Mekanizmi funksionoi pa asnjë ngecje. Vullkani ishte gati të shpërthente.
Kaloi edhe një javë. Shtatë ditë të tëra, ku secila dukej më e gjatë, më e rëndë dhe më e padurueshme se ajo që kishte kaluar. Rei u tret në fytyrë, u dobësua, u bë i zbehtë e i lodhur, ndërsa poshtë syve iu thelluan rrathë të errët. Dridhja nervoze e syrit të majtë nuk ishte më një episod i rastësishëm, por gjendje e përhershme. Ai nuk përpiqej më të zbuste askënd, as të ndërmjetësonte mes tyre. Në shtëpinë e vet lëvizte si hije, me hapa sa më të lehtë, duke u munduar të mos dëgjohej, të mos shihej, të mos bëhej shkak për një tjetër luftë të padukshme.
Por atë mbrëmje përplasja nuk mund të shmangej më.
Nga puna u kthye i rraskapitur deri në palcë. Që në shkallë i erdhi në hundë një përzierje aromash: mish i skuqur, perime të ziera, hudhër dhe avull i rëndë kuzhine. Stomaku iu mblodh menjëherë nga një parandjenjë e keqe. Futi çelësin, hapi derën dhe mbeti në vend.
Në korridor e prisnin të dyja nënat. Qëndronin nga të dy anët e hyrjes, si dy roje ceremoniale përpara një monumenti. Fytyrat i kishin të tendosura, solemne, gati triumfuese.
— Rei, biri im, hyr, laji duart, të kam bërë mishin tënd të preferuar me hudhër! — shpalli Majlinda me një zë të lartë e tepër të gëzuar.
— Rei, unë përgatita peshk të zier në avull me shparg, — ndërhyri Elsa qetë, por me atë tonin e saj që nuk lejonte kundërshtim. — Nuk duhet të hash kaq shumë mish të skuqur. Nuk të bën mirë për enët e gjakut.
Ai kaloi mes tyre pa thënë asnjë fjalë. E hodhi çantën mbi një karrige dhe u zhduk në banjë.
Dhjetë minuta më vonë u ul në tryezën e kuzhinës. Përpara tij, sikur të ishte dhënë një urdhër i fshehtë, u vendosën dy pjata. Në njërën ngrihej avulli mbi një copë mishi të kuqërremtë, të yndyrshëm, të rrethuar nga një mal pureje patatesh. Në tjetrën shtrihej një copë peshku e zbehtë, pothuajse pa jetë, mbi disa bishta të gjelbër shpargu.
Nuk ishte darkë. Ishte gjyq. Ishte një zgjedhje e vënë përpara tij: mes së shkuarës dhe së ardhmes, mes zakonit dhe përkujdesjes së imponuar, mes dy grave që ia kishin shndërruar jetën në një ferr të rregulluar me përparëse kuzhine.
— Hajde, biri im, haje sa është ende i ngrohtë, — i tha Majlinda, duke ia shtyrë pjatën më pranë.
— Rei, fillo me peshkun. Pas një dite pune është më i lehtë për stomakun, — tha Elsa dhe bëri të njëjtën gjë me pjatën e saj.
Të dyja e vështronin pa iu ndarë. Shikimet e tyre përplaseshin diku mbi kokën e tij si dy tehe të ftohta. Ai rrinte ulur, me sytë ngulur në hapësirën boshe mes dy pjatave. Nuk mund të hante. Mezi merrte frymë. Ndiente se kjo lloj “dashurie” po ia mbyllte grykën ngadalë, por me siguri të frikshme.
— Do të hajë mishin, — tha prerë Majlinda. — Burrit i duhet mish, jo këto barishte.
— Nuk jeni ju ajo që vendos çfarë i duhet, — ia ktheu Elsa me akull në zë. — Shëndeti vlen më shumë se tekat e çastit.
Dhe pikërisht atëherë u këput filli i fundit që mbante ende të lidhur vetëpërmbajtjen e tij. Rei nuk bërtiti menjëherë. Nga fyti i doli një tingull i çuditshëm, i ngjirur, i egër, si klithma e një kafshe të plagosur. Pastaj u ngrit vrullshëm. Karrigia u shty pas me një zhurmë të fortë.
— JASHTË! — zëri i tij ishte aq i ulët, aq i huaj dhe i frikshëm, sa edhe vetë ai nuk dukej sikur e njihte.
Të dyja gratë ngrinë. E panë të shtangura, sikur për herë të parë po kuptonin se përballë tyre nuk kishin më njeriun që mund ta shtynin majtas e djathtas.
— Ç’ke, biri im? — belbëzoi Majlinda, krejt e hutuar.
— JASHTË. TË DYJA. TANI, — shqiptoi ai ngadalë, fjalë për fjalë, duke parë përmes tyre, jo drejt tyre. Fytyra i ishte bërë e bardhë si mur, ndërsa syri që i dridhej nisi një lëvizje të çmendur. — Merrni plaçkat tuaja. Dhe dilni nga shtëpia ime. Menjëherë.
— Rei, çfarë po thua kështu? — u përpoq Elsa ta kthente te arsyeja, me një qetësi që këtë herë tingëlloi e pasigurt.
— THASHË TË DILNI JASHTË! — Ai përplasi grushtin mbi tryezë. Pjatat kërcyen dhe u përplasën me një tingull të mprehtë. Nuk i shikoi më. U kthye drejt derës së hyrjes, shkoi atje dhe e hapi kanat më kanat. Një rrymë e ftohtë ajri hyri brenda, duke çarë atmosferën elektrike të kuzhinës. — Keni pesë minuta.
Në zërin e tij dhe në boshllëkun e syve kishte diçka që nuk linte vend as për debat, as për lutje. Nuk ishte më zemërim. Ishte shterim i plotë, djegie deri në fund, ai çasti i fundit pas të cilit nuk mbetet as zjarr, vetëm hi dhe zbrazëti. Nënat shkëmbyen një vështrim dhe e kuptuan se gjithçka kishte marrë fund. Pa bërë zë, me fytyra të ngrysura e të fyer, shkuan në dhomën ku kishin lënë gjërat, morën çantat dhe palltot.
Pas tri minutash ishin sërish në korridor. Rei qëndronte pranë derës së hapur, i palëvizshëm si një statujë. Nuk u zgjati dorën. Nuk u ndihmoi me asgjë. Nuk tha as lamtumirë. Vetëm priti.
Kur dera u mbyll pas tyre, ai mbeti edhe pak aty, në korridor, sikur trupi nuk i bindej ende. Pastaj, me një lëvizje të ngadaltë, rrotulloi çelësin në bravë.
Më në fund, në banesë ra heshtja aq shumë e dëshiruar. Ishte një heshtje therëse, pothuajse e pazakontë. Nuk kishte hapa, nuk kishte psherëtima të qëllimshme, nuk kishte fërkime, ankesa apo përplasje enësh. Vetëm qetësi.
Arlinda, e cila gjatë gjithë kohës kishte qëndruar në sallon, u ngrit ngadalë. Pa nxitim, hyri në kuzhinë, mori të dyja pjatat e paprekura dhe i futi në frigorifer. Pastaj hapi barin, nxori një shishe verë të kuqe të shtrenjtë dhe një gotë të gjatë me fron. Mbushi gotën, shkoi pranë dritares dhe piu një gllënjkë të vogël, duke parë dritat e qytetit që vezullonin në errësirë.
Në buzët e saj u shfaq një buzëqeshje fitoreje, e pastër, e qetë, e paprishur nga asnjë grimë pendimi. Ajo kishte arritur pikërisht atë që donte.
Telefoni ra. Ishte e ëma.
— E? — u dëgjua nga ana tjetër zëri i ulët, praktik, pothuajse zyrtar i Elsës.
— Gjithçka sipas planit, mama, — u përgjigj Arlinda po aq butë, ndërsa piu edhe një gllënjkë verë. — Absolutisht gjithçka. Mund të kthehesh në shtëpi. Ishe e jashtëzakonshme.
— E di, bija ime. E di…