— Donika do të shpërngulet nesër, — tha Rei, duke futur në gojë me kënaqësi një copë pule të pjekur.
E shqiptoi këtë aq shkujdesur, sikur po i tregonte parashikimin e motit për ditën tjetër. Në zërin e tij nuk kishte as më të voglin dyshim, as pyetje të fshehur. Ishte thjesht shpallja e një fakti, e mbështjellë me atë vetëkënaqësinë e njeriut që ka vendosur në emër të të gjithëve dhe është i bindur se vendimi i tij është i vetmi i drejtë.
Arlinda e uli ngadalë pirunin mbi pjatë. Nuk e përplasi, nuk e hodhi, por e vendosi me një saktësi të ftohtë, gati jonjerëzore. Tingulli i metalit mbi porcelan, në atë çast, iu duk sikur ia çau veshët.
Ajo përtypi pa ngut kafshatën e fundit të sallatës, e kapërdiu dhe piu pak ujë nga gota. Gjatë gjithë asaj kohe nuk ia hoqi sytë të shoqit. Vështrimi i saj ishte i qetë, i përqendruar, pothuaj hetues, sikur po e shihte për herë të parë në jetë.
Rei, i zënë tërësisht me darkën dhe me rëndësinë që i kishte dhënë vetes, nuk e vuri re ndryshimin. Ai priste një reagim plot entuziazëm, mirënjohje të kulluar për kujdesin e tij të madh.
— Apartamentin e saj me dy dhoma do ta japë me qira, — vazhdoi ai, duke fshirë cepat e buzëve me pecetë. Dukej qartë se po shijonte çdo sekondë të këtij çasti. — E merr me mend çfarë shtese do të jetë kjo për pensionin e saj? Dhe, për më tepër, edhe neve do të na ndihmojë. Gatuan për mrekulli, do të japë dorë edhe me pastrimin, kështu që edhe ti do ta kesh më të lehtë. Madje kam folur edhe me agjentin imobiliar; janë gjetur klientë të mirë, një familje e re, serioze.
Ai rrezatonte. Rrezatonte si një samovar i lustruar deri në shkëlqim. I ngjante një magjistari që sapo kishte nxjerrë nga kapela jo vetëm një lepur, por një elefant të tërë, dhe tani priste duartrokitje të stuhishme, të pafundme. Ai kishte vendosur, ai i kishte rregulluar të gjitha, ai i kishte bërë të lumtura të dyja: nënën dhe gruan. Djali i përsosur, bashkëshorti i përsosur. Vetëm se Arlinda nuk po nxitonte të shpërthente në duartrokitje.
Ajo e anoi pak kokën dhe në buzë i kaloi një buzëqeshje e hollë. Por pikërisht ajo buzëqeshje e bëri Rein të ndihej befas keq, sikur një rrymë e ftohtë i përshkoi shpinën. Në të nuk kishte as gëzim, as ngrohtësi; vetëm një kureshtje të akullt, të mprehtë si brisk, si ajo e një kirurgu që shqyrton fushën e operacionit.
— Ide e shkëlqyer, i dashur, — tha ajo me një zë të sheshtë e të qetë, pothuaj të ëmbël, që binte në kundërshtim të plotë me sytë e saj. — Thjesht gjeniale. Por e di çfarë do të ishte edhe më mirë? Që askush të mos ndihej i lënë pas dore. Që gjithçka të ishte e drejtë.
Rei rrudhi ballin, pa kuptuar. Nuk e ndiente grackën. Ende pluskonte në euforinë e bujarisë së vet. Para syve shihte vetëm përfitime: kuzhiniere falas, pastruese falas dhe një të ardhur shtesë për buxhetin e familjes, të cilën, në mendjen e tij, mund ta shpenzonte për pajisje peshkimi dhe për një konsolë të re lojërash.
Atëherë Arlinda goditi. U përkul përpara, mbështeti bërrylat mbi tavolinë dhe zëri iu bë i fortë si çelik i kalitur.
— Nëse nëna jote do të vijë të jetojë me ne dhe apartamentin e saj do ta japë me qira, atëherë çfarë mendon nëse, për ta bërë “lumturinë” të plotë, ftoj edhe unë nënën time këtu? Pastaj do të shohim se cila prej tyre do ta detyrojë tjetrën të dorëzohet më shpejt!
Reit i shkoi keq kafshata. U kollit, fytyra iu bë menjëherë vjollcë. E pa gruan sikur ajo nuk kishte propozuar thjesht të sillte vjehrrën në shtëpi, por të strehonin në sallon një krokodil të uritur.
— A je në vete? — mezi nxori ai, pasi piu pak ujë. — Ç’lidhje ka nëna jote me këtë punë? Kjo është krejt tjetër gjë!
— Çfarë është tjetër, Rei? — Arlinda nuk e ngriti zërin, dhe pikërisht ajo qetësi e ngrirë ndikonte mbi të më shumë se çdo ulërimë. — Ma shpjego. Nëna jote është vetëm, edhe nëna ime është vetëm. E jotja dëshiron të na ndihmojë, ndërsa e imja është e bindur se ndihma e saj na është jetike; këtë ma përsërit çdo ditë në telefon. Nëna jote do të marrë një shtesë të këndshme për pensionin, kurse e imja do të kursejë shpenzimet e shtëpisë. A nuk është e drejtë? Sipas meje, është më se e drejtë.
— Po… po nëna ime është e qetë, nuk do të na bezdisë! — hodhi ai argumentin e parë që i erdhi ndër mend, edhe pse vetë e kuptoi sa i dobët ishte.
— Kurse e imja çfarë do të bëjë? Do të vrapojë nëpër apartament me daulle? — ia ktheu Arlinda me ironi. — Në krahasim me disa njerëz të tjerë, nëna ime është engjëll i gjallë. Është grua e kulturuar, mësuese muzike me dyzet vjet përvojë. Në mbrëmje do të na luajë Chopin. Piano, sigurisht, nuk kemi ku ta vendosim, por do t’i blejmë një sintetizator. A nuk tingëllon mrekullueshëm? Do të kemi atmosferë kulturore në shtëpi.
Rei hapte e mbyllte gojën si peshk i nxjerrë në breg. Kishte rënë në një kurth të ndërtuar me vetë argumentet e tij. Çdo përpjekje për të kundërshtuar, apo për të ulur vlerën e nënës së gruas, do të dukej si fyerje e drejtpërdrejtë dhe si standard i dyfishtë i hapur. Nuk mund të thoshte: “Nëna ime është më e mirë se e jotja, sepse është e imja.” Kishte rënë brenda si një fillestar në një lojë shahu fare primitive.
— Pra, i dashur? — pyeti Arlinda, duke e lënë pyetjen të qëndronte pezull mes tyre.