e llogaris gjithmonë.
Nofulla iu shtrëngua.
— Pas gjithë asaj që ka ndodhur, prapë do të na marrësh pagesë?
— Pikërisht pas gjithë asaj që ka ndodhur.
Mimoza ktheu sytë nga Gentiani, duke pritur që ai të ndërhynte, të më qortonte, të thoshte diçka për familjen, për respektin, për paqen. Por ai nuk foli. Qëndroi pranë derës, i heshtur.
Atëherë ajo nxori kartën e fundit.
— Kur të kesh fëmijët e tu, do ta kuptosh se një nënë bën gjithçka për ta parë vajzën e saj të lumtur.
Unë iu përgjigja qetë:
— Të bësh gjithçka do të thotë të shesësh makinën tënde, të marrësh kredi në emrin tënd, ose të punosh më shumë për ta ndihmuar. Të premtosh paratë e dikujt tjetër është shumë më e lehtë.
Kësaj here nuk gjeti dot përgjigje.
U largua.
Në fund, Arlinda dhe Rei u martuan katër muaj më pas.
Ata nuk shpenzuan 3 500 000 Lekë.
Shpenzuan rreth 700 000 Lekë.
Rei punoi me turne shtesë për disa muaj me radhë. Arlinda shiti rroba që nuk i vishte më, hoqi dorë nga disa shpenzime të panevojshme dhe, për herë të parë ndoshta, filloi të kursente me të vërtetë. Jo duke pritur që dikush tjetër ta shpëtonte, por duke pranuar se një dasmë duhet të përshtatet me jetën që ke, jo me fotografinë që dëshiron të postosh.
Vjehrri im u dha 100 000 Lekë.
Mimoza kontribuoi me 75 000 Lekë, por vetëm pasi Gentiani e pyeti hapur, para të gjithëve, sa vlente në para ajo fjalia e saj e famshme: “Një nënë bën gjithçka për vajzën e vet.”
Unë nuk pagova dasmën.
Por Arlinda rezervoi tek unë një këshillim profesional dyorësh.
Dhe e pagoi.
Të plotë.
Ditën e dasmës, ne ishim thjesht të ftuar.
Vendi ishte i vogël, i bukur dhe i mbushur me bugenvile që binin mbi mure si perde me ngjyrë. Nuk kishte asgjë madhështore në kuptimin e zakonshëm të fjalës, por kishte diçka të ngrohtë, të vërtetë. Tavolinat ishin vendosur pranë njëra-tjetrës, dritat e vogla ndriçonin oborrin, dhe njerëzit flisnin pa pasur nevojë të bërtisnin mbi zhurmën e një spektakli të panevojshëm.
U shërbyen tako me mbushje të ndryshme, një kënd i thjeshtë ëmbëlsirash dhe një grup muzikor që luajti gjatë darkës.
Nuk pati fishekzjarre.
Nuk pati dyqind të ftuar.
Nuk pati dekorime të ekzagjeruara, të krijuara vetëm për t’u bërë përshtypje të panjohurve në rrjetet sociale.
Dhe, çuditërisht, të gjithë dukeshin se po kënaqeshin.
Mimoza atë mbrëmje më foli shumë pak. Nuk më injoroi hapur, sepse kishte shumë sy përreth, por edhe mirësjellja e saj ishte e matur, e ftohtë, e sforcuar.
Në një moment dëgjova një teze që i tha:
— Në fund doli vërtet shumë bukur.
Mimoza u përgjigj:
— Po. Edhe pse mund të ishte shumë më elegante.
Arlinda ndodhej aty pranë dhe e dëgjoi.
Për herë të parë, pashë tek ajo diçka që nuk e kisha parë më parë: jo turp, jo nevojë për miratim, por një lloj force të qetë.
— Mami, mjaft tani, — tha ajo. — Kjo është dasma që mundëm të përballonim. Dhe mua më pëlqen.
Mimoza heshti.
Rei u afrua dhe e puthi gruan e tij.
Nën tavolinë, Gentiani më shtrëngoi dorën.
Disa muaj më vonë, më telefonoi Bashkimi.
— Epo? — pyeti ai me atë tonin e tij gjysmë serioz, gjysmë tallës. — Çfarë ndodhi me kandidatet e fondacionit tim që nuk ekziston?
Ia tregova të gjitha.
Ai qeshi.
— Atëherë ai takim paska shërbyer për diçka.
— Më shumë nga sa mendonim.
— Po vjehrra jote?
— Ende më sheh si koprrace.
— Shkëlqyeshëm, — tha ai. — Kufijtë funksionojnë më mirë pikërisht atëherë kur njerëzit që donin t’i shkelnin vazhdimisht fillojnë të ankohen për ta.
Këtë fjali nuk e harrova kurrë.
Sepse për shumë kohë kisha besuar se paqja në familje mbahej duke lëshuar pak këtu, duke paguar diçka atje, duke gëlltitur komente të hidhura e duke buzëqeshur, vetëm që të mos hapej debat.
Por njerëzit që e ngatërrojnë bujarinë me detyrimin nuk ngopen kurrë.
Nëse një herë paguan darkën, herën tjetër presin që të paguash pushimet.
Nëse organizon falas një ditëlindje, pas saj fillojnë ta marrin si të natyrshme që do të organizosh edhe dasmën.
Nëse jep para hua pa vendosur kufij të qartë, një ditë do të kuptosh se të ardhurat e tua janë futur në buxhete që ti as nuk e dije se ekzistonin.
Dhe kur më në fund thua “jo”, ata të quajnë egoist, sepse papritur nuk po marrin më diçka që, në fakt, nuk u kishte përkitur kurrë.
Arlinda mësoi se asnjë festë nuk ia vlen të nisësh një martesë me borxhe.
Gentiani mësoi se të mbrosh gruan tënde nuk do të thotë të tradhtosh nënën.
Dhe unë mësova diçka edhe më të thjeshtë.
Familja mund të kërkojë ndihmë.
Mund ta pranojë bujarinë.
Mund të jetë mirënjohëse për një nder.
Por ajo që nuk duhet të bëjë kurrë është ta kthejë këtë në të drejtë të vetën.
Sepse mes fjalëve:
“Na ndihmoni dot?”
dhe
“Unë tashmë i kam premtuar paratë e tua”
ka një ndryshim të jashtëzakonshëm.
Dhe ndonjëherë, disa njerëz e kuptojnë këtë ndryshim vetëm kur detyrohen ta dëgjojnë me zë të lartë, para të tjerëve, sa absurde tingëllon kërkesa e tyre sapo bëhet fjalë për xhepin e dikujt tjetër.
Që atëherë, sa herë Mimoza nis një fjali me:
— Sepse ne jemi familje…
Gentiani më hedh menjëherë një vështrim.
Ne shikojmë njëri-tjetrin.
Pastaj ai pyet:
— Sa kushton?
Çuditërisht, pas kësaj pyetjeje, biseda pothuajse gjithmonë mbyllet menjëherë.