Frigoriferi, ndërkohë, ishte shndërruar në një hartë të mirëfilltë lufte. Ana e djathtë mbahej nga Majlinda: radhë kavanozësh, kuti ushqimesh, enë të mbushura deri në kapak, të vendosura me një rregull që nuk pranonte kundërshtim. Ana e majtë i përkiste Elsës: kuti të pastra, të mbyllura me kujdes, secila me etiketën e vet. Mjaftonte që dikush, qoftë edhe pa dashje, të prekte “territorin” e tjetrës, dhe kjo menjëherë lexohej si provokim i hapur.
Kulmi erdhi me supën. Të dyja nënat vendosën, si me marrëveshje të fshehtë, ta gatuanin në të njëjtën ditë. Mbi sobë qëndronin dy tenxhere, si dy kampe armike përballë njëri-tjetrit, secila duke lëshuar aromat e veta dhe, bashkë me to, bindjet e veta kulinare. Në mbrëmje, Rei duhej të zgjidhte cilën do të hante. Ai e dinte shumë mirë se çdo lugë do të interpretohej si deklaratë politike. Cilado pjatë të prekte e para, do të ishte si t’i shpallte luftë palës tjetër. Dhe ferri, në të vërtetë, sapo kishte hapur dyert.
Përplasjet e para, të zhurmshme dhe të drejtpërdrejta, u fashitën shpejt. Por vendin e tyre e zuri diçka shumë më e rëndë: një luftë e heshtur, e imët, partizane. Ajri në apartament u bë i trashë, i rëndë, pothuajse i palëvizshëm, si në një varr të mbyllur ku edhe fjala më e pakujdesshme mund të shkaktonte shembje. Nuk kishte më ulërima, as debate të hapura. Tani sundonte një qetësi ngjitëse, mbytëse, e mbushur me vështrime qortuese, psherëtima demonstrative dhe heshtje aq të theksuara, sa tingëllonin më fort se britmat. Arlinda dhe e ëma kishin kaluar në fazën tjetër të planit: shkatërrimin e ngadaltë e të qëllimshëm të nervave të Reit.
Qendra e betejave mbeti, si më parë, kuzhina. Majlinda, adhuruese e ushqimeve të bollshme, të yndyrshme dhe “siç i ka hije shtëpisë”, gatuante shumë, rëndë dhe gjatë. Ajo e pushtonte sobën e furrën për orë të tëra, sikur të kishte marrë me qira gjithë kuzhinën. Elsa, përkrahëse e të ushqyerit të shëndetshëm, e duronte në heshtje këtë pushtim, duke pritur çastin kur më në fund do të mund të përgatiste supën e saj dietike me brokoli.
Një ditë, pikërisht kur supa e Elsës po ziente ngadalë në zjarr të ulët, Majlinda hyri në kuzhinë me kriporen në dorë.
— Oh, Elsa, sa e lezetshme duket kjo supa jote, gjithë gjelbërim! — cicëroi ajo me një ëmbëlsi të rreme. — E ke hedhur kripën apo jo? Se unë po skuq qofte për Rein dhe thashë, mos i duken pa kripë djalit.
— Kripën e hedh në fund, Majlinda. Faleminderit, — u përgjigj Elsa qetë.
— Po ta provoj pak, a bën? — tha tjetra dhe, pa pritur leje, futi lugën në tenxhere. E afroi te buzët, shtrembëroi fytyrën dhe menjëherë hodhi një dorë të mirë kripe brenda. — Ja kështu! Desha vetëm të shihja a ishte në rregull. Më duket më rrëshqiti dora. Pleqëria, moj Elsa, nuk është gëzim.
Doli nga kuzhina duke lënë pas Elsën, e cila vështronte lëngun e prishur pa lëvizur qerpikun. Nuk tha asnjë fjalë. Mori tenxheren, e çoi te lavamani dhe, në heshtje të plotë, e derdhi të gjithën.
Hakmarrja u servir të nesërmen. Majlinda krenohej me një bluzë të bardhë, të ngrirë nga niseshteja, që e ruante “për raste të veçanta”. Elsa, duke bërë një pastrim të madh të shtëpisë, “gabimisht” e mori edhe atë bluzë dhe e futi në lavatriçe bashkë me xhinset e reja blu të Reit.
— Majlinda, të lutem, mos u shqetëso, — i tha në mbrëmje me fytyrën më të pafajshme në botë, ndërsa i tregonte bluzën tashmë të mbushur me hije të zbehta blu. — E lava bashkë me rrobat me ngjyra. Mendova ta freskoja pak. E bardha, sidomos këtu, nxihet kaq shpejt. Tani, të paktën, ka marrë një nuancë më fisnike.
Majlinda mbeti e ngrirë. Fytyra iu bë e kuqe si panxhari, ndërsa duart iu mblodhën grusht. Por nuk kishte çfarë të vërtetonte. Në fund të fundit, kjo quhej “ndihmë”. Madje “kujdes”.
Megjithatë, objektivi kryesor i sulmeve ishte Rei. Ai ishte trofeu që secila nga nënat përpiqej ta tërhiqte në kampin e vet. Tashmë nuk kthehej më nga puna për në shtëpi; dukej sikur ecte drejt vendit të ekzekutimit. Çdo mbrëmje, kur fuste çelësin në bravë, ndalonte për pak sekonda dhe dëgjonte. Nga zhurmat përpiqej të merrte me mend si ishin rreshtuar forcat armike brenda. Por sapo hapte derën, pa përjashtim, i gjente të dyja aty, në pritje.
— Rei, biri im, erdhe më në fund! — hidhej Majlinda drejt tij, duke u përpjekur t’i merrte çantën nga dora. — Je lodhur, zemër? Të kam bërë pure patatesh me qofte, akoma të nxehta!
— Rei, mos u ngut, — ndërhynte menjëherë Elsa, duke i zgjatur pantoflat. — Më parë laji duart dhe ndërro rrobat. Pluhuri i rrugës nuk duhet sjellë nëpër shtëpi. Për darkë është më mirë diçka e lehtë; të kam përgatitur sallatë me perime.
E copëtonin, thuajse fjalë për fjalë. Ai ulej në tavolinë dhe përpara i vendoseshin dy pjata. Merrte pak nga pureja dhe Majlinda e shikonte Elsën me triumf të hapur. Prekte me pirun sallatën dhe Elsa i hidhte rivales një vështrim ku lexohej qartë epërsia morale dhe intelektuale.
Syri i majtë i Reit filloi t’i dridhej. Çdo zhurmë e papritur e bënte të kërcente nga vendi. Fliste gjithnjë e më pak, përgjigjej me një fjalë, sikur çdo fjali e gjatë të ishte luks i rrezikshëm. Shtëpia nuk ishte më strehë; ishte kthyer në dhomë torture.
Arlinda, ndërkaq, qëndronte jashtë gjithë kësaj. Ajo ishte si Zvicra: neutrale, e sjellshme dhe e padepërtueshme. Në mbrëmje ulej me një libër në dorë, ndërsa rreth saj vërtiteshin stuhi të padukshme. Një natë, pasi një debat mbi mënyrën e duhur të hekurosjes së rrobave e çoi Rein buzë çmendurisë dhe ai u mbyll me vrull në dhomën e gjumit, Elsa kaloi qetësisht pranë kolltukut ku rrinte e bija dhe i pëshpëriti:
— Edhe dy-tre ditë, Arlinda. Klienti gati është pjekur.
Pa ngritur sytë nga libri, Arlinda bëri një tundje koke aq të lehtë, sa mezi u vu re. Plani i tyre ishte tashmë në lëvizje.