— E kam peshuar mirë këtë punë, Arjana. Ka ardhur momenti që statusi juridik i kësaj banese të ndryshohet njëherë e mirë.
Marseli vendosi mbi tavolinën e ulët levat e konsolës së shtrenjtë të lojërave, u shtri me përtaci në kolltukun e saj dhe ia nguli sytë gruas. Arjana, ndërkohë, po paloste peshqirët e sapolarë mbi divan. Me copën ende në duar, ajo ngriu e habitur.
— Çfarë statusi?
— Statusi juridik.
Marseli u përpoq të merrte një pamje sa më serioze dhe, pa ndonjë arsye të qartë, rregulloi jakën e këmishës.
— Kemi dy vjet të martuar. Edhe unë marr pjesë në shpenzimet e shtëpisë, blej ushqime. Po zyrtarisht, kush jam këtu? Askush. Thjesht një i huaj që është lejuar të jetojë brenda. Nuk është ndjenjë e mirë të jesh si banor i përkohshëm në shtëpinë e gruas tënde. Më kupton?
Arjana e vendosi peshqirin sipër rrobave të tjera të palosura. Këtë apartament ajo e kishte blerë tri vjet përpara se të njihej me Marselin. Në atë kohë punonte ditën si operatore, ndërsa mbrëmjeve merrte punë shtesë me dokumente. Kredinë e shtëpisë e kishte shlyer para afatit, duke kursyer me kokëfortësi çdo lek. Për vite me radhë nuk i kishte lejuar vetes pothuajse asgjë të tepërt: as këpucë të reja, as udhëtime, as pushim të vërtetë.
Marseli, nga ana tjetër, e quante veten me krenari dizajner të pavarur. E vërteta ishte se pjesën më të madhe të kohës e kalonte duke pritur “frymëzimin” ose duke luajtur me orë të tëra në konsolë. Herë pas here merrte ndonjë porosi të vogël, që sillte të ardhura modeste. Ndërsa pagesat e dritave, ujit, internetit, detergjentëve, pajisjeve të shtëpisë dhe çdo shpenzim tjetër më serioz kishin rënë prej kohësh mbi supet e Arjanës.
— Marsel, e ke seriozisht këtë që po thua? — Arjana u ul në cepin e krahut të divanit. — Ti sjell ushqime, në rastin më të mirë, një herë në javë. Edhe atëherë blen kryesisht patatina, pije energjike dhe mish, të cilin pastaj e ha vetë brenda pak ditësh. Për çfarë kontributi po flet saktësisht?
— Ja, prapë filloi! — Marseli ngriti sytë drejt tavanit me një gjest teatror. — Për ty gjithçka lidhet patjetër me shuma, fatura dhe llogari! Unë po flas për diçka tjetër. Për besimin mes burrit dhe gruas. Për sigurinë që duhet të ndiejë njeriu në shtëpinë e vet. Gjergji sapo u divorcua dhe gruaja e nxori thuajse në rrugë vetëm me një valixhe, sepse apartamenti ishte në emrin e saj. Unë nuk dua të përfundoj në atë gjendje. Më duhen garanci normale.
— Dhe çfarë garancish kërkon mbi një apartament që unë e kam blerë para se të të njihja?
— Garanci të drejta.
Ai kryqëzoi krahët mbi kraharor dhe ngriti mjekrën me kokëfortësi.
— Të paktën gjysmën kaloje në emrin tim. Sipas meje, kështu është e ndershme. Kjo do të tregojë se më do vërtet dhe se na sheh si familje të mirëfilltë. Një ditë do të duam fëmijë, apo jo? Po atëherë? Ta sjell fëmijën tim në një shtëpi ku, ligjërisht, unë nuk jam askushi?
Për disa sekonda Arjana e vështroi në heshtje të shoqin. Ishte mësuar me idetë e tij të çuditshme, me ligjëratat e pafundme për lirinë artistike dhe me bindjen e tij se punët e shtëpisë, në një mënyrë a në një tjetër, rregulloheshin vetë. Por një paturpësi të tillë nuk e kishte pritur as nga Marseli.
— Shko fli më mirë, mbrojtësi i të drejtave të tua.
Ajo fiku dritën e tavanit dhe doli në ballkonin e mbyllur për të marrë rrobat e mbetura. Nuk kishte as dëshirë, as fuqi ta vazhdonte atë bisedë pa kuptim. Mendoi se Marseli ishte ndikuar nga ankesat e Gjergjit, i cili sapo ishte ndarë, se e kishte dramatizuar më shumë seç duhej dhe se në mëngjes do ta harronte vetë idenë e tij.
Por Arjana gaboi.
Burri jo vetëm që nuk harroi asgjë, por vendosi të fuste në këtë përplasje familjare aleaten e tij më të fortë. Të shtunën në mëngjes, krejt papritur, brava e derës së hyrjes kërciti. Arjana ndodhej në kuzhinë dhe nuk pati kohë as të dilte në korridor, kur Melihate Nikolla u shfaq brenda. Vjehrra kishte hapur derën me çelësin rezervë që çifti ia kishte lënë dikur për rastet kur do të udhëtonin. Sipas marrëveshjes, Melihate Nikolla duhej vetëm të ujiste lulet kur të zotët e shtëpisë mungonin, por pak nga pak ajo kishte nisur ta përdorte atë çelës si leje hyrjeje të përhershme.
Si gjithmonë, vjehrra dukej e kuruar deri në hollësi. Kishte veshur një triko të thurur, të rreptë në pamje; flokët i mbante të krehur pa asnjë fije jashtë vendit; syzet i vareshin në një zinxhir të hollë të artë. Në dorë mbante një qese me biskota të lira, të blera me ulje. Pothuajse menjëherë nga dhoma doli edhe Marseli, madje aq shpejt, sa dukej sikur gjithë mëngjesin kishte pritur ardhjen e së ëmës.
— Mirëmëngjes, vajza.