— Prindërit e tu mund të na kishin dhënë edhe neve ca para. Nuk do të varfëroheshin prej kësaj.
Vjehrra ime, Arjana Marku, e hodhi atë fjali krejt shkujdesur, ndërsa po merrte edhe një copë tjetër tortë për vete.
As sytë nuk i ngriti nga pjata. E tha aq natyrshëm, sa për disa çaste mendova se ndoshta nuk e kisha dëgjuar mirë.
E ula ngadalë filxhanin e kafesë mbi pjatëz.
— Më fal, çfarë the?
Atëherë Arjana Marku më pa drejt e në fytyrë.
Burri im, Dritan Gjini, që ishte ulur pranë meje, ngriu në vend. Përballë nesh, kunata ime, Denisa Prifti, papritur u bë sikur telefoni i saj ishte gjëja më interesante në botë.
Dreka familjare kishte nisur si çdo drekë tjetër, pa asgjë të pazakontë.
Prindërit e mi, Agim Curri dhe Rozafa Nano, sapo kishin shitur një shtëpi të vogël fshati, të cilën e kishin blerë gati tridhjetë vjet më parë.
Nuk ishte ndonjë vilë luksoze.
Ishte thjesht një shtëpi e vjetër, rreth dyzet kilometra larg qytetit, ku unë kisha kaluar shumë vera të fëmijërisë sime.
Prej vitesh prindërit më thoshin se nuk kishin më fuqi të merreshin me kopshtin, me riparimet dhe me mirëmbajtjen që kërkonte vazhdimisht ajo shtëpi. Më në fund, kishin gjetur një blerës.
Shtëpia ishte shitur për 18 600 000 lekë. Pasi paguan taksat, shpenzimet dhe një borxh të vogël që kishte mbetur, atyre u ngeli një shumë mjaft e mirë.
Dhe, me sa dukej, atë mëngjes kishin bërë një gabim të tmerrshëm.
Na kishin treguar planet e tyre.
Donin të linin mënjanë një pjesë të parave për pleqërinë, të rinovonin banjën e apartamentit dhe të bënin një udhëtim trejavor në Itali.
Përveç kësaj, kishin vendosur të më jepnin mua 1 500 000 lekë.
— Që të keni pak siguri — më kishte thënë babai. — Nuk duam t’i harxhoni kot. Mbajini për diçka vërtet të rëndësishme.
Unë u përpoqa të mos i pranoja.
Por prindërit këmbëngulën që paratë t’i merrja patjetër.
Kur ia tregova këtë Dritanit, ai u duk sinqerisht i gëzuar.
— Prindërit e tu janë të jashtëzakonshëm — më tha.
Kjo kishte ndodhur në mëngjes.
Pasdite ishim ulur në shtëpinë e Arjana Markut.
Dhe tani vjehrra ime fliste për paratë e prindërve të mi sikur të bëhej fjalë për një trashëgimi të përbashkët të gjithë fisit, ndarjen e së cilës kishte të drejtë ta vendoste ajo.
— Unë vetëm thashë — përsëriti Arjana Marku — se mund të kishin qenë pak më dorëlëshuar.
E vështrova drejt në sy.
— Më dorëlëshuar me kë?
Ajo psherëtiu lehtë.
— Me ne, Vjosa. Me familjen.
— Prindërit e mi më dhanë mua një milion e pesëqind mijë lekë.
— Ty.
Arjana Marku e theksoi posaçërisht atë fjalë.
— Po. Mua.
— Pikërisht.
Rrudha vetullat.
— Nuk po të kuptoj.
— Nuk është ndonjë gjë e vështirë për t’u kuptuar. Prindërit e tu morën një shumë të madhe parash. Ju jeni mirë. Keni punë, keni apartament, keni dy makina…
Dritani u përpëlit në karrige, dukshëm në siklet.
— Mami…
— Çfarë? Po flas, kaq.
Pastaj Arjana Marku e ktheu sërish shikimin nga unë.
— Për shembull, Denisa ende po paguan kredinë e saj.
Kunata ime ngriti menjëherë kokën.
— Mami, nuk ka nevojë…
— Sigurisht që ka nevojë. Jemi familje.
Në atë moment e kuptova.
Ky nuk ishte një koment i thënë pa menduar, i dalë rastësisht nga goja.
Për këtë gjë ishte folur më parë.
Me shumë gjasë, përpara se të mbërrinim ne.
Pashë Denisën.
Pastaj Arjana Markun.
Në fund, Dritanin.
— Domethënë ju i paskeni ndarë tashmë mes jush paratë e prindërve të mi?
Heshtja ra menjëherë mbi tryezë.
Dritani mbylli sytë për një sekondë.
Denisa e uli telefonin mbi tavolinë.
Arjana Marku shtrëngoi buzët.
— Mos e dramatizo.
U mbështeta pas shpinës së karriges.
— Nuk po dramatizoj. Po pyes.
— Askush nuk ka ndarë asgjë.
— Atëherë pse po flasim për kredinë e Denisës?
— Sepse ajo ka nevojë për ndihmë.
— Dhe ç’lidhje kanë prindërit e mi me këtë?
Arjana Marku e vendosi pirunin mbi pjatë.
— Vjosa, prindërit e tu kanë më shumë se mjaft para.