— Çfarë? — ia ktheu Marseli, i hutuar.
— Ti do të shkosh të banosh te nëna jote.
Melihate Nikolla u drejtua menjëherë në karrige.
— Arjana, mos na bëj teatër këtu!
— Nuk po bëj asnjë teatër.
Arjana shkoi te dollapi i vogël, nxori prej andej një rrotull të madhe qesesh plehrash dhe këputi disa.
— Marseli nuk ka shumë valixhe. Besoj se një pjesë e rrobave të tij mund të futen edhe këtu.
Marseli e shikoi të shoqen sikur ajo sapo të kishte folur në një gjuhë krejt të panjohur.
— Po e ke seriozisht që do të më nxjerrësh jashtë?
— Unë?
Arjana ngriti vetullat, si e habitur.
— Marsel, kjo nuk ishte ideja ime. Nëna jote sapo më dha dy mundësi. E para nuk më përshtatet. Mbetet e dyta.
— Po ajo nuk e kishte këtë kuptim!
— Atëherë çfarë kuptimi kishte?
Melihate Nikolla ndërhyri menjëherë:
— Doja vetëm të kuptoje sa serioze është kjo punë!
— E kuptova.
— Po shkatërron familjen për ca metra katrorë!
Arjana heshti për një çast.
Pastaj i vendosi ngadalë qeset mbi tavolinë.
— Jo, Melihate Nikolla. Ju erdhët në banesën që unë e kam blerë me mundin tim, para se ta njihja fare djalin tuaj, dhe më vutë përpara një ultimatumi: ose t’i kaloj gjysmën e pronës, ose ju e merrni Marselin me vete. Unë thjesht pranova kushtet që m’i ofruat vetë.
Vjehrra u skuq në fytyrë.
— Marsel, e dëgjon si më flet?
— Po, mama, e dëgjoj.
Ai kaloi dorën nëpër flokë, i nervozuar.
— Arjana, lëri këto marrëzi. Mami u nxitua, kaq.
— Unë nuk u nxitova aspak! — shpërtheu menjëherë Melihatja.
Arjana për pak desh qeshi.
— Shumë mirë. Atëherë nuk shoh asnjë problem.
Doli nga kuzhina.
— Ku po shkon? — thirri Marseli pas saj.
— Të të bëj gati plaçkat.
Atëherë burrit iu fut frika me të vërtetë.
Ai u hodh pas saj.
— Arjana, prit!
Por ajo kishte hapur tashmë dollapin në dhomën e gjumit.
Nga rafti i sipërm tërhoqi çantën e udhëtimit dhe e vendosi mbi krevat.
— Çfarë po bën?!
— Po të ndihmoj të shpërngulesh.
— Unë nuk kam ndërmend të shkoj askund!
Arjana u kthye nga ai.
— Atëherë pse e solle nënën tënde këtu, që të më kërcënonte me ikjen tënde?
Marseli hapi gojën, por fjala i mbeti në fyt.
Pastaj heshti.
— Doja të kuptoje qëndrimin tim.
— E kuptova.
Arjana nxori nga dollapi disa bluza të tij.
— Sipas teje, dy vjet martesë të japin të drejtë mbi gjysmën e një apartamenti për të cilin unë paguaja kur ende nuk e dija as që ti ekzistoje.
— Nuk e thashë ashtu.
— Pikërisht ashtu e the.
— Unë fola për garanci!
— Garancitë krijohen me punë, kursime dhe pronë të fituar vetë, Marsel. Jo duke kërkuar që gjëja e tjetrit të shkruhet në emrin tënd.
Ajo i futi bluzat në çantë.
— Meqë ra fjala, mos harro konsolën. Ajo është vërtet e jotja.
Marseli u zbeh.
— Pra, për shkak të apartamentit po i vë vizë dy viteve martesë?
Arjana ndaloi.
— Jo. Për herë të parë po e shoh me kujdes çfarë ka qenë kjo martesë gjatë këtyre dy viteve.
U ul në cep të krevatit.
— Dhe e di çfarë shoh? Faturat i paguaj unë. Pajisjet e shtëpisë i blej unë. Shumicën e ushqimeve i sjell unë. Pastroj unë. Laj unë. Çdo problem shtëpie e zgjidh unë. Ti jeton këtu pa paguar qira, përdor gjithçka që ndodhet në këtë apartament dhe, ndërkohë, ndihesh i fyer sepse banesa nuk është ligjërisht e jotja.
— Jam burri yt!
— Pikërisht për këtë arsye nuk kam ndenjur dy vjet me laps në dorë, duke llogaritur kush jep më shumë e kush më pak. Por sot, ti dhe nëna jote më detyruat t’i bëj hesapet.
Në prag të derës u shfaq Melihate Nikolla.
Tani nuk dukej më aq e sigurt në vetvete.
— Arjana, mjaft me këtë shfaqje. Marseli nuk shkon askund.
Arjana e pa drejt.
— Po ju thatë vetë se do të vinte të jetonte te ju.
— E thashë që të vish në vete!
— Erdha.
Melihate Nikolla shtrëngoi buzët.
— Unë, po ta dish, kam vetëm një apartament të vogël me një dhomë!
Arjana qëndroi disa sekonda pa folur.
Pastaj nuk u përmbajt dot:
— Tani kjo po bëhet vërtet interesante.
— Çfarë ka interesante këtu?
— Më kërkuat t’i kaloja gjysmën e banesës djalit tuaj me arsyetimin se ai nuk paska ku të jetojë. Ndërkohë, në të vërtetë, as nuk kishit ndërmend ta merrnit pranë vetes.
— Nuk jam e detyruar, në këtë moshë, të jetoj me një djalë të rritur!
— Kurse unë qenkam e detyruar t’i dhuroj pasuri këtij djali të rritur?
Vjehrra nuk foli më.
Arjana u ngrit.
— Melihate Nikolla, ju lutem, ma ktheni çelësin.
— Çfarë çelësi?
— Çelësin e apartamentit tim.
— Mos je çmendur fare?
— Jo. Çelësin rezervë jua dhamë që të ujisnit lulet kur ishim larg. Jo që të hynit këtu pa paralajmërim.