Eriola e kujtonte ende me hidhërim ditën kur i kishte kërkuar para për qumështin dhe ushqimet e bebes.
— Më duket sikur e kam përpara syve, — vazhdoi ajo, me zë të ulët. — I thosha: “Më duhen para për Klean”, ndërsa ai ma kthente: “Prapë po kërkon? Dje të dhashë.” Dhe “dje” ishin vetëm pesëqind Lekë për gjithë javën. Po të mos më kishte ndihmuar nëna ime, nuk e di si do t’ia kisha dalë.
Ina Marku tundi kokën, e indinjuar.
— E pabesueshme… Po si arrite ta duroje kaq gjatë?
— Shpresoja se do të ndryshonte kur Klea të rritej pak, — tha Eriola. — Mendoja se një ditë do ta kuptonte se fëmija nuk rritet me fjalë, por me kujdes, kohë dhe përgjegjësi.
Në atë çast, dera e zyrës u hap dhe brenda hyri Enver Çuko, drejtori i kompanisë. Ai ndaloi pranë tavolinës së saj dhe foli shkurt:
— Zonja Prifti, pas pesë minutash ejani në zyrën time.
Pastaj u kthye dhe u zhduk pas derës së kabinetit të tij.
Ina e pa menjëherë me shqetësim.
— Çfarë mund të jetë?
— S’e kam idenë, — u përgjigj Eriola, duke ngritur supet.
Por brenda saj diçka u shtrëngua fort. Mos vallë Afërdita Hasani kishte arritur deri edhe te puna e saj?
Kur hyri në zyrën e drejtorit, Enver Çuko i bëri shenjë të ulej. Ai nuk dukej i zemëruar, por fytyra e tij ishte serioze.
— Uluni, ju lutem. Sot mora një telefonatë mjaft të çuditshme. Një zonjë me emrin Afërdita Hasani më siguroi se ju po i shpenzoni paratë e djalit të saj për qëllime të tjera. Çfarë po ndodh?
Eriola ndjeu gjakun t’i ngjitej në faqe. Nuk dinte nëse po skuqej nga turpi apo nga zemërimi.
— Zoti Çuko, unë…
— Një moment, — e ndërpreu ai me qetësi. — Nuk po ju akuzoj. Dua vetëm të kuptoj situatën. Kjo grua më telefonoi dy herë brenda paradites. Më kërcënoi me ankesa, me kontrolle, me gjithçka. Përmendi disa shtatë mijë Lekë.
Eriola mori frymë thellë. Pastaj, pa hyrë në hollësi të panevojshme, i tregoi gjithçka: për Oltianin, për nënën e tij, për mënyrën si ia përplasnin në fytyrë çdo qindarkë, për faktin që ajo po e mbante e vetme fëmijën, ndërkohë që merrte vetëm një shumë minimale si detyrim ushqimor.
Enver Çuko e dëgjoi deri në fund, pa e ndërprerë. Pastaj, krejt papritur, buzëqeshi lehtë.
— E dini, Eriola, unë kam një vajzë afërsisht në moshën tuaj. Edhe ajo ka kaluar një histori jo shumë të ndryshme. Prandaj e di mirë, jo nga librat, por nga jeta, sa e rëndë është për një nënë të rrisë fëmijën e vetme.
Ai hapi sirtarin e tavolinës dhe nxori një dosje.
— Kam dy lajme për ju. I pari: nga e hëna kaloni në një sektor të ri, me rritje page prej tridhjetë për qind. I dyti: kompania ka nisur një program mbështetjeje për punonjësit me fëmijë. Orar më fleksibël dhe rimbursim të pjesshëm të pagesës së kopshtit.
Eriola mbeti pa fjalë. Për disa sekonda vetëm e pa, sikur nuk ishte e sigurt nëse e kishte dëgjuar saktë.
— Zoti Çuko… unë vërtet nuk di çfarë të them.
— Mos thoni asgjë, — ia ktheu ai. — Ju punoni mirë dhe kjo rritje është e merituar. Sa për ish-vjehrrën tuaj, — shtoi me një buzëqeshje të përmbajtur, — nëse telefonatat përsëriten, njoftojeni se do t’i drejtohem sektorit juridik të kompanisë për mbrojtje nga shqetësimet e vazhdueshme.
Eriola doli nga zyra me zemrën që i rrihte fort. Për herë të parë pas shumë kohësh, iu duk sikur diçka po lëvizte në drejtimin e duhur.
Atë pasdite, kur shkoi të merrte Klean nga kopshti, u ndesh me Donika Dushkun, mamanë e Mirit, një djali nga grupi i vajzës. Dikur, familjarisht, kishin pasur marrëdhënie me Oltianin, por pas divorcit Donika ishte ndër të paktat që nuk ia kishte kthyer shpinën Eriolës.
— Ta marrësh me mend çfarë pashë dje? — nisi Donika, sapo dolën në rrugë. — Ish-burrin tënd, me një makinë të re. Një fuoristradë e madhe! Miri mbeti me gojë hapur.
Eriola ngriti vetullat, e habitur.
— Me makinë të re? Po ai më thotë vazhdimisht se mezi ia del deri në fund të muajit…
— Lëri ato përralla, — tha Donika, duke bërë një lëvizje me dorë. — Blend Tola i tregoi burrit tim se Oltianin e kanë bërë shef sektori. Tani merr tri herë më shumë se më parë.
Eriola ndaloi në vend.
— Çfarë? Kur ka ndodhur kjo?
— Nja dy muaj më parë, — u përgjigj Donika. — S’e dije?
Brenda saj gjithçka vloi. Dy muaj. Për dy muaj të tërë Oltiani merrte një pagë shumë më të lartë, vazhdonte t’i jepte vetëm ato shtatë mijë Lekë të mjera për Klean dhe, mbi të gjitha, kishte patur guximin t’i kërkonte llogari për çdo shpenzim.
— Faleminderit që ma the, — tha Eriola, duke ia shtrënguar më fort dorën së bijës. — Klea, shpirt, tani duhet të shkojmë në shtëpi.
Në mbrëmje, pasi e vuri vajzën në gjumë, Eriola mori telefonin dhe i ra nënës.
— Mami, e merr me mend? Oltiani ka blerë makinë të re.