Arlinda mori pirunin, nguli me qëllim një copë kastravec dhe e përtypi me një oreks të tepruar, gati sfidues.
— T’i ftojmë të dyja, atëherë? Dhoma e tretë është bosh. Vendosim aty dy krevate, nga një në secilën anë. Do të jetë gazmore. Si një familje e madhe italiane. Pra, e vendosëm?
Rei e shtyu pjatën tutje pa thënë asnjë fjalë. Pula e nisur mbeti aty, e braktisur. Oreksi iu zhduk sikur dikush t’ia kishte fikur me çelës. Ai e vështroi gruan dhe kuptoi se ajo nuk po tallej, as nuk po bënte presion sa për ta trembur. Në sytë e Arlindës digjej ai shkëlqim i ftohtë e i zjarrtë njëkohësisht, që e kanë strategët kur presin me padurim fillimin e një beteje të bukur. Rei ende shpresonte se kjo ishte thjesht një trill i çuditshëm, një marrëzi e çastit që do t’i kalonte. Nuk e dinte se plani djallëzor nuk kishte lindur aspak në kokën e saj, por ishte shpikur nga nëna e saj gjeniale gjatë një bisede telefonike vetëm një orë më parë. Dhe mekanizmi tashmë ishte vënë në lëvizje.
Dy ditë më vonë, apartamenti i tyre me tri dhoma nuk ishte më apartamenti i tyre. Ai ishte shndërruar në një poligon, në një zonë neutrale ku dy fuqi armiqësore kishin ardhur për t’u përplasur.
E para mbërriti Majlinda. Në fakt, ajo nuk hyri; ajo u rrokullis në korridor si një top boulingu. Pas saj u shfaq Rei, i ngarkuar me dy çanta gjigante me kuadrate dhe me një valixhe të vjetër, por të mbajtur mirë, që kërciste lehtë mbi rrota.
— Ja ku e keni qiramarrësen! — shpalli Majlinda që në prag, duke hedhur rreth e qark një vështrim pronareje, sikur po bënte inventarin e pasurisë. — Rei, valixhen çoje menjëherë në dhomë. Çantat në kuzhinë, se aty kam ushqimet dhe s’duhet të prishen. Arlindushkë, ç’është ky pluhur këtu në qoshe? Duhet fshirë.
Ajo vepronte pa u ndalur, pa pyetur, pa lënë boshllëqe. Prania e saj e mbushte shtëpinë nga tavani deri te dyshemeja. Energjia që sillte me vete i ngjante më shumë një fatkeqësie natyrore: e zhurmshme, gjithëpërfshirëse dhe krejtësisht e pandalshme. Pa humbur kohë, hyri në kuzhinë, hapi frigoriferin, tundi kokën me pakënaqësi para rafteve gjysmëbosh dhe nisi të nxirrte nga çantat ushqimet e përgatitura në shtëpi. Kavanozin elegant të Arlindës me ullinj e shtyu vendosmërisht në cepin më të largët. Nuk kërkoi leje. Ajo vendoste rregullin e vet, dhe ai rregull, sipas saj, ishte i vetmi i drejtë, ndaj nuk kishte nevojë për diskutim.
Një orë më pas ra zilja për herë të dytë. Elsa u shfaq në prag qetë, thuajse pa zhurmë. Kishte veshur një pallto elegante dhe mbante në dorë një çantë të vogël, të hollë e të rafinuar. Ajo ishte e kundërta e plotë e Majlindës. Nuk të godiste si dallgë e madhe; të afrohej si niveli i ujit që ngrihet ngadalë, aq ngadalë sa e kupton vetëm kur të ka mbuluar deri te gjunjët.
— Mirëmbrëma, — tha me zë të butë dhe ia afroi Arlindës faqen e pudrosur për ta puthur. — Rei, përshëndetje. Shoh që paskeni tashmë mysafirë.
Sytë e saj rrëshqitën nëpër korridor dhe u ndalën mbi Majlindën, e cila po dilte pikërisht atë çast nga kuzhina me një leckë të lagur në dorë.
— Majlinda, — i prezantoi Rei nënat, ndërsa ndiente një djersë të ftohtë t’i zbriste përgjatë shpinës.
— Elsa, — u përkul lehtë nëna e Arlindës, me një buzëqeshje të sjellshme, por aq të ftohtë sa të priste.
Gjaku i parë u derdh po atë mbrëmje. Pas darkës, që përbëhej kryesisht nga qoftet e sjella nga Majlinda, të gjithë kaluan në dhomën e ndenjjes.
Majlinda, me sigurinë e një zonje shtëpie me të drejta të plota, u ul në kolltukun e preferuar të Reit dhe mori telekomandën në dorë me një lëvizje të prerë. Fiks në orën nëntë fillonte seriali i saj i dashur, një sagë lotësh mbi fatin e rëndë të grave.
— Ja, tani nisin “Rrënojat e lumturisë”, — njoftoi ajo dhe shtypi butonin.
— A nuk mund ta kalonim te kanali kulturor? — pyeti Elsa pa ngritur zërin. — Sot transmetojnë nga Opera e Vjenës. Njeriu ka nevojë edhe për diçka për shpirtin, jo vetëm për gjithë këtë…
Ajo nuk e përfundoi fjalinë, por “gjithë këtë” tingëlloi si një vendim gjykate ndaj gjithë prodhimeve të lira për masën. Majlinda e ktheu kokën ngadalë. Fytyra, që pas darkës i ishte skuqur këndshëm, iu errësua si re stuhie.
— Kam qenë gjithë ditën në këmbë, kam paketuar, kam mbartur gjëra, jam lodhur. Dua të shoh serialin tim dhe të çlodhem pak.
— Mund të çlodhesh edhe me sy mbyllur, — ia ktheu Elsa, pa e prishur aspak tonin e edukuar. — Ndërsa muzika e mirë qetëson sistemin nervor. Rei, besoj se ti nuk ke kundërshtim të dëgjojmë Mozart, apo jo?
Rei u ndje si një shënjestër ku ishin drejtuar njëkohësisht dy pushkë snajperi.
— Nëna, ju lutem, pse silleni si fëmijë? Le të shohim lajmet. Është zgjidhje e mesme, kompromis.
Por për kompromis ishte tepër vonë. Nuk bëhej më fjalë për një kanal televiziv. Ishte luftë për pushtet. Arlinda, e ulur në cepin tjetër të divanit, e ndiqte skenën në heshtje. Në buzët e saj fshihej një buzëqeshje e imët, aq e lehtë sa mezi dallohej.
Të nesërmen në mëngjes, konflikti kaloi në një nivel tjetër. Beteja për banjën nisi në orën shtatë. Majlinda e pushtoi e para dhe qëndroi aty për një kohë të gjatë, me ujin që rridhte me zhurmë dhe me këngë popullore që i këndonte me zë të plotë. Elsa priti radhën e vet me fytyrë guri, pa shprehur as bezdi, as nxitim. Pastaj u mbyll edhe ajo në banjë për po aq gjatë, por në një heshtje varri, e cila, çuditërisht, të acaronte edhe më shumë. Rei, që tashmë po vonohej për në punë, u detyrua t’i lante dhëmbët në kuzhinë.