Melihate Nikolla hoqi këpucët, i vendosi drejt pranë murit, si të ishte në shtëpinë e vet, dhe me hapa të sigurt u drejtua nga tavolina e ngrënies. E tërhoqi karrigen pa kërkuar leje, u ul qetësisht dhe ngriti sytë nga Arjana.
— Arjana, ulu. Duhet të flasim seriozisht për të ardhmen e familjes suaj.
Arjana shpëlau duart te lavamani, shkundi pikat e ujit dhe u mbështet në cep të tavolinës.
— Në rregull. Po të dëgjoj.
— Marseli më tregoi për bisedën që patët dje, — tha Melihatja, duke i bashkuar pëllëmbët para vetes. — Sidomos për mënyrën si reagove ndaj një kërkese krejt normale të tij. Të them të drejtën, më zhgënjeve shumë. Familja jonë të priti ngrohtë, si njeriun e vet, kurse ti po fillon të bësh pazare me burrin tënd, sikur të bëhej fjalë për ndonjë marrëveshje mes të huajsh.
Arjana ngriti vetullat, më shumë e habitur sesa e prekur.
— Ju e quani “kërkesë normale” faktin që ai kërkon t’i dhuroj gjysmën e banesës sime?
— Duhet t’ia kalosh menjëherë një pjesë të banesës Marselit! — ia preu Melihatja, dhe zëri iu ashpërsua dukshëm. — Ai jeton tek ti pa asnjë mbrojtje. Sot je e kënaqur me burrin, gjithçka duket bukur. Po nesër, nëse të prishet humori? Çfarë ndodh? E nxjerr njeriun nga dera? Marseli ka nevojë të ndihet i sigurt për të ardhmen. Aq më tepër me natyrën e tij të ndjeshme, artistike.
— “Marseli” juaj është tridhjetë e pesë vjeç, — u përgjigj Arjana, ende me ton të qetë, ndonëse në zërin e saj tashmë ndihej një ftohtësi metalike. — Nëse një burrë i rritur trembet kaq shumë nga mundësia për të mbetur pa çati, ndoshta do t’i bënte mirë të gjente një punë të rregullt. Në vend që ta kalojë pjesën më të madhe të ditës para konsolës.
— Mos guxo ta poshtërosh për para! — Melihatja përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. — Ai është njeri arti! Krijues! Njerëz të tillë nuk janë të detyruar të rrinë mbyllur në zyrë nga mëngjesi deri në darkë. Dhe, meqë ra fjala, edhe ai ka bërë shumë për këtë familje. Kush ua bleu, për shembull, mikrovalën vitin e kaluar?
Arjana u përkul pak përpara.
— Marseli e bleu me paratë që mori borxh nga nëna ime dhe që ende sot nuk ia ka kthyer. Prandaj, ju lutem, t’i lëmë mënjanë legjendat e bukura, zonja Melihate. Le të flasim vetëm me fakte. Banesa është e imja. E kam blerë shumë kohë para martesës. Kredinë e kam shlyer deri në qindarkën e fundit. Nuk kam ndër mend t’i jap askujt pjesë prej saj. Kjo çështje mbyllet këtu dhe nuk ka pse të hapet më.
Marseli e tërhoqi befas stolin. Këmbët e tij gërvishtën dyshemenë me një zhurmë të pakëndshme.
— Po, sigurisht! E dija! — u hodh ai në këmbë dhe i hodhi së ëmës një vështrim të fyer. — Mama, po e dëgjon vetë? Familja s’i intereson fare. Ajo vetëm pronën e vet e mban me të dyja duart. Gjergji më kishte paralajmëruar se pikërisht kështu do të mbaronte. Sa kohë një burri i duhet diçka, menjëherë thuhet “jemi familje”. Por sapo vjen puna te besimi i vërtetë, nis menjëherë: “kjo është e imja”.
— Po i shoh të gjitha, biri im, — tha Melihatja me një tundje koke plot dhembshuri. — Është shumë e rëndë të jetosh pranë një gruaje që nuk do ta bashkojë vërtet jetën me burrin e saj.
Pastaj vjehrra e ktheu sërish fytyrën nga Arjana. Tani shprehja e saj ishte ngurtësuar, pothuajse zyrtare.
— Atëherë puna është kështu. Të hënën do të shkosh te noteri dhe do të rregullosh kalimin e gjysmës së banesës në emër të Marselit. Pa diskutime të tjera. Përndryshe, im bir mbledh gjërat dhe vjen të jetojë tek unë. Nuk do ta lejoj të qëndrojë në një vend ku çdo ditë e bëjnë të ndihet si njeri i dorës së dytë.
Melihatja pushoi së foluri dhe u mbështet pas karriges me një pamje fitimtare.
Me sa duket, priste ndonjë reagim të fortë.
Ndoshta lot.
Ndoshta frikë.
Më e mundshmja, priste që Arjana të përpiqej ta ndalte Marselin, t’i premtonte se do ta mendonte edhe një herë, e pastaj, hap pas hapi, të pranonte t’i jepte të paktën ndonjë pjesë.
Por Arjana buzëqeshi papritur.
— Pra, i kam kuptuar mirë kushtet?
— Çfarë kushtesh? — Melihatja u bë menjëherë e kujdesshme.
— Shumë të thjeshta. Ose i dhuroj Marselit gjysmën e banesës, ose ai paketon plaçkat dhe zhvendoset tek ju.
— Pikërisht kështu! — u përgjigj prerë Melihatja. — Dhe shpresoj të kesh mjaft mend sa të marrësh vendimin e duhur.
— Do t’i kem.
Arjana u ngrit në këmbë.
Marseli, që deri atë çast qëndronte pranë tavolinës, madje u çlirua pak, sikur barra i ra nga supet.
— E sheh, mama, — murmuriti ai. — Thjesht duhej t’ia shpjegoje si duhet.
Arjana e vështroi drejt.
— Zgjedh mundësinë e dytë.
Në kuzhinë ra një heshtje e plotë.
Aq e thellë, sa u dëgjua qartë edhe releja e frigoriferit kur bëri një klik të thatë.