dhe aq më pak që të vendosnit ju për fatin e pronës sime.
— Nuk të kthej asgjë!
— Si të doni.
Arjana ngriti supet, e ftohtë.
— Të hënën do ta ndërroj bravën.
Melihate Nikolla futi dorën rrëmbimthi në çantë. Për disa çaste gërmoi aty brenda me inat, pastaj nxori një tufë çelësash.
Çelësi ra mbi komodinë me një tingëllim të thatë.
— Merre!
— Faleminderit.
— Marsel, ikim! — urdhëroi ajo. — Nuk kemi pse të përulemi para askujt!
Por Marseli nuk lëvizi nga vendi.
— Mami, më prit poshtë.
— Çfarë the?
— Të thashë: më prit poshtë.
Melihate Nikolla e pa të birin e fyer deri në palcë.
— Ende do ta bindësh këtë?!
— Mami!
Ajo u kthye menjëherë nga dera dhe doli. Dera u përplas pas saj.
Marseli mbeti në mes të dhomës së gjumit.
— Arjana…
— Çfarë?
— Le ta fshijmë këtë bisedë. Sikur nuk ndodhi.
Arjana nuk e kuptoi menjëherë.
— Cilën bisedë?
— Atë për apartamentin.
Ai bëri një hap më pranë.
— Nuk më duhet asnjë gjysmë prone. U nxitova. Edhe mami u nxitua. Le të mbetet gjithçka siç ka qenë.
Atëherë Arjana e kuptoi përfundimisht.
Marseli nuk kishte frikë se po humbte gruan.
Ai kishte frikë se po humbte jetën e rehatshme.
Apartamentin.
Faturat e paguara.
Ushqimet në frigorifer.
Rrobat e pastra.
Mundësinë për të pritur me muaj “porosinë e duhur”, pa e vrarë mendjen ku do të flinte.
— Jo, Marsel.
— Si jo?
— Nuk do të jetë më si më parë.
— Për një sherr të vetëm?
— Jo për një sherr. Sepse sot ma tregove qartë çfarë jam unë për ty.
Ai qeshi shkurt, me nerva.
— Dhe çfarë qenkëshe?
Një njeri nga i cili mund të kërkohet gjysma e shtëpisë si provë dashurie.
Marseli u ul në cep të krevatit.
— Doja vetëm të ndihesha i sigurt.
— Atëherë fillo ta ndërtosh vetë sigurinë tënde.
Arjana mbylli zinxhirin e çantës.
— Punë, qira, kursime. Siç bëjnë të rriturit.
— Pra, po më nxjerr jashtë vërtet?
— Nëna jote po të pret poshtë.
Dhjetë minuta më vonë Marseli doli nga apartamenti.
Mori konsolën.
Mori edhe komandat.
Por kabllon e karikimit e harroi.
Arjana e vuri re vetëm në mbrëmje dhe, për herë të parë atë ditë, buzëqeshi.
Të nesërmen në mëngjes nisën telefonatat.
Së pari Marseli.
Pastaj Melihate Nikolla.
Më pas sërish Marseli.
Arjana nuk iu përgjigj asnjërës.
Rreth mesditës i erdhi një mesazh nga burri:
“Ma tha edhe mami, të dy u nxituam. Më lër të kthehem. Për apartamentin nuk do të flasim më kurrë.”
Arjana e lexoi.
Nuk ktheu përgjigje.
Pas tri ditësh, Marseli u shfaq megjithatë.
I ra ziles.
Arjana hapi derën.
Ai qëndronte përballë saj me një çantë të madhe në dorë.
— U ktheva.
Bëri të hynte brenda.
Arjana nuk u zhvendos nga pragu.
— Ku?
— Në shtëpi.
— Marsel, shtëpia jote tani është te nëna jote.
— Arjana, mjaft më!
Ai futi dorën në xhep.
— Unë nuk mund të jetoj atje në një kolltuk që hapet. Prej dy netësh s’kemi fjetur si njerëzit. Ajo e mban televizorin ndezur deri vonë.
Marseli nxori çelësin.
E futi në bravë.
Çelësi nuk u rrotullua.
Provoi edhe një herë.
Pastaj ngriti sytë nga Arjana.
— E paske ndërruar bravën?
— Po.
— Ti e ke seriozisht?!
— Plotësisht.
— Po unë jetoj këtu!
— Jetoje.
Marseli heshti për disa sekonda.
— Dhe tani çfarë do të bëhet?
— Tani ke pikërisht atë që kërkoje me aq ngulm.
— Çfarë?
Arjana e pa drejt në sy, krejt e qetë.
— Mundësinë për t’u kujdesur vetë për garancitë e tua të banimit.
Dhe e mbylli derën.
Një muaj më vonë, Marseli mori me qira një dhomë bashkë me Gjergjin, atë mikun divorci i të cilit e kishte trembur aq shumë.
Doli se qiraja, dritat, uji, ushqimet dhe detergjentët kushtonin shumë më tepër nga sa dukej dikur, kur pjesën më të madhe e paguante gruaja.
Melihate Nikolla e mori Arjanën edhe disa herë në telefon.
Në fillim e akuzoi.
Pastaj iu lut.
Në fund madje i propozoi edhe një “zgjidhje të mesme”:
— Mirë, jo gjysmën. Shkruaji të paktën një të katërtën në emër. Që Marseli të kthehet dhe të qetësohemi të gjithë.
Atëherë Arjana vetëm qeshi.
— Melihate Nikolla, unë jam qetësuar tashmë.
Pas disa muajsh, martesa mori fund edhe zyrtarisht.
Një mbrëmje, Arjana ishte ulur në të njëjtin divan, po paloste peshqirët e larë dhe befas iu kujtua ultimatumi i vjehrrës:
“Ose gjysmën e apartamentit, ose ai shpërngulet tek unë.”
Në atë çast, ato fjalë duhej ta kishin trembur.
Por në vend të kësaj, i kishin bërë nderin më të madh.
Sepse ndonjëherë përgjigjja më e mirë ndaj ultimatumit të dikujt nuk është të debatosh me kushtet që të vë.
Por të zgjedhësh qetësisht pikërisht atë mundësi, të cilën ai që kërcënon nuk e ka parashikuar kurrë.