— Dua! — Klea u ndriçua menjëherë në fytyrë, sikur trishtimi i pak çasteve më parë të ishte shkrirë.
Nuk kaloi shumë dhe telefoni i Eriolës ra sërish. Në ekran u shfaq emri i Afërdita Hasanit. Këtë herë, Eriola nuk u ngut të përgjigjej si më parë. Shtypi butonin e regjistrimit dhe vetëm pastaj e hapi thirrjen.
— Ti qenke nisur për në gjykatë?! — shpërtheu zëri i vjehrrës. — Do të të bëj me turp për gjithë jetën! Oltiani do të të lërë pa asgjë!
Eriola foli qetë, pa e ngritur zërin:
— Zonja Afërdita, po më kërcënoni në telefon. Biseda po regjistrohet. Nëse vazhdoni në këtë mënyrë, regjistrimin do t’ia dorëzoj avokatit.
Nga ana tjetër u dëgjua një heshtje e shkurtër, pastaj një zë i mbytur nga inati:
— Ti… ti nuk ke të drejtë!
— Kam. Ditën e mirë.
Dhe e mbylli.
Seanca u mbajt pas dy muajsh. Deri atëherë, Eriola kishte mbledhur çdo provë të mundshme: fotografitë e makinës së re, dëshmitë e Donika Dushkut dhe të bashkëshortit të saj, vërtetimin e punës së Oltianit që gjykata e kishte kërkuar zyrtarisht, si edhe dokumente për kreditë dhe blerjet e tij. Oltiani erdhi në sallë bashkë me të ëmën. Afërdita Hasani u ul në rreshtin e parë dhe nuk ia ndau sytë Eriolës, me një shikim të mbushur me mllef.
Gjykatësja dëgjoi me durim të dyja palët. Oltiani u përpoq ta paraqiste veten si viktimë. Tha se “ish-gruaja po hakmerrej”, se “ajo e kthente vajzën kundër tij”, se “pagesa që jepte ishte më se e mjaftueshme”. Por kur gjykatësja lexoi të ardhurat e tij zyrtare dhe e pyeti drejtpërdrejt pse, me një rrogë të tillë, fëmija merrte vetëm shtatë mijë Lekë, Oltiani nuk gjeti më fjalë.
Në sallë ra qetësi.
— Gjykata vendos, — tha gjykatësja me ton të prerë, — rritjen e detyrimit ushqimor në masën e një të katërtës së të ardhurave të të paditurit. Gjithashtu, urdhërohet shlyerja e prapambetjes për dy muajt e fundit.
Afërdita u ngrit menjëherë në këmbë.
— Kjo është grabitje! Djali im nuk ka pse të mbajë këtë… këtë…
— Zonja, — e ndërpreu gjykatësja, duke e parë ashpër. — Edhe një fjalë tjetër dhe do të urdhëroj largimin tuaj nga salla.
Eriola doli nga gjykata me një ndjenjë që kishte kohë pa e provuar. Nuk ishte as zemërim, as kënaqësi e ligë, as dëshirë për hakmarrje. Ishte një qetësi e thellë. Një fitore e heshtur. Drejtësia ekzistonte, por ndonjëherë duhej të ngrije zërin për ta kërkuar.
Në trotuar, pak hapa larg hyrjes së gjykatës, Oltiani e arriti nga pas.
— Hë pra, çfarë fitove tani? Mendon se do të të falënderoj?
Eriola u kthye ngadalë drejt tij.
— Nuk kam nevojë për falënderimet e tua. Kam nevojë që Klea të mos i mungojë asgjë. Është detyrimi yt. Dhe tani do ta përmbushësh.
Ai e vështroi me buzë të shtrënguara.
— Ke ndryshuar.
— Po, — tha ajo shkurt, duke tundur kokën. — U detyrova.
Koha kaloi. Pagesat filluan të vinin rregullisht. Ndonjëherë Oltiani vonohej, por Eriola nuk trembej më si dikur. Tani kishte avokat, kishte dokumente, kishte prova dhe, mbi të gjitha, kishte besim te vetja. Edhe në punë gjërat shkuan për mirë. Rritja e pagës dhe orari më i përshtatshëm i dhanë mundësinë të kalonte më shumë kohë me Klean. U regjistruan në pishinë, nisën të shkonin në bibliotekën e fëmijëve dhe fundjavat i kalonin shpesh në park.
Visar Gjeloshi filloi t’u bashkohej herë pas here në shëtitje. Në fillim vinte si koleg, pastaj gjithnjë e më natyrshëm si mik. Djali i tij, Rei Frashëri, u miqësua shpejt me Klean. Të dy vraponin nëpër këndin e lojërave, ndërtonin kështjella me rërë, qeshnin me zë të lartë dhe grindeshin për gjëra të vogla, vetëm për t’u pajtuar pas pak minutash. Eriola dhe Visari uleshin në stol dhe bisedonin gjatë.
Një pasdite, ndërsa fëmijët rendnin pas njëri-tjetrit, Visari tha mendueshëm:
— E di, për shumë kohë kam besuar se divorci ishte fundi i një jete normale. Tani po kuptoj se ndonjëherë është pikërisht fillimi.
Eriola e pa dhe buzëqeshi lehtë.
— Edhe unë kështu mendoj.
Ajo nuk priste më që Oltiani të ndryshonte. Nuk priste ndjesë nga Afërdita Hasani. Nuk priste as që e shkuara të pushonte menjëherë së dhemburi. Por kishte mësuar diçka të rëndësishme: askush nuk kishte të drejtë t’i përcaktonte asaj sa duhej të duronte. Kishte vajzën, punën, miqtë, planet e veta. Dhe pranë saj ishte një njeri që nuk numëronte çdo qindarkë, por dinte të gëzohej për gjërat e thjeshta.
Një mbrëmje, teksa po rregullonin vizatimet mbi tryezën e kuzhinës, Klea e pyeti papritur:
— Mami, a jemi ne të lumtura?
Eriola e tërhoqi vajzën pranë vetes, e përqafoi fort dhe e puthi në majë të kokës.
— Po, zemër. Jemi të lumtura.
Jashtë dritares, dielli po ulej ngadalë. Çaji në kuzhinë ishte ftohur, mbi tavolinë qëndronin fletët me vizatimet e Kleas, ndërsa në telefon prisnin disa mesazhe të palexuara nga Afërdita Hasani. Por Eriola nuk nxitoi t’i hapte. Ajo e dinte tashmë: jeta e saj i përkiste asaj. Dhe askush, as ish-bashkëshorti, as nëna e tij, nuk do të mund ta thyente më.