— …ka marrë edhe ngritje në detyrë, ndërsa për Klean nuk shtoi asnjë Lekë.
Në anën tjetër të telefonit, Luljeta Tafa, nëna e Eriolës, lëshoi një psherëtimë të rëndë.
— Ta kam thënë që në fillim ç’lloj njeriu ishte, moj bijë. Koprrac deri në palcë. Po ti atëherë vetëm “dashuri” e “dashuri” kishe në gojë. A të kujtohet dasma? E ëma kërkonte që ne të paguanim tetëdhjetë për qind të shpenzimeve. Po kur jetonit bashkë? Ai numëronte çdo qindarkë, sikur po i merrje shpirtin.
— E di, mami, — tha Eriola me zë të lodhur. — Por tani çfarë të bëj?
— Çfarë të bësh? Të shkosh në gjykatë, ja çfarë! Ai duhet të japë njëzet e pesë për qind të rrogës, jo këto thërrime që të hedh si lëmoshë.
Eriola mbeti për disa çaste në heshtje. Ndoshta nëna kishte të drejtë. Mjaft kishte ulur kokën. Kishte ardhur koha të mos trembej më dhe të mbronte të drejtat e Kleanës.
Të nesërmen, në zyrë u paraqit një punonjës i ri. Quhej Visar Gjeloshi dhe e kishin transferuar nga një degë tjetër. Ishte i gjatë, me një buzëqeshje të qetë e të hapur, dhe me sy që të dëgjonin para se të flisje. Brenda pak orësh, pa u përpjekur shumë, fitoi simpatinë e gjithë stafit.
— Eriola, a mund t’ia tregosh pak kolegut të ri si funksionojnë gjërat këtu te ne? — i kërkoi Enver Çuko.
Ndërsa e shëtiste nëpër zyrë, duke i treguar sektorët, dokumentacionin dhe rregullat e brendshme, Eriola mësoi se edhe Visari ishte i divorcuar. Kishte një djalë dhjetëvjeçar, i cili jetonte me të ëmën.
— Duhet të jetë e vështirë ta takosh rrallë djalin, apo jo? — e pyeti ajo, pa e fshehur dhembshurinë.
— Nuk është e lehtë, — pranoi Visari. — Por përpiqem t’i kushtoj çdo fundjavë dhe çdo pushim që mundem. Dhe, sigurisht, e ndihmoj financiarisht. Ka raste kur paratë nuk mjaftojnë, por fëmija është i shenjtë. Për të nuk kursehet.
Pa dashur, Eriola e krahasoi me Oltianin. Ai e shihte të bijën një herë në muaj, edhe atëherë sikur po bënte një nder të madh.
Pas pune, atë mbrëmje, ajo nuk shkoi menjëherë në shtëpi. U ndal në një zyrë këshillimi juridik. Aty foli gjatë, tregoi gjithçka me radhë, nxori dokumentet që kishte, dëgjoi pyetje, sqarime dhe këshilla.
— Pra, puna qëndron kështu, — përmblodhi avokatja Hana Lika, pasi i hodhi një sy letrave. — Na duhen prova për të ardhurat e tij të reja. Fotografi të makinës, dëshmi nga njerëz që dinë për ngritjen në detyrë, ndonjë vërtetim apo lëvizje bankare nëse arrini ta siguroni. Pastaj paraqesim kërkesë për rillogaritjen e detyrimit ushqimor.
— Po nëse nuk ia dalim? — pyeti Eriola me pasiguri.
— Do t’ia dalim, — iu përgjigj Hana me qetësi të vendosur. — Nuk është hera e parë që merrem me raste të tilla. Shumë burra përpiqen t’i fshehin të ardhurat, por gjykata, zakonisht, mban anën e fëmijës.
Në shtëpi, pasi Klea fjeti, Eriola mori një fletore dhe shkroi planin. Pika e parë: të mblidhte prova. Pika e dytë: të fliste hapur me Oltianin, pa ndërmjetës, pa frikë, pa u tërhequr.
Të shtunën, Oltiani erdhi për të parë vajzën. Klea po luante në dhomën e saj, ndërsa ata të dy u ulën në kuzhinë. Ai dukej sikur po ecte mbi suksesin e vet: këmishë e re, orë e shtrenjtë në dorë, qëndrim i sigurt, pothuajse sfidues.
— Duhet të flasim, — nisi Eriola.
— Për çfarë? — ai hodhi vështrimin te ora, në mënyrë të qëllimshme. — Nuk kam shumë kohë.
— Për detyrën tënde të re dhe për rrogën. Dhe për arsyen pse pagesa për Klean ka mbetur po ajo.
Fytyra e Oltianit u tendos menjëherë.
— Kush të ka mbushur mendjen? Donika, apo jo? Ajo gjithmonë fut hundët aty ku s’i takon!
— Nuk ka rëndësi kush ma tha, — ia preu Eriola. — Rëndësi ka që ti po fsheh të ardhurat dhe po jep më pak nga sa duhet për vajzën tënde.
— Ti paske humbur fare! — shpërtheu ai. — Unë po jap edhe atë që s’kam! Kam kredi, kam këste, kam detyrime!
— Këste? — përsëriti ajo me ironi të ftohtë. — Për apartament të ri? Shumë mirë. Edhe kjo do të jetë provë për gjykatën.
Oltiani buzëqeshi shtrembër.
— Ti nuk provon dot asgjë. Dhe unë nuk kam pse të të jap llogari ty.
— Ke pse, — tha Eriola, çuditërisht e qetë. — Para ligjit. Dhe këtë herë nuk do të merrem as me nënën tënde, as me premtime boshe. Do ta zgjidh në gjykatë. Ti mund të paguaje siç duhet, por zgjodhe të kurseje mbi vajzën tënde. Kjo mbaron këtu.
Ai u ngrit vrullshëm nga karrigia.
— Ti… ti do ta pësosh keq për këtë!
— Mos më kërcëno, — u ngrit edhe ajo. — Klea është fëmija yt. Do ta mbash siç e parashikon ligji. Ose do t’i shpjegosh gjykatës pse lëviz me makinë të re e të shtrenjtë, ndërsa për vajzën jep vetëm shtatë mijë Lekë.
Oltiani doli duke përplasur derën pas vetes. Zhurma e bëri Klean të vraponte nga dhoma.
— Mami, iku babi?
Eriola u përkul pranë saj dhe i përkëdheli flokët.
— Po, zemër. Kishte punë.
Vajza uli sytë.
— Ai më kishte premtuar se do të më çonte në kopshtin zoologjik…
Eriola e tërhoqi fort në përqafim.
— Do të shkojmë bashkë, unë dhe ti. Fundjavën tjetër. Do të duash?