— A e kupton ti fare që djali im po heq nga goja kafshatën e fundit? — zëri i Afërdita Hasanit kumbonte aq fort në telefon, sa Eriola Prifti e largoi padashur aparatin nga veshi.
— Çfarë doni të thoni me këtë? — pyeti ajo me qetësi, megjithëse përgjigjen e dinte që përpara. Afërdita e telefononte rregullisht me të njëjtën akuzë.
— Oltiani të dërgon para të majme për vajzën, ndërsa ti nuk i tregon asnjë faturë! Ku i çon gjithë ato lekë?
Eriola mori frymë thellë dhe, siç ia kishte këshilluar një shoqe, numëroi në heshtje deri në pesë. Jashtë dritares sapo po zbardhte. Klea katërvjeçare flinte ende në shtratin e saj të vogël. E premtja kishte nisur keq që në minutat e para.
— Afërdita Hasani, tani është ora gjashtë e mëngjesit. Pas një ore duhet të dal nga shtëpia: të çoj Klean në kopsht dhe të arrij në punë, — Eriola përpiqej ta mbante zërin të sheshtë, ndonëse përbrenda i vlonte gjithçka. — Shtatë mijë lekë nuk janë ndonjë pasuri. A e keni idenë sa kushtojnë rrobat e fëmijëve, ushqimi, lodrat, pagesa e kopshtit?
— Mos u përpiq të më hedhësh hi syve! — ia preu ish-vjehrra. — Oltiani im punon si kafshë, kurse ti i shpenzon paratë ku të teket! Unë kërkoj llogari për çdo shpenzim! Të gjitha faturat e muajit të kaluar! Dhe mos guxo të nxjerrësh justifikime!
Eriola mbylli sytë. Kështu niste pothuajse çdo bisedë me ish-vjehrrën që prej divorcit me Oltianin, dy vjet më parë. Dy vite liri, që në të vërtetë nuk kishin qenë aq të lira sa dukej.
— Afërdita Hasani, ta flasim më vonë këtë punë. Duhet të bëj gati vajzën.
— Gjithmonë shmangesh! — nuk ndalej ajo. — Oltiani më tha se je veshur e stolisur, madje ke blerë edhe xhup të ri. Me paratë e tij, apo jo? Me lekët e fëmijës?
Në atë çast, në dhomë hyri Klea, ende e përgjumur, duke shtrënguar në duar lepurushin prej pelushi. Eriola i buzëqeshi butë së bijës.
— Më duhet ta mbyll, Afërdita Hasani. Mirupafshim, — tha ajo dhe shtypi butonin e mbylljes së telefonatës, pa pritur përgjigje.
— Mami, ishte gjyshja Afërdita? — pyeti Klea, ndërsa u ngjit në prehrin e saj.
— Po, zemër. Ajo… të dërgoi të fala, — gënjeu Eriola, duke e përqafuar fort.
Ajo e mbante mend fare mirë si kishte nisur gjithçka. Katër vjet më parë ishte martuar me Oltianin, e bindur sinqerisht se kishte gjetur dashurinë e jetës. I gjatë, me sy kafe të vëmendshëm dhe flokë pak kaçurrela, ai i dukej burri ideal. Është e vërtetë që shoqet e kishin paralajmëruar që atëherë: marrëdhënia e tij me të ëmën ishte tepër e çuditshme. Por cila vajzë e dashuruar dëgjon këshilla të arsyeshme?
— Hajde, Klea ime, bëhu gati, duhet të shkojmë në kopsht, — Eriola e puthi të bijën në majë të kokës. — Sot ke mëngjesin tënd të preferuar: omëletë me djathë!
Dita e punës u zvarrit pa fund. Eriola rrinte ulur në tavolinën e saj në zyrën e kompanisë së ndërtimit dhe shfletonte dokumente, por mendimet i ktheheshin vazhdimisht te biseda e mëngjesit. Telefoni iu drodh sërish. Mesazh nga Afërdita Hasani: “I pres faturat deri në darkë. Po nuk i solle, do ta zgjidhim me gjykatë. Oltiani ka të drejtë të dijë.”
— Prapë po të mundon ish-vjehrra? — pyeti Ina Marku, kolegia e saj dhe e vetmja në zyrë që dinte çfarë po kalonte Eriola.
— Si zakonisht, — psherëtiu ajo. — Kërkon raport për shtatë mijë lekë pension ushqimor. E imagjinon? Për shtatë mijë! Vetëm për seancat e Klesë me logopedin shpenzoj më shumë në muaj.
— Po burri çfarë thotë?
— Ish-burri, — e korrigjoi Eriola. — Çfarë të thotë? Të njëjtën gjë: “Mami ka të drejtë, nuk janë pak para, duhet të japësh llogari.” Është për të qeshur, sepse kur jetonim bashkë, ai mendonte se për fëmijën s’duhej shpenzuar fare. Sipas tij, ajo ishte ende e vogël dhe nuk kishte nevojë për asgjë.
Asaj iu kthyen në mendje vitet kur kursente në çdo gjë, edhe pse në letër ishin familje. Oltiani kishte ngulur këmbë që ajo të kthehej në punë pa mbushur Klea as gjashtë muaj. “Pse rri kot në shtëpi? Nuk sjell para në familje!” i thoshte. Ndërkohë, pagën e vet ia dorëzonte të ëmës, gjoja “për ta ruajtur”. Në buxhetin e shtëpisë, nga të ardhurat e tij, mbërrinte vetëm një pjesë e papërfillshme.